Μια αντιπολίτευση για φίλημα

25 TSAOUSIDIS

Του Κλέαρχου Τσαουσίδη

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με τις αλλεπάλληλες, μέσα σε 15 μήνες, εκλογικές του νίκες όχι μόνο απέκτησε δικαίωμα / ευθύνη να κυβερνά, αλλά προκάλεσε αλυσιδωτές κρίσεις ηττοπάθειας και διάλυσης στα άλλα κόμματα.

Τα όσα συνέβησαν στο ΠΑΣΟΚ, με την ταπεινωτική περιθωριοποίηση του Β. Βενιζέλου και την απόπειρα, μέσω νεποτισμού πάντα, του συμμαζέματος των κομματιών του κόμματος, ένα κατέδειξαν: το ΠΑΣΟΚ τελείωσε. Το γνωρίζουν αυτό καλά τόσο ο κ. Θεοδωράκης όσο και λίγοι της ΔΗΜ.ΑΡ. που κατέληξαν παρόχθιοι βαστάζοι. Εξ ου και το όνειρο για συνεργασία τού δήθεν κεντροαριστερού χώρου πήγε άπατο…

Κατά τα λοιπά:

– Το ΚΚΕ βολεύεται με την παλαιοημερολογίτικη παρουσία του στη Βουλή και οι ζεϊμπεκιές του φιλότιμου γενικού του γραμματέα μόνο θλίψη προκαλούν. Άσε που φέρνουν στη μνήμη κάποιον άλλο περιστρεφόμενο.

– Η είσοδος της οικογένειας Λεβέντη στη Βουλή, δείγμα ιδιωτείας μερίδας των ψηφοφόρων οι οποίοι, έχοντας βουλιάξει στο «όλοι τους ίδιοι είναι», το ρίχνουν στην πλάκα για να ξαναρχίσουν από μεθαύριο να κατακεραυνώνουν τους πάντες για τα πάντα.

– Η Χρυσή Αυγή συμμετέχει στη Βουλή, αλλά δεν είναι πολιτικό κόμμα με την αποδεκτή για τη Δημοκρατία έννοια. Είναι συμμορία.

Είναι 3% ο λαός;

Όσο για τους εξωκοινοβουλευτικούς, δημιουργούν το πλέον οξύμωρο: έχοντας το 0,5% των ψήφων ή έστω το 2,8%, μιλούν εξ ονόματος του λαού, εννοώντας φυσικά τους εργαζόμενους και όχι τους πλουτοκράτες και τους κομπιναδόρους. Ε, αυτά τα ποσοστά δυστυχώς στη δεύτερη κατηγορία αντιστοιχούν και όχι στον λαό. Αυτός ψήφισε.

Αν όμως η κατάσταση στην ελάσσονα αντιπολίτευση είναι αυτή, στη μείζονα, την αξιωματική αντιπολίτευση, τα πράγματα οδηγούνται στο μη περαιτέρω, όπως διαπίστωσε το βράδυ της Τρίτης και ο προσωρινός πρόεδρος της Ν.Δ. Βαγγέλης Μεϊμαράκης, που έκανε το μαγαζί θερινό…

Σκεφτείτε αν αυτά που συμβαίνουν στη Ν.Δ. γίνονταν στον ΣΥΡΙΖΑ, τι πάρτι θα είχαν τα κανάλια κάθε βράδυ…

Ο έμπειρος, αν και δευτεροκλασάτος, Β. Μεϊμαράκης, βλέπει τους υπαλλήλους και στελέχη του προκατόχου του Αντώνη Σαμαρά να προσπαθούν να τον αφήσουν έξω από τον δεύτερο γύρο. Οι πιθανοί αυριανοί αποστάτες των συγκεκριμένων συνιστωσών της Νέας Δημοκρατίας, δηλαδή της φιλοχουντικής, της φιλοβασιλικής και της ακραίας νεοφιλελεύθερης, έχουν δημιουργήσει μέτωπο κατά του φερόμενου ως εκπροσώπου της καραμανλικής, άρα λαϊκής, Δεξιάς. Κι ας μην ξαναπάρουν ποτέ τους εκλογές. Έτσι, το «μπάτε, σκύλοι, αλέστε» με 3 ευρώ για αλεστικά, φέρνει μεν στο νου την πύρρεια νίκη του Παπανδρέου του μικρού, αλλά προοιωνίζεται μέρες κατάμαυρες για τη Ν.Δ., χωρίς περίοδο χάριτος.

Η σχεδόν επισημοποίηση των συνιστωσών / τάσεων στο έως χτες μονολιθικό, αρχηγικό κόμμα, ανοίγει έναν δρόμο δύσβατο, καθώς τα μέλη του κόμματος ελάχιστα ή καθόλου συζητούν και απλώς καλούνται να ψηφίσουν έναν αρχηγό, αρκεί να συνεισφέρουν τον οβολό τους (διότι κι οι κομματικοί χορηγοί -δηλώνουν ότι- περνούν δύσκολες μέρες εσχάτως). Σε μόλις 25 μέρες, η Ν.Δ., που χλεύαζε τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, έχει κιόλας τέσσερις. Με το καλό και στις 14!

 

Η ευκαιρία

Τέτοια ευνοϊκή συγκυρία μια φορά εμφανίζεται για την κυβέρνηση. Εξίσου γρήγορα, όμως, θα εξαφανιστεί αν στην πορεία για την ανασυγκρότηση της χώρας δεν σπεύσει η ηγεσία, κόμματος και κυβέρνησης, να πράξει τα απαραίτητα, όπως (χωρίς ιεράρχηση):

* Να θεσμοθετήσει την αυστηρή αξιολόγηση των υπαλλήλων στον κρατικό μηχανισμό, ανεξαρτήτως πολιτικών απόψεων. Δύσκολο; Καθόλου. Αρκεί το κόμμα να μην ακολουθήσει την πεπατημένη της πράσινης και γαλάζιας καμαρίλας (π.χ., αποσπάσεις εκπαιδευτικών).

* Να καθαιρεί τους υπουργούς που στήνουν νέα στασίδια σε κανάλια και ραδιόφωνα για προσωπική προβολή.

* Να ενεργοποιήσει ταχύτατα την οριστική και άμεση απομάκρυνση από βασικές υπηρεσίες (αστυνομία, δικαιοσύνη, εφορία, υγεία) για τους χρηματιζόμενους ή αδικοπραγούντες.

* Να αναζητήσει τις συμμαχίες εκείνες που θα βοηθήσουν να απεξαρτηθούν κορυφαίες λειτουργίες του δημόσιου βίου από την Εκκλησία και το εκκλησιαστικό παρακράτος.

* Να οδηγήσει το κόμμα σε συνέδριο ανακαθορισμού, με κατάργηση των τάσεων και των χωριστών ψηφοδελτίων για την ανάδειξη στα όργανα. Το άνοιγμα στην κοινωνία δεν θα έρθει ποτέ όταν στις οργανώσεις οι τάσεις, δηλαδή οι συνιστώσες, παίζουν το κρυφτούλι μεταξύ τους και στο τέλος η «τασική» απόφαση της βάσης ανατρέπεται βιαίως, λογικά ίσως, αλλά αντιδημοκρατικά, από την ηγεσία (βλέπε φύτεμα σε εκλόγιμες θέσεις κ.λπ.).

Όλα τα άλλα επίσης επείγουν, αλλά έπονται…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.