Εκλογές κρίσιμες για το μέλλον του τόπου

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ

Είναι η τελευταία ευκαιρία της χώρας να αφήσει το σημειωτόν και να αρχίσει να τρέχει προς την ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό. Ξέρω, ίσως φαίνεται υπερβολικός ο χαρακτηρισμός «τελευταία ευκαιρία». Κάποιοι άλλοι ίσως ενοχληθούν από τον όρο «εκσυγχρονισμός». Δεν μπορούμε όμως να προσποιηθούμε πως δεν είναι έτσι. Διότι, όταν αρνείσαι την πραγματικότητα, είναι αδύνατον να αλλάξεις τα πράγματα. Η χώρα μας φορτώθηκε με ένα δυσβάσταχτο χρέος, που έγινε αιτία ενός άγριου νεοφιλελεύθερου πειράματος με καταστροφικές συνέπειες. Η χώρα χρειάζεται άλματα προόδου σε όλα τα επίπεδα για να προλάβει να καλύψει την απόσταση που τη χωρίζει από οικονομίες που αξιοποιούν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που διαθέτουν. Το παράδειγμα της Πορτογαλίας, όπου τα προϊόντα του αγροτικού της τομέα έχουν τέσσερις φορές μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία από τα δικά μας, είναι συγκλονιστικό και δεν μπορεί να αφήσει τους αγρότες αδιάφορους ως προς τη βελτίωση της παραγωγής τους.

 

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ λοιπόν; Τι πρέπει να ζυγίσουμε για να αποφασίσουμε στις δύο εβδομάδες που απομένουν μέχρι την ημέρα των εκλογών; Ξεκινάμε από τα προγράμματα των κομμάτων που διεκδικούν την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ διά του Αλ. Τσίπρα διατύπωσε από τη Θεσσαλονίκη ένα αναλυτικό σχέδιο εξόδου από την ύφεση, καθώς -πλέον- το ζήτημα του δυσβάσταχτου χρέους έχει μπει οριστικά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζονται σε αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, ώστε τα ανελαστικά βάρη της συμφωνίας να περιορίζονται όσο αυξάνεται ο παραγόμενος εθνικός πλούτος. Η Ν.Δ., δυστυχώς δεν έχει συγκροτημένο σχέδιο αντιμετώπισης της κατάστασης. Και δεν έχει διότι τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα την περίοδο Σαμαρά, δεν χρειάστηκαν για να κυβερνήσουν, κανένα εθνικό σχέδιο. Εφάρμοζαν με πειθαρχία τις εντολές των δανειστών. Στους επτά μήνες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ το οικονομικό επιτελείο υπό τον πρωθυπουργό συνεδρίασε πάνω 50 φορές για να αντιμετωπίσει τα των οικονομικών ζητημάτων. Στα δυόμιση χρόνια της διακυβέρνησης Σαμαρά αυτό δεν συνέβηούτε μία φορά!

 

ΟΣΟΙ λοιπόν αναζητούν την καλύτερη δυνατή λύση και ζυγίζουν προτάσεις αλλά και προθέσεις έχουν μόνο ένα γραπτό κείμενο πριν αποφασίσουν. Ναι, αλλά δεν υπάρχουν μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ. Και τι υπάρχει; Δύο ακόμα κόμματα μπαλαντέρ όπως το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ. Θα είναι χρήσιμα σε αυτό τον ρόλο όσο θέσεις τους και κυρίως οι αρχές τους υπάρχουν και γίνονται σεβαστές, διότι επί Βενιζέλου το ΠΑΣΟΚ έγινε νεοφιλελεύθερη συνιστώσα του Σαμαρά, χωρίς ιδεολογικές και πολιτικές αναστολές.

 

ΣΤΗΝ Αριστερά, η Αριστερή Πλατφόρμα, οι βουλευτές της οποίας ανέτρεψαν την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, σχημάτισαν ένα πολιτικό μόρφωμα τη ΛΑΕ. Και το χαρακτηρίζω μόρφωμα, καθώς η συγκρότησή του χωρίς καταστατικές λειτουργίες έγινε ουσιαστικά από τη μεταφορά της άτυπης ιεραρχίας που είχε ως κόμμα μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ η ομάδα του Π. Λαφαζάνη. Έχουν πρόγραμμα; Αν θεωρείται πρόγραμμα η έξοδος από το ευρώ και την Ε.Ε., με εθνικοποιήσεις τραπεζών και στάση πληρωμών, τότε ναι έχουν ένα πρόγραμμα που, αν εφαρμοζόταν στις σημερινές ευρωπαϊκές και παγκόσμιες συνθήκες, θα δημιουργούσε μια χώρα που η παλιά Αλβανία του Εμβέρ Χότζα θα θύμιζε Ηνωμένες Πολιτείες. Τουλάχιστον ο μακαρίτης είχε έναν στρατηγικό σύμμαχο, την Κίνα. Προοπτικές εφαρμογής τέτοιων προτάσεων δεν υπάρχουν, αφού ομαδική παράκρουση ενός λαού, και μάλιστα για διαδικασία φτωχοποίησης, δεν έχει παρατηρηθεί στην Ιστορία.

 

ΜΠΟΡΕΙ η ΛΑΕ να είναι ωφέλιμη ασκώντας πιέσεις στην κυβέρνηση; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Μέχρι στιγμής, το 90% του πολιτικού λόγου που εκφέρεται από τα βασικά στελέχη του σχήματος αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς κανείς να έχει αποτολμήσει απάντηση για το τι θα συνέβαινε αν στη σύνοδο της 12ης Ιουλίου ο Αλ Τσίπρας δεν έφτανε στη συγκεκριμένη συμφωνία. Μάλιστα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου καταναλώνει το 100% της δράσης της σε προσωπικές επιθέσεις κατά του Αλέξη Τσίπρα! Μπορεί αυτό να είναι προσωπικό της πρόβλημα, δεν μπορεί όμως αυτό να θεωρείται ιερός αγώνας για τη σωτηρία της χώρας και να αφορά όλους τους πολίτες. Όταν η κ. Κωνσταντοπούλου στο ερώτημα ευρώ ή δραχμή απαντάει Δημοκρατία (!) δείχνει πολιτική αφέλεια, εγωισμό και προκλητική αδιαφορία για τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Σε σύγκριση με τη ΛΑΕ, το ΚΚΕ κερδίζει τις εντυπώσεις τουλάχιστον από άποψη σοβαρότητας, αφού κατανοεί την επικινδυνότητα και τους τυχοδιωκτισμούς του αλχημιστή Λαπαβίστα, ο οποίος υπόσχεται θεραπεία διά πάσα νόσον και πάσα μαλακίαν και μόνο με την επιστροφή της χώρας σε εθνικό νόμισμα!

 

ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ των επιλογών για κάθε πολίτη είναι συγκεκριμένο. Η χώρα χρειάζεται ικανή κυβέρνηση ώστε να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις με την καλύτερη δυνατή αποτελεσματικότητα. Είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία μας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.