Πρώτα δείγματα γραφής της κυβέρνησης στον τομέα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης

Εν όψει του 17ου συνέδριου της ΟΛΜΕ, που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα 1-4 Ιουλίου, επιχειρούμε να αποτιμήσουμε το μέχρι τώρα έργο της κυβέρνησης, αλλά και να εντοπίσουμε τα σοβαρά προβλήματα που απασχολούν τον ευαίσθητο χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης: προβλήματα που αφορούν τους εργαζόμενους (εκπαιδευτικούς και όσους άλλους εμπλεκόμενους, όπως είναι οι σχολικοί φύλακες), τους γονείς και ιδιαίτερα το υποκείμενο του σχολείου που είναι οι ίδιοι οι μαθητές.

Είναι αυτονόητο ότι προτιθέμεθα να δημοσιεύσουμε οποιαδήποτε άποψη γύρω από αυτά τα θέματα μάς εκφραστεί, με εξαίρεση απόψεις ρατσιστικές, ξενοφοβικές ή ανοιχτά φασιστικές.  

 

 

Ο τομέας της παιδείας (μαζί με την υγεία) τα πέντε χρόνια των μνημονίων της καταστροφής, υπέστη ανηλεή επίθεση. Η κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας στη τρίμηνη διακυβέρνησή της, έχει δώσει απτά δείγματα γραφής:

 

  • Επαναπροσλαμβάνονται όλοι οι εκπαιδευτικοί που απολύθηκαν ή βρέθηκαν σε διαθεσιμότητα, με ταυτόχρονη επανασύσταση των τομέων και ειδικοτήτων που καταργήθηκαν από την τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση, και με τις ίδιες εργασιακές-επαγγελματικές συνθήκες. Το γεγονός αυτό δεν ικανοποιεί μόνο συνδικαλιστικά αιτήματα των εκπαιδευτικών, αλλά το κυριότερο, επιτρέπει στους μαθητές των λαϊκών στρωμάτων να αποκτήσουν γνώσεις και επαγγελματικά δικαιώματα μέσα απ’ το δημόσιο σχολείο, χωρίς να είναι υποχρεωμένοι αυτοί και οι γονείς τους, να επιβαρύνονται με δίδακτρα στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια.
  • Κατάργηση του θεσμού των διαθεσιμοτήτων-απολύσεων.
  • «Πάγωμα» στην αρχή και κατάργηση στη συνέχεια του βασικού νομοθετικού πλέγματος της αξιολόγησης-χειραγώγησης που στόχευε στο κλείσιμο σχολικών μονάδων και δομών και στην απόλυση εκπαιδευτικών.
  • Κατάργηση των διατάξεων του Ν. 4186/15 για το «Νέο Λύκειο» και την ΤΕΕ (Τράπεζα θεμάτων, προαγωγή μαθητών, κατάρτιση) και καθιέρωση ενός μεταβατικού εξεταστικού συστήματος για την πρόσβαση στη Τριτοβάθμια εκπαίδευση με περισσότερες ευκαιρίες για τους υποψήφιους.
  • Θετικές αλλαγές στο πειθαρχικό δίκαιο (κατάργηση της «αυτοδίκαιης αργίας», εξαίρεση της κοινωνικής-πολιτικής-συνδικαλιστικής δράσης από την «απρεπή εκτός υπηρεσίας συμπεριφορά»)

  • Νέος, δημοκρατικότερος τρόπος επιλογής στελεχών καθώς καθιερώνεται να προσμετράται, σε σημαντικό βαθμό, η γνώμη των συλλόγων διδασκόντων για την επιλογή του διευθυντή και η γνώμη των διευθυντών για την επιλογή των διευθυντών εκπαίδευσης (καταργείται η συνέντευξη).
  • Κατάργηση των υποχρεωτικών μεταθέσεων.
  • Κατάργηση της πολιτικής επιστράτευσης των απεργών.
  • Κατάργηση του νομοθετήματος που ποινικοποιούσε τις μαθητικές κινητοποιήσεις και επέβαλε «αναπλήρωση ωρών» χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της σχολικής κοινότητας.
  • Αναγνώριση ολόκληρης της προϋπηρεσίας των αναπληρωτών, ενώ κατοχυρώνεται το δικαίωμά τους σε εκπαιδευτικές άδειες.
  • Επαναφορά της ευθύνης λειτουργίας για τα ιδιωτικά σχολεία-φροντιστήρια στο υπουργείο.
  • Εμπέδωση κλίματος δημοκρατίας-συλλογικότητας στα σχολεία, μακριά από αυταρχισμό.

 

Παραμένουν, όμως, εκκρεμή σημαντικά και ουσιαστικά ζητήματα για να μπορούμε να μιλάμε για σημαντική τομή στην Παιδεία.

  • Ζητήματα που σχετίζονται με την υποχρηματοδότηση της παιδείας – 2,46% του ΑΕΠ – η οποία εμποδίζει:

– μια αύξηση στο όριο της αξιοπρεπούς διαβίωσης, κυρίως για τους νεότερους εκπαιδευτικούς,

– μείωση του διδακτικού ωραρίου,

– κάλυψη κενών με μόνιμους διορισμούς,

–  κατάργηση «ελαστικών» εργασιακών σχέσεων στην εκπαίδευση,

– στήριξη λειτουργίας όλων των υποστηρικτικών εκπαιδευτικών δομών, όπως Πρόσθετη διδακτική στήριξη, ενισχυτική διδασκαλία, λειτουργία σχολικών βιβλιοθηκών, στήριξη της ειδικής αγωγής.

 

Είναι φανερό ότι πρέπει να προετοιμαζόμαστε για τις ριζοσπαστικές αλλαγές που έχει ανάγκη η παιδεία, για μια πραγματική επανάσταση που σχετίζεται τόσο με τη δομή της,  όσο κυρίως με το περιεχόμενό της.

Για όλα αυτά τα κεφαλαιώδη ζητήματα εκφράζεται από τον υπουργό πρόθεση διαβούλευσης με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς (γονείς, μαθητές, εκπαιδευτικοί) με ασυνήθιστα μεγάλο χρονικό ορίζοντα που προσεγγίζει τα δύο περίπου χρόνια. Διάλογος ουσιαστικός, πολύμορφος, γόνιμος και συνθετικός, είναι μια πρώτη απάντηση στα χρονίζοντα προβλήματα της εκπαίδευσης.

Απαιτείται συμμετοχή, δουλειά και κρίση από όλους μας για να ανταποκριθούν τα λόγια  για την αξία και τις προτεραιότητες της παιδείας,  στις  συνεπείς, σταθερές, πρωτοποριακές πολιτικές πράξεις.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.