Στη σημερινή συγκυρία ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί: • Την πολιτική σταθερότητα • Την εφαρμογή της συμφωνίας, με όρους μάχης και όχι άνευ όρων παράδοσης.

• Οι αλλαγές, οι τομές και οι μεταρρυθμίσεις με προοδευτικό πρόσημο είναι το μεγάλο – ζητούμενο στο ερχόμενο χρονικό διάστημα.

• Η στάση απέναντι στις αλλαγές ορίζει και τα στρατόπεδα σε αυτές τις εκλογές.

• Από τη μια είναι οι δυνάμεις του χτες, με επικεφαλής τη ΝΔ του κυρίου Μεϊμαράκη. Οι δυνάμεις που έχτισαν όλες τις παράγκες που σήμερα πρέπει να γκρεμιστούν. Που βρίσκονται πίσω από όλες τις πληγές που πρέπει να κλείσουν. Που ταυτίζονται με όλες τις παθογένειες που πρέπει να εξαλειφθούν.

• Ο κύριος Μεϊμαράκης και το κόμμα του δεν είναι μόνο εκπρόσωποι του πιο σκληρού ευρωπαϊκού συντηρητικού λόμπι. Είναι εκπρόσωποι της καθυστέρησης, του παλιού, της φθοράς, της διαπλοκής, των σκανδάλων.

• Τα κόμματα εκπροσωπούν κοινωνικές δυνάμεις. Αυτό είναι γνωστό. Η ΝΔ όμως, στη σημερινή συγκυρία, πρωτοτυπεί. Γιατί εκπροσωπεί αντικοινωνικές δυνάμεις. Τις πιο αντικοινωνικές δυνάμεις, που βυσσοδομούν κατά του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο για λόγους ιδεολογίας και ταξικών συμφερόντων.

• Αλλά και γιατί απειλούμε, όπως αποδείχτηκε από τα έργα μας, το αθέμιτο πάρτι τους. Απειλούμε το μέτωπο της φθοράς. Ένα μέτωπο στο οποίο συνυπάρχουν οι σύγχρονοι Μέτερνιχ της Ευρώπης, η γερασμένη πολιτική αριστοκρατία, μια καλομαθημένη νομενκλατούρα του δημοσίου, οι εθνικοί εργολάβοι, οι βαρόνοι των ΜΜΕ, οι δεξιοτέχνες της μίζας, οι επιχειρηματίες που πλουτίζουν απομυζώντας το κράτος, οι κομματάρχες που βασιλεύουν με το ρουσφέτι και τον κομματισμό.

• Τι μπορεί να εμπιστευτεί σ’ αυτούς ακόμα και ο συντηρητικός πολίτης; Τη διαπραγμάτευση για τη μείωση του χρέους που χρόνια τώρα διακηρύσσουν ότι είναι βιώσιμο;

• Τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, που οι ίδιοι μετέτρεψαν σε ζούγκλα;

• Τη χρηστή διαχείριση των οικονομικών του δημόσιου τομέα που τον μετέτρεψαν σε φέουδο τους;

• Την αποτροπή των κατασχέσεων πρώτης κατοικίας, που είχαν ετοιμάσει με τους δανειστές;

• Την αποτροπή της περικοπής των συντάξεων, που με την κατάργηση του ΕΚΑΣ και τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, ήταν έτοιμοι να επιβάλουν;

• Μπορεί λοιπόν κανείς σοβαρά έστω και να το σκεφτεί ότι θα εμπιστευτεί τη διαπραγμάτευση για όλα αυτά, και άλλα που αφορούν στη συμφωνία, στην υπαλληλία των δανειστών;

• Πότε τους είδατε τελευταία φορά να δίνουν μάχη με τους δανειστές;
• Πότε τους είδατε να διαπραγματεύονται, να επικρίνουν τη λογική των μνημονίων και της λιτότητας;

• Ξεχάσαμε το «ουδείς αναμάρτητος» της ΝΔ; Ξεχάσαμε το ότι τα μνημόνια είναι ευλογία; Εκείνους που φώναζαν ότι η δόξα για τις απολύσεις ανήκει στους ίδιους και όχι στην τρόικα;

• Ξεχάσαμε τη στάση τους στο δημοψήφισμα και πριν από αυτό, όταν απαιτούσαν, πίεζαν, απειλούσαν, να κλείσουμε μια συμφωνία όπως-όπως;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.