Ο γιος του Νίκου Πλουμπίδη στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ

Του Χρήστου Κοτσίνη

Πριν λίγες μέρες στο Athens Voice δημοσιεύτηκε άρθρο του Δημήτρη Φύσσα, σχόλιο στην υποψηφιότητα Πλουμπίδη και συγκεκριμένα στο βιογραφικό που την συνόδευε. Ξεκινάει εξαίροντας την ακαδημαϊκή, επιστημονική, επαγγελματική σταδιοδρομία του υποψηφίου, φτάνοντας στο σημείο να αναγνωρίσει πως “[…] είναι φανερό ότι δεν πρόκειται απλά για φορέα ενός ονόματος με ιστορία στην Αριστερά, αλλά για ένα σημαντικό άνθρωπο […]”. Επίσης, προς τιμήν του, αποδέχεται ότι τα περί οικογενειοκρατίας είναι αστειότητες υποστηρίζοντας ωστόσο πως “[…] η ψήφος σ’ αυτόν ζητείται από ένα αριστερό ακροατήριο στο όνομα του πατέρα του, του Νίκου Πλουμπίδη.”

Εν προκειμένω, φαίνεται να ενοχλείται με την εξής αναφορά στην αρχή του βιογραφικού: «Γεννήθηκε το 1948 στην Αθήνα σε συνθήκες παρανομίας των γονιών του, Νίκου Πλουμπίδη και Ιουλίας Παπαχρήστου». Υποστηρίζει ότι αυτή η αναφορά, στην ιστορική πραγματικότητα (της παρανομίας των γονιών του) δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά μια πολιτική αναφορά και ως απάντηση παραθέτει την ιστορία επιφανών εκτελεσθέντων από το μετεμφυλιακό ψυχροπολεμικό κράτος της δεξιάς, έτσι όπως την αντιλαμβάνεται ο ίδιος.

Θεωρεί λοιπόν το ΚΚΕ ως ηθικό αυτουργό των εκτελέσεων – αφού, κατά τη γνώμη του, δεν έκατσαν καλά οι ηττημένοι του εμφυλίου και έβαλαν “το όπλο παρά πόδα” – λες και όφειλαν οι κυνηγημένοι να ξεχάσουν την καταστρατήγηση της συμφωνίας της Βάρκιζας απο την πλευρά της δεξιάς. Υπογραμμίζει ότι το ΚΚΕ: “[…] συνέχιζε την παράνομη δραστηριότητά του, στέλνοντας στελέχη του σε παράνομες αποστολές στην Ελλάδα”,  ξεχνώντας ή κρύβοντας επιμελώς το γεγονός πως το κράτος στο οποίο αναφέρεται δεν ήταν κράτος δικαίου. Φαίνεται να νομίζει πως το πογκρόμ, που είχε ξεκινήσει μετά τη Βάρκιζα, εναντίον δημοκρατικών εαμικών, σοσιαλιστών και κομμουνιστών θα λυνόταν από μόνο του, χωρίς την αντίσταση των κυνηγημένων. Έστελναν, λέει, μηνύματα με τους ασύρματους στη Μόσχα, αποδεχόμενος έτσι τις κατηγορίες περί κατασκοπείας που απηύθυνε τότε ένα αντιδημοκρατικό, ανελεύθερο κράτος, και επιρρίπτει ευθύνες μόνο στα θύματα… Οι θύτες τι να έκαναν; Δεν έφταιγαν αυτοί… οι κομμουνιστές προκαλούσαν… Ωστόσο, σε μη κράτος δικαίου η παρανομία είναι τιμή, όχι όνειδος.

Έτσι, μπλέκει στο άρθρο τον Μπελογιάννη, αλλά και την αποκήρυξη του Πλουμπίδη από το ΚΚΕ και κόπτεται να μας υπενθυμίσει, ότι, ενώ ο δεύτερος ήταν αποκηρυγμένος, πριν εκτελεστεί, επικαλέστηκε την τιμή του κόμματος. “Κι εδώ είναι η ουσία (υποστηρίζει) του θέματος. Ο Πλουμπίδης πεθαίνει μόνος, αποκομμένος από εχθρούς και φίλους, συκοφαντημένος, δίχως καμιά προσωπική τιμή, γιατί πάνω από την προσωπική του τιμή, είχε την «τιμή του Κόμματος». Καμιά προσωπική αξιοπρέπεια, καμιά ατομικότητα, καμιά εξέγερση ενάντια στο σταλινισμό.” Αυτή είναι η ουσία του θέματος της υποψηφιότητας του Δημήτρη Πλουμπίδη για τον συντάκτη, η στάση του πατέρα που δεν γνώρισε… όμως οι ελλαδίτες κομμουνιστές στα ξερονήσια και στις φυλακές, άλλοι καταδικασμένοι σε θάνατο και άλλοι όχι, δεν είχαν την πολυτέλεια να ασχολούνται με τον σταλινισμό, άλλες εξεγέρσεις είχαν τότε γι᾽ αυτούς προτεραιότητα.

Προφανώς, ο συντάκτης ασχολείται με θέματα που δεν αντιλαμβάνεται. Ο Νίκος Πλουμπίδης έχει εμπιστοσύνη στην ιδεολογική συλλογικότητα στην οποία ανήκει με πόνους και διωγμούς και τελικά με κόστος την ίδια του τη ζωή, και αυτό ενοχλεί. Ο αρθρογράφος βλέπει τυφλή υπακοή και απουσία ατομικότητας και δεν πάει στο μυαλό του πως ο Πλουμπίδης σέβεται τις αποφάσεις του κόμματος, ως αποτέλεσμα κοινών διεργασιών περισσοτέρων του ενός ατόμου και ως  εκ τούτου ορθότερες. Υποτιμά την εμπιστοσύνη του Πλουμπίδη στο κόμμα, η οποία όμως επιβεβαιώνεται, μιας και το κόμμα τέσσερα χρόνια αργότερα τον αναγνωρίζει, πράγμα που δεν αντιλαμβάνεται καθόλου ο συντάκτης και μας λέει: “Ο Πλουμπίδης αποκαταστάθηκε πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Στάλιν και δύο χρόνια μετά την καθαίρεση του Ζαχαριάδη, το 1958” λες και δεν κατηγορήθηκε αδίκως απο το κόμμα ένα χρόνο μετα τον θάνατο του Στάλιν. Βέβαια η καθαίρεση του Ζαχαριάδη έπαιξε ρόλο, όμως ο Πλουμπίδης με το σκεπτικό του είχε δίκιο. Το κόμμα τελικά, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο βρήκε τον δρόμο του – άλλο αν ίσως τον ξανα έχασε αργότερα – και αναγνώρισε το λάθος του.

Σε κανένα σημείο δεν ενημερώνει τους νεότερους – οι παλαιότεροι θυμούνται, ιδίως όσοι το έζησαν στο πετσί τους – για την κατάσταση που επικρατούσε τη δεκαετία του ‘50 στη χώρα μας, δίνοντας εσκεμμένα εσφαλμένη εικόνα. Όποιος δεν τα έζησε, δεν του τα αφηγήθηκαν, δεν τα διάβασε, νομίζει διαβάζοντας το συγκεκριμένο άρθρο πως τα πράγματα ήταν περίπου σαν σήμερα. Δεν αναφέρεται, ούτε μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί υπό ποιο κλίμα γράφει ο Πλουμπίδης για την ενότητα και την τιμή του κόμματος.

Ο Πλουμπίδης γνωρίζει ότι χωρίς το κόμμα οι διωκόμενοι θα ήταν απροστάτευτοι. Γνωρίζει πως θα εκτελεστεί – είχαν εκτελεστεί ήδη ο Μπελογιάννης και άλλοι – και το μυαλό του είναι στους συντρόφους του που θα μείνουν πίσω και στην ανάγκη το βαλλόμενο κόμμα να μείνει ενωμένο.

Ο συντάκτης, μιλώντας για τις τελευταίες μέρες ενός ανθρώπου που περιμένει την εκτέλεση, δεν έχει στο μυαλό του τίποτε άλλο παρά πώς θα κατηγορήσει την Αριστερά και τις ιδέες της. Δεν έχει το θάρρος, τη δύναμη να αναγνωρίσει αυτό που αναγνώρισε τότε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών στην στάση αυτών των μελλοθάνατων. Ο Σπυρίδων Βλάχος, Μητροπολίτης Ιωαννίνων κατά την κατοχή, – πρωταγωνιστεί με τον τρόπο του στο διήγημα “Μαργαρίτα Περδικάρη” του Δημήτρη Χατζή – είχε δηλώσει για τον Μπελογιάννη: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».

Ο αρθρογράφος δεν θέλει να αντιληφθεί ότι για τους ανθρώπους που δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή, που δεν υπάρχει επέκεινα, για τους ανθρώπους που υπάρχει μόνο το εδώ, έχει μεγάλη σημασία τι μένει πίσω. Φεύγοντας οι άνθρωποι αυτοί δεν κόπτονται να “μετανοήσουν” για να κερδίσουν τη βασιλεία των ουρανών, αλλά αφήνουν την σκέψη τους πάνω σε αυτούς που μένουν… τιμή για αυτούς που δεν περιμένουν να ζήσουν κι άλλες ζωές – βλέποντας την δική τους να τελειώνει – δεν είναι η προσωπική τους τιμή, η μετά θάνατον θέση εκ δεξιών ή εξ αριστερών. Θα πάψουν να υπάρχουν δια παντός, δεν υπάρχει άλλο μέλλον για αυτούς, παρά μόνο το μέλλον των άλλων, της κοινωνίας, των συλλογικοτήτων όπου ανήκαν… και αυτό αποδεικνύει η στάση του Νίκου Πλουμπίδη… δεν ήθελε το λάθος του κόμματος που έγινε στο όνομά του να στοιχίσει στους συντρόφους που θα έμεναν πίσω.

Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε.

 

Χρήστος Κοτσίνης, Msc.

Αντιπρόεδρος Επιμελητηρίου Πρέβεζας

Υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος Π. Ε. Πρέβεζας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.