Μακεδονία ένδοξη, ξακουστή και …πτωχευμένη! – (Οι Πρέσπες χωρίς παραμορφώσεις και σκοτεινά παιχνίδια!)

(του Σπύρου Κανιώρη)

Πριν δυο χρόνια δεν μπορούσα με τίποτα να φανταστώ ότι υπήρχε περίπτωση να λυθεί με κάποιο ανεκτό τρόπο αυτή η «ανοησία» με το Σκοπιανό, με την FYROM και με τους φανατικούς εθνικιστές της γείτονος, με την «αυτοχειρία» που κάναμε στην εξωτερική μας πολιτική το 1991 και σερνόμαστε ακόμη μετέωροι και διχασμένοι! Δεν μπορούσα να φανταστώ πως αυτοί οι πρώην και για περίπου 70 χρόνια γιουγκοσλαβομακεδόνες, που γέμισαν (σε αντιπερισπασμό), όλη την FYROM με αρχαιοελληνικά μνημεία, με αγάλματα του μεγάλου Αλεξάνδρου, του Φιλίππου, με ονοματοθεσίες καινούργιες όπως το αεροδρόμιο των Σκοπίων ως Αλέξανδρος ο Μέγας, εθνικές οδούς κλπ., θα συνειδητοποιούσαν το αδιέξοδο που είχαν και αυτοί περιέλθει και θα έκαναν πίσω!

Όταν θυμωμένοι που δεν τους αναγνωρίζαμε, πετούσαν γιαούρτια στον πρόεδρο της Δημοκρατίας μας Χρήστο Σαρτζετάκη στην Αυστραλία, με ένα θράσος και κομπασμό λες και τους κλέβαμε εμείς την ιστορία τους!

Πώς κάποτε, αυτή η διάχυτη προπαγάνδα στα βιβλία, στα σχολεία, μπορούσε να λυθεί χωρίς αιματοχυσία και πόλεμο! Όταν έκαναν σημαία τους τον ήλιο της Βεργίνας και ζητούσαν δικαιώματα μέχρι και στην …Αμφίπολη!

Φταίνε οι κυβερνήσεις μας μετά τον 1950; Φταίνε! Έχουν και αυτοί κάποια δίκαια σαν λαός; Έχουν! Δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό έχουν και είχαν, αλλά όχι στην παραχάραξη της ιστορίας!

Πέρασαν 28 χρόνια που χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία με τον Κίρο Γκλιγκόροφ και τον Μητσοτάκη, όταν τα πράγματα ήταν ζεστά, όταν δείλιασε στη συνέχεια και ο Ανδρέας που μπορούσε και έτσι το σκοπιανό κατάντησε ως δισεπίλυτο πρόβλημα στις μέρες μας, ένα καρκίνωμα της εξωτερικής μας πολιτικής και μάλιστα διαρκώς χειροτερεύον.

Ώσπου μια αλλαγή συσχετισμών των πολιτικών δυνάμεων έφερε τα πάνω κάτω!

Ξαφνικά η νέα κυβέρνηση της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας υπογράφει με την Ελλάδα μια συνθήκη – συμφωνία όπου:

  • Παραδέχεται ότι δεν έχει καμία σχέση με τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό και την Μακεδονία του Αλεξάνδρου(ίσως το σημαντικότερο).
  • Αντικαθιστά όλες τις ονοματοθεσίες που είχαν σχέση με την αρχαία Μακεδονία
  • Δέχεται να αντικαταστήσει ή αποσύρει τα αγάλματα των αρχαίων μακεδόνων
  • Δέχεται να κάνει αλλαγές στο σύνταγμα μη διεκδικώντας στην ουσία καμία σλαβική μειονότητα στην Ελλάδα
  • Με κοινές επιτροπές θα αλλάξει τα σχολικά βιβλία όπου εκδηλώνεται αλυτρωτισμός (ισχύει αμφίδρομα).
  • Αλλάζει την ονομασία της χώρας της όπως διαχρονικά διεκδικούσαμε και αυτοί δεν δεχόταν (γεωγραφικό προσδιορισμό, ergaomnes κλπ).
  • Τα εμπορικά σήματα τακτοποιούνται οριστικά (μέσω κοινών επιτροπών) και δεν θα αναγράφεται πουθενά στα προϊόντα τους το «made of Macedonia» (όπως γραφόταν μέχρι σήμερα)!
  • Κέρδισαν την πραγματική μακεδονική ταυτότητά τους, σαν σλαβικός λαός που κατοικεί σε εδάφη της σύγχρονης γεωγραφικής Μακεδονίας, τουλάχιστον για 1500 χρόνια, διαγράφοντας ταυτόχρονα την αρχαιομακεδονική φαντασίωση, ότι αυτός ήταν ο περιούσιος λαός των αρχαίων μακεδόνων και αυτοί οι πραγματικοί πολιτιστικοί κληρονόμοι τους.
  • Απέρριψαν την διαχρονική θεωρία τους ότι οι αρχαίοι μακεδόνες μιλούσαν την δική τους γλώσσα που ήταν η σημερινή, σλαβομακεδονική ή Μακεδονική διάλεκτος που κατά την συμφωνία των Πρεσπών, ανήκει στο γλωσσικό ιδίωμα των νοτιοσλαβικών χωρών. Το ίδιο ζήτημα καλλιεργούνταν και στην Βουλγαρία , ότι δηλαδή οι αρχαίοι μακεδόνες μιλούσαν την μακεδονική γλώσσα που ήταν παρόμοια με την σημερινή βουλγαρική και όχι την αρχαία ελληνική! Στην αρχαία Μακεδονία άλλωστε εμείς λέμε ότι μακεδονική γλώσσα δεν υπήρξε ποτέ, μιας και μιλούσαν και εκεί την Ελληνική γλώσσα!

Θα έλεγα ότι έγινε ένα θαύμα , παρότι δεν πιστεύω στα θαύματα!

Ο πιο τραγικός μύθος που καλλιέργησε η εγχώρια εθνικιστική ελίτ , είναι το σύνθημα «η Μακεδονία είναι μία και είναι Ελληνική»! Προφανώς πρόκειται για κατασκευή που παράγει αλυτρωτισμό, διεκδίκηση εδαφών και πιθανές συγκρούσεις με τους γείτονες, αφού η Βουλγαρία, η σημερινή Βόρεια Μακεδονία και η Αλβανία, κατέχουν μικρότερα τμήματα της ιστορικής Μακεδονίας (30% περίπου) και το 50% τμημάτων της γεωγραφικής Μακεδονίας (βλέπε χάρτη Βακαλόπουλου)! Η μοιρασιά της γεωγραφικής Μακεδονίας το 1913 στο Βουκουρέστι μετά τους «μακεδονικούς» πολέμους, ήταν απότοκος της Οθωμανικής δομής των βιλαετιών και όχι της αρχαίας ελληνικής Μακεδονίας. Αυτή την μείζονα γεωγραφική Μακεδονία πλην των Τούρκων που την κατείχαν, στην σύγχρονη εποχή την διεκδικούσαν πάντα οι Σέρβοι, οι Βούλγαροι και οι Έλληνες ! Η κατάληξη ήταν προϊόν των βαλκανικών πολέμων, που ίσως με κάποια λάθη, άλλες στρατηγικές και χωρίς τον Βενιζέλο, κανείς δεν ξέρει σήμερα τι θα ήταν Ελληνικό, βουλγαρικό ή σερβικό. Πόσο μάλλον «ένα και ελληνικό»!

Ο Κ. Βακαλόπουλος ο σύγχρονος Παπαρηγόπουλος όπως λένε, στο βιβλίο του « Η Μακεδονία στα πλαίσια της Βαλκανικής πολιτικής (1830-1986)» (1986), μας δίνει αναλυτικότατα την ρευστότητα και τους ανταγωνισμούς στην μείζονα Μακεδονία τα τελευταία 200χρόνια, τις εδαφικές ανταλλαγές, τις σερβοβουλγαρικές μακεδονικές διενέξεις, τις πληθυσμιακές ανταλλαγές, την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου(1878) που ευτυχώς δεν εφαρμόστηκε και την συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913) που ευτυχώς εφαρμόστηκε! Αφιερώνει όμως το βιβλίο του «στους αμέτρητους ανώνυμους και επώνυμους ήρωες που θυσιάστηκαν για μια ελεύθερη Ελληνική Μακεδονία»! Η ελεύθερη Ελληνική Μακεδονία είναι όντως μία και είναι Ελληνική!

 

Όσον αφορά τώρα την ουσία της «Συμφωνία των Πρεσπών» που προστάτεψε την αρχαία ιστορία των Μακεδόνων και τα πήρε σχεδόν όλα, δεν καταλαβαίνω από πού προκύπτει το «πουλήσατε την Μακεδονία μας»! Τι χάσαμε που είχαμε (νομίζω τίποτα) και τι πήραμε που δεν είχαμε (σχεδόν όλα)! Είναι δυνατόν ο σύγχρονος κόσμος, και τα νέα κράτη να υπογράφουν συμφωνίες και κληρονομικά δικαιώματα με «συνθήκες» του αρχαίου κόσμου που δεν υπάρχουν και δεν ισχύουν, που κινούνται στα όρια της μυθοπλασίας και των ποιημάτων του Ομήρου! Στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχει αυτονόητο δίκαιο, παρά μόνο μαχητό δίκιο μέσα απ τους κανόνες του σύγχρονου δικαίου!

Θάταν ενδιαφέρον πέραν από τα κληρονομικά και πολιτιστικά δικαιώματα που κατέχουμε στο Ελληνικό έδαφος από τους αρχαίους Έλληνες, πέρα από την μάχη στον Γρανικό ποταμό, να ψάχναμε τους λόγους και τις αιτίες που αυτός ο αρχαίος λαός στον Ελλαδικό χώρο μεγαλούργησε και να εμβαθύναμε αρκετά (από καθόλου σήμερα), στην φιλοσοφία του δασκάλου Αριστοτέλη, που απετέλεσε το βασικό πνευματικό υπόβαθρο της πορείας του μακεδόνα στρατηλάτη! Είναι σίγουρο ότι τους αγνοούμε πλήρως ειδικά τους φιλοσόφους, αλλά τα δικαιώματα (για αυτούς που δεν γνωρίζουμε) είναι…δικά μας! Στον αρχαίο κόσμο και η Ιωνία ήταν μία και ελληνική και τώρα είναι μία και τουρκική και είμαστε τυχεροί που η αρχαία Μακεδονία μας, παραμένει μετά από τους νέους πολέμους κατά το μείζον και όχι το ελάχιστον ελληνική! Πως έχουμε μπλέξει στους καημούς και στους πόθους μας, τον αρχαίο με τον σύγχρονο κόσμο που «τα πάντα ρεί» και κανείς δεν ξέρει, δεν καταλαβαίνω! Και δεν μας συγχωρώ που εμείς οι ίδιοι, κάνουμε εδώ και 200 περίπου χρόνια ταυτόχρονα στην Μακεδονία μας λαθρανασκαφές, ξεπουλώντας από μόνοι μας το ιστορικό βάθος και κληρονομιά των προγόνων μας και μετά με σημαίες στα χέρια αλαλάζοντες, χρεώνουμε το ξεπούλημα σε άλλους! Αν και φοβάμαι ότι πέρασε πολύς καιρός από τότε για να καθόμαστε στις δάφνες των αρχαίων, αφού παρακμάσαμε πάρα πολύ για νάμαστε και πνευματικά παιδιά τους και πολιτιστικοί συνεχιστές τους!

Σε κάθε περίπτωση με την συμφωνία των Πρεσπών αποτρέψαμε μια πολύχρονη παραχάραξη της ιστορίας και πήραμε πίσω (οριστικά) την ιστορική κληρονομιά των αρχαίων μακεδόνων. Έχουμε σε εκκρεμότητα την ανάπτυξη της ελληνικής Μακεδονίας, της φτωχιάς συγγένισσας του νότου, που θα πρέπει άμεσα να ξαναγίνει φωτεινή και απαστράπτουσα σαν τον υπέρλαμπρο ήλιο της Βεργίνας και τους θρύλους της!

Τότε μόνο θα προσεγγίσει την …ιστορία της!!!

 

ΥΓ: Όσες φορές πάντως ξεθάψαμε λάβαρα και φούντωσε ο φανατισμός και ο ακραίος εθνικισμός, η χώρα μας μίκρυνε και έζησε μεγάλα δράματα! Η εθνική μας παλιγγενεσία ήταν και είναι μόνο στιγμιαία, αφού μετά χωριζόμαστε πάντα σε 50% προδότες από εδώ και 50% προδότες από εκεί! Πολιτικό βάθος μηδέν, συμπεριφορές παιδιών σε σώματα μεγάλων και μια χώρα ανασφαλής και διχασμένη! Ενδόμυχα γνωρίζουμε τις αδυναμίες μας, γι αυτό και σαν φοβικοί απόγονοι παλιών μεγαλέξανδρων, σπάνια πλέον κερδίζουμε «μάχες» εφάμιλλες προγόνων ή νεότερων ηρώων!!!

 

Πρέβεζα 28 Μαρτίου 2019

 

Ο γιος του Νίκου Πλουμπίδη στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ

Του Χρήστου Κοτσίνη

Πριν λίγες μέρες στο Athens Voice δημοσιεύτηκε άρθρο του Δημήτρη Φύσσα, σχόλιο στην υποψηφιότητα Πλουμπίδη και συγκεκριμένα στο βιογραφικό που την συνόδευε. Ξεκινάει εξαίροντας την ακαδημαϊκή, επιστημονική, επαγγελματική σταδιοδρομία του υποψηφίου, φτάνοντας στο σημείο να αναγνωρίσει πως “[…] είναι φανερό ότι δεν πρόκειται απλά για φορέα ενός ονόματος με ιστορία στην Αριστερά, αλλά για ένα σημαντικό άνθρωπο […]”. Επίσης, προς τιμήν του, αποδέχεται ότι τα περί οικογενειοκρατίας είναι αστειότητες υποστηρίζοντας ωστόσο πως “[…] η ψήφος σ’ αυτόν ζητείται από ένα αριστερό ακροατήριο στο όνομα του πατέρα του, του Νίκου Πλουμπίδη.”

Εν προκειμένω, φαίνεται να ενοχλείται με την εξής αναφορά στην αρχή του βιογραφικού: «Γεννήθηκε το 1948 στην Αθήνα σε συνθήκες παρανομίας των γονιών του, Νίκου Πλουμπίδη και Ιουλίας Παπαχρήστου». Υποστηρίζει ότι αυτή η αναφορά, στην ιστορική πραγματικότητα (της παρανομίας των γονιών του) δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά μια πολιτική αναφορά και ως απάντηση παραθέτει την ιστορία επιφανών εκτελεσθέντων από το μετεμφυλιακό ψυχροπολεμικό κράτος της δεξιάς, έτσι όπως την αντιλαμβάνεται ο ίδιος.

Θεωρεί λοιπόν το ΚΚΕ ως ηθικό αυτουργό των εκτελέσεων – αφού, κατά τη γνώμη του, δεν έκατσαν καλά οι ηττημένοι του εμφυλίου και έβαλαν “το όπλο παρά πόδα” – λες και όφειλαν οι κυνηγημένοι να ξεχάσουν την καταστρατήγηση της συμφωνίας της Βάρκιζας απο την πλευρά της δεξιάς. Υπογραμμίζει ότι το ΚΚΕ: “[…] συνέχιζε την παράνομη δραστηριότητά του, στέλνοντας στελέχη του σε παράνομες αποστολές στην Ελλάδα”,  ξεχνώντας ή κρύβοντας επιμελώς το γεγονός πως το κράτος στο οποίο αναφέρεται δεν ήταν κράτος δικαίου. Φαίνεται να νομίζει πως το πογκρόμ, που είχε ξεκινήσει μετά τη Βάρκιζα, εναντίον δημοκρατικών εαμικών, σοσιαλιστών και κομμουνιστών θα λυνόταν από μόνο του, χωρίς την αντίσταση των κυνηγημένων. Έστελναν, λέει, μηνύματα με τους ασύρματους στη Μόσχα, αποδεχόμενος έτσι τις κατηγορίες περί κατασκοπείας που απηύθυνε τότε ένα αντιδημοκρατικό, ανελεύθερο κράτος, και επιρρίπτει ευθύνες μόνο στα θύματα… Οι θύτες τι να έκαναν; Δεν έφταιγαν αυτοί… οι κομμουνιστές προκαλούσαν… Ωστόσο, σε μη κράτος δικαίου η παρανομία είναι τιμή, όχι όνειδος.

Έτσι, μπλέκει στο άρθρο τον Μπελογιάννη, αλλά και την αποκήρυξη του Πλουμπίδη από το ΚΚΕ και κόπτεται να μας υπενθυμίσει, ότι, ενώ ο δεύτερος ήταν αποκηρυγμένος, πριν εκτελεστεί, επικαλέστηκε την τιμή του κόμματος. “Κι εδώ είναι η ουσία (υποστηρίζει) του θέματος. Ο Πλουμπίδης πεθαίνει μόνος, αποκομμένος από εχθρούς και φίλους, συκοφαντημένος, δίχως καμιά προσωπική τιμή, γιατί πάνω από την προσωπική του τιμή, είχε την «τιμή του Κόμματος». Καμιά προσωπική αξιοπρέπεια, καμιά ατομικότητα, καμιά εξέγερση ενάντια στο σταλινισμό.” Αυτή είναι η ουσία του θέματος της υποψηφιότητας του Δημήτρη Πλουμπίδη για τον συντάκτη, η στάση του πατέρα που δεν γνώρισε… όμως οι ελλαδίτες κομμουνιστές στα ξερονήσια και στις φυλακές, άλλοι καταδικασμένοι σε θάνατο και άλλοι όχι, δεν είχαν την πολυτέλεια να ασχολούνται με τον σταλινισμό, άλλες εξεγέρσεις είχαν τότε γι᾽ αυτούς προτεραιότητα.

Προφανώς, ο συντάκτης ασχολείται με θέματα που δεν αντιλαμβάνεται. Ο Νίκος Πλουμπίδης έχει εμπιστοσύνη στην ιδεολογική συλλογικότητα στην οποία ανήκει με πόνους και διωγμούς και τελικά με κόστος την ίδια του τη ζωή, και αυτό ενοχλεί. Ο αρθρογράφος βλέπει τυφλή υπακοή και απουσία ατομικότητας και δεν πάει στο μυαλό του πως ο Πλουμπίδης σέβεται τις αποφάσεις του κόμματος, ως αποτέλεσμα κοινών διεργασιών περισσοτέρων του ενός ατόμου και ως  εκ τούτου ορθότερες. Υποτιμά την εμπιστοσύνη του Πλουμπίδη στο κόμμα, η οποία όμως επιβεβαιώνεται, μιας και το κόμμα τέσσερα χρόνια αργότερα τον αναγνωρίζει, πράγμα που δεν αντιλαμβάνεται καθόλου ο συντάκτης και μας λέει: “Ο Πλουμπίδης αποκαταστάθηκε πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Στάλιν και δύο χρόνια μετά την καθαίρεση του Ζαχαριάδη, το 1958” λες και δεν κατηγορήθηκε αδίκως απο το κόμμα ένα χρόνο μετα τον θάνατο του Στάλιν. Βέβαια η καθαίρεση του Ζαχαριάδη έπαιξε ρόλο, όμως ο Πλουμπίδης με το σκεπτικό του είχε δίκιο. Το κόμμα τελικά, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο βρήκε τον δρόμο του – άλλο αν ίσως τον ξανα έχασε αργότερα – και αναγνώρισε το λάθος του.

Σε κανένα σημείο δεν ενημερώνει τους νεότερους – οι παλαιότεροι θυμούνται, ιδίως όσοι το έζησαν στο πετσί τους – για την κατάσταση που επικρατούσε τη δεκαετία του ‘50 στη χώρα μας, δίνοντας εσκεμμένα εσφαλμένη εικόνα. Όποιος δεν τα έζησε, δεν του τα αφηγήθηκαν, δεν τα διάβασε, νομίζει διαβάζοντας το συγκεκριμένο άρθρο πως τα πράγματα ήταν περίπου σαν σήμερα. Δεν αναφέρεται, ούτε μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί υπό ποιο κλίμα γράφει ο Πλουμπίδης για την ενότητα και την τιμή του κόμματος.

Ο Πλουμπίδης γνωρίζει ότι χωρίς το κόμμα οι διωκόμενοι θα ήταν απροστάτευτοι. Γνωρίζει πως θα εκτελεστεί – είχαν εκτελεστεί ήδη ο Μπελογιάννης και άλλοι – και το μυαλό του είναι στους συντρόφους του που θα μείνουν πίσω και στην ανάγκη το βαλλόμενο κόμμα να μείνει ενωμένο.

Ο συντάκτης, μιλώντας για τις τελευταίες μέρες ενός ανθρώπου που περιμένει την εκτέλεση, δεν έχει στο μυαλό του τίποτε άλλο παρά πώς θα κατηγορήσει την Αριστερά και τις ιδέες της. Δεν έχει το θάρρος, τη δύναμη να αναγνωρίσει αυτό που αναγνώρισε τότε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών στην στάση αυτών των μελλοθάνατων. Ο Σπυρίδων Βλάχος, Μητροπολίτης Ιωαννίνων κατά την κατοχή, – πρωταγωνιστεί με τον τρόπο του στο διήγημα “Μαργαρίτα Περδικάρη” του Δημήτρη Χατζή – είχε δηλώσει για τον Μπελογιάννη: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».

Ο αρθρογράφος δεν θέλει να αντιληφθεί ότι για τους ανθρώπους που δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή, που δεν υπάρχει επέκεινα, για τους ανθρώπους που υπάρχει μόνο το εδώ, έχει μεγάλη σημασία τι μένει πίσω. Φεύγοντας οι άνθρωποι αυτοί δεν κόπτονται να “μετανοήσουν” για να κερδίσουν τη βασιλεία των ουρανών, αλλά αφήνουν την σκέψη τους πάνω σε αυτούς που μένουν… τιμή για αυτούς που δεν περιμένουν να ζήσουν κι άλλες ζωές – βλέποντας την δική τους να τελειώνει – δεν είναι η προσωπική τους τιμή, η μετά θάνατον θέση εκ δεξιών ή εξ αριστερών. Θα πάψουν να υπάρχουν δια παντός, δεν υπάρχει άλλο μέλλον για αυτούς, παρά μόνο το μέλλον των άλλων, της κοινωνίας, των συλλογικοτήτων όπου ανήκαν… και αυτό αποδεικνύει η στάση του Νίκου Πλουμπίδη… δεν ήθελε το λάθος του κόμματος που έγινε στο όνομά του να στοιχίσει στους συντρόφους που θα έμεναν πίσω.

Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε.

 

Χρήστος Κοτσίνης, Msc.

Αντιπρόεδρος Επιμελητηρίου Πρέβεζας

Υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος Π. Ε. Πρέβεζας.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ (ΠΣΕ) ΗΠΕΙΡΟΥ  ΤΟΥ ΣΥ.ΡΙΖ.Α

Ευρωεκλογές: ΣΤΟΧΟΣ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΩΤΟ ΚΟΜΜΑ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Την Παρασκευή 8-3-2019 πραγματοποιήθηκε στα Γιάννενα η συνεδρίαση της Περιφερειακής Συντονιστικής Επιτροπής Ηπείρου του ΣΥΡΙΖΑ, με μοναδικό θέμα την προετοιμασία του κόμματος για τις ευρωεκλογές. Η συνεδρίαση που έγινε με τη παρουσία του σ. Τάσου Πολιτίδη εκ μέρους του οργανωτικού γραφείου, ασχολήθηκε τόσο με τις προτάσεις της ΠΣΕ για το ευρωψηφοδέλτιο, όσο και με τα κρίσιμα προτάγματα των επικείμενων ευρωεκλογών στις 26 Μάη 2019.

Στη συνεδρίαση της ΠΣΕ τονίσθηκε ότι οι δυνάμεις του κόμματος οφείλουν να απευθυνθούν σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις, καλώντας σε συσπείρωση για μια Ευρώπη  που πρέπει να αναδομηθεί στη βάση των ιδρυτικών της αξιών όπως:ο σεβασμός στη δημοκρατία, η προστασία της εργασίας, η καταπολέμηση της ακραίας φτώχειας και της ανεργίας, η προστασία και η διεύρυνση των πολιτικών, κοινωνικών δικαιωμάτων όλων των πολιτών, το καθήκον της άμεσης και ουσιαστικής απάντησης στα μεγάλα ερωτήματα που θέτει η κλιματική αλλαγή.

Ταυτόχρονα οι δυνάμεις του κόμματος οφείλουν να προβάλλουν το αντιπαράδειγμμα της χώρας μας, που παρά το ασφυκτικό πλαίσιο, καταφέρνει σε μια δύσκολη Ευρωπαϊκή πραγματικότητα και ιδιαίτερα μετά την έξοδο από τα μνημόνια να προχωρά σε θετικές πρωτοβουλίες και στο επίπεδο των εργασιακών δικαιωμάτων, και στο επίπεδο της διεύρυνσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στη διεύρυνση των δημοκρατικών θεσμών.

Στις επόμενες ευρωεκλογές στις 26 Μάη του 2019 ο στόχος μας είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι πρώτο κόμμα στις Ευρωεκλογές στην Ήπειρο και στην Ελλάδα.

Έτσι θα μπει φρένο την άνοδο της ακροδεξιάς και στην παλινόρθωση μιας εκδικητικής και ρεβανσιστικής Δεξιάς του κ. Μητσοτάκη

Έτσι θα συμβάλλουμε να ανοίξει ένας διαφορετικός δρόμος για την Ευρώπη, ένας δρόμος επαναφοράς στις ιδρυτικές της αξίες της αλληλεγγύης , της ειρήνης , των δικαιωμάτων.

Έτσι θα συμβάλλουμε ώστε να συνεχισθούν οι πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ της κοινωνική πλειοψηφίας.

 

Αριστερά και Τοπική Αυτοδιοίκηση

Τα τελευταία εβδομήντα χρόνια οι θεσμοί της Τοπικής Αυτοδιοίκησης χαρακτηρίστηκαν αρχικά από υπανάπτυξη και στη συνέχεια από χαμένες ευκαιρίες. Στη δεκαετία της κρίσης, μάλιστα, η Αυτοδιοίκηση υπήρξε κατεξοχήν θύμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών: περικοπή χρηματοδότησης, μείωση προσωπικού, ασφυκτικός έλεγχος δραστηριοτήτων, πεδίο αποδιάρθρωσης των εργασιακών δικαιωμάτων και ανάδυσης ελαστικών μορφών εργασίας.

Από την ταραγμένη μετεμφυλιακή περίοδο μέχρι την πρώτη φάση της Μεταπολίτευσης

Βασικά χαρακτηριστικά αυτής της περιόδου είναι:

– Η υπανάπτυξη θεσμών Τ.Α. –  λίγες αρμοδιότητες και αντίστοιχα περιορισμένη κρατική χρηματοδότηση.

– Ο εξαρτημένος ρόλος του τοπικού πολιτικού προσωπικού από το κεντρικό πολιτικό σύστημα – “κάτω” κρίκος των διαδικασιών πολιτικής νομιμοποίησης των συστημικών δυνάμεων.

– Κυρίαρχη η πελατειακή διαμεσολάβηση που απέτρεπε την ανάπτυξη αυτόνομης τοπικής πολιτικής κοινότητας, με χειραφετημένο και διεκδικητικό χαρακτήρα.

– Η διευρυνόμενη αποξένωση του κόσμου και από την αυτοδιοίκηση.

O μη – εκσυγχρονισμός της τοπικής πολιτικής και διαχείρισης μετά το 1990:

Μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τις δεκαετίες του 1990 και του 2000 ως τη  μεγάλη χαμένη ευκαιρίαγια την Αυτοδιοίκηση . Παρά, ή ίσως και εξαιτίας, τη διαθεσιμότητα σημαντικών οικονομικών και ανθρώπινων πόρων και την αναβάθμιση των ΟΤΑ στο πλαίσιο των πολιτικών της ΕΕ, η Τ.Α. παρέμεινε “στα χέρια” των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων και δέσμια των ιστορικών περιορισμών της. Αυτή την περίοδο ξεχωρίζουν:

– Οι διευρυνόμενες χωρικές και κοινωνικές ανισότητες μεταξύ περιφερειών, νομών και δήμων – ακόμη και στο εσωτερικό των πόλεων.

– Η άνθηση του κατασκευαστικού κεφαλαίου και των “μεγάλων έργων” (με αποκορύφωμα την Ολυμπιάδα 2004) με διαδεδομένα φαινόμενα κακοδιαχείρισης πόρων και διαφθοράς – και στην τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και εκτεταμένης περιβαλλοντικής και χωροταξικής υποβάθμισης.

Η δεκαετία της κρίσης

Η Αυτοδιοίκηση υπήρξε κατεξοχήν θύμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών: περικοπή χρηματοδότησης, μείωση προσωπικού, ασφυκτικός έλεγχος δραστηριοτήτων, πεδίο αποδιάρθρωσης των εργασιακών δικαιωμάτων και ανάδυσης ελαστικών μορφών εργασίας.

Η στενή σχέση της Αριστεράς με την Αυτοδιοίκηση

Μοναδική εξαίρεση σε αυτή τη θλιβερή πραγματικότητα υπήρξε η παρέμβαση της Αριστεράς, η οποία έχει να επιδείξει μια εξαιρετικά πλούσια παράδοση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση: από τη δεκαετία του 1930, οπότε κατάφερε να εκπροσωπήσει την αναδυόμενη τότε εργατική τάξη αλλά και τους προσφυγικούς πληθυσμούς σε μια σειρά δήμους.

Στη συνέχεια, την περίοδο της Κατοχής με τη Λαϊκή Αυτοδιοίκηση, την ανάδειξη δηλαδή αρχών με άμεση εκλογή από τους κατοίκους των απελευθερωμένων χωριών, κωμοπόλεων και πόλεων, στην οποία για πρώτη φορά συμμετέχουν και οι γυναίκες χωρίς περιορισμούς.

Αργότερα, στο δύσκολο μετεμφυλιακό τοπίο, η παρέμβαση της Αριστεράς στην Τοπική Αυτοδιοίκηση συνεχίστηκε μέσα από διάφορα μετωπικά σχήματα με διττό στόχο: τον αγώνα για βελτίωση των συνθηκών ζωής των λαϊκών στρωμάτων στους λαϊκούς δήμους και την πάλη για δημοκρατία και δικαιώματα τα οποία αρνούνταν το μετεμφυλιακό κράτος.

Οι ειδικές αυτές συνθήκες «εξαίρεσης» σφυρηλάτησαν μια ισχυρή και ανθεκτική σχέση εκπροσώπησης της Αριστεράς με τα λαϊκά στρώματα, με προνομιακό πεδίο εκδήλωσης την Αυτοδιοίκηση, η οποία διατηρήθηκε μέχρι και αρκετά χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και ύστερα, όμως, η σχέση αυτή άρχισε να ατονεί, για να συρρικνωθεί δραματικά τη δεκαετία του 1990, με την Αριστερά να χάνει τις περισσότερες από τις αυτοδιοικητικές θέσεις της.

Οι λόγοι είναι πολλοί: Η στρατηγική κρίση, η οργανωτική συρρίκνωση, η αδυναμία να επεξεργαστεί και να εφαρμόσει ένα διαφορετικό μοντέλο αυτοδιοικητικής πολιτικής που ανταποκρίνεται στις νέες συνθήκες της παγιωμένης δημοκρατίας, της άναρχης οικονομικής ανάπτυξης, της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Από τις αρχές του 2000, ωστόσο, το τοπίο αλλάζει. Έχουμε την ανάδυση νέων τοπικών κινήσεων, στις οποίες η Αριστερά πρωτοστατεί. Κινήσεις και σχήματα που οργανώνονται οριζόντια και δημοκρατικά, πρωταγωνιστούν στα κινήματα πόλης, επεξεργάζονται προωθημένες πολιτικές για τα αυτοδιοικητικά ζητήματα, λειτουργούν συμπεριληπτικά, αντανακλώντας τις πολλαπλές ταυτότητες που συναντά κανείς στις σύγχρονες πόλεις και μητροπόλεις.

Πάνω σε αυτή την πλούσια κινηματική και θεωρητική εμπειρία χτίζουμε σήμερα την παρέμβασή μας στην Αυτοδιοίκηση, πλαισιώνοντάς την και με την κρίσιμη εμπειρία της διακυβέρνησης του κράτους τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Όραμα και στρατηγική

1. Στο πεδίο της ενίσχυσης της τοπικής δημοκρατίας

Οι θεσμοί τοπικής πολιτικής και διακυβέρνησης αποτελούν σημαντικό πεδίο δράσης για την Αριστερά για να διεκδικούνται και να επιτυγχάνονται δίκαιες επιλογές σε κρίσιμα πεδία δημόσιας πολιτικής.

Εδώ και δεκαετίες διεθνώς έχουν προταθεί ή και εφαρμόζονται κοινωνικές καινοτομίες στη δημοκρατική διακυβέρνηση – συχνότερα από δυνάμεις της Αριστεράς και των κινημάτων με στόχο τόσο την εφαρμογή αποτελεσματικών και δικαιότερων πολιτικών, όσο και την πολιτική ένταξη και ενεργό συμμετοχή των πολιτών στα κοινά.

Τέτοιοι τοπικοί “θεσμικοί πειραματισμοί” μάς είναι περισσότερο αναγκαίοι σήμερα, ακόμη και ως πρακτική εκπαίδευσης στη δημοκρατία μεγαλύτερων ομάδων πολιτών και ενάντια στην αυξανόμενη αδιαφορία των λαϊκών στρωμάτων για την πολιτική.

Αναμφίβολα η εφαρμογή της απλής αναλογικής μπορεί να απελευθερώσει σημαντικό τοπικό δυναμικό και να επιτρέψει την πολιτική εκπροσώπηση μειοψηφικών κοινωνικών ομάδων που συνήθως αγνοούνται.

“Συμμετοχή με νόημα” στους θεσμούς που ανοίγουν τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης στους πολίτες: ανοιχτή διαβούλευση, εκπροσώπηση μέσω φορέων, δημοψηφίσματα κ.λπ.

2. Δημόσια διαχείριση των κοινών αγαθών με νέους όρους

Με μια στρατηγική διατήρησης ή και ανάκτησης από τοπικές αυτοδιοικήσεις των “κοινών αγαθών” που είναι κρίσιμα για την κοινωνική αναπαραγωγή και την περιεκτική ανάπτυξη, με νέους όρους δημόσιας ιδιοκτησίας, κοινωνικού ελέγχου και συμμετοχής. Γνωρίζουμε πολυάριθμες περιπτώσεις διεθνώς που οι ιδιωτικοποιήσεις βασικών δημόσιων αγαθών και υποδομών οδήγησαν σε χειρότερες υπηρεσίες και συχνά οδήγησαν στην επαναφορά τους στη δημόσια – δημοτική ιδιοκτησία.

Αντίστροφα με το νεοφιλελεύθερο σχέδιο απολύσεων και εκχώρησης λειτουργιών του δημόσιου τομέα, επιχειρήσαμε τη στοχευμένη ενίσχυση ΟΤΑ σε κρίσιμους τομείς, αφενός για την καθημερινότητα των πολιτών, αφετέρου για να ασκήσει η διοίκηση τον επιτελικό της ρόλο στον σχεδιασμό και την εφαρμογή πολιτικών και έργων.

Στρατηγική με κοινωνικό και οικολογικό πρόσημο για την αξιοποίηση των ακινήτων που ανήκουν σε δήμους και Περιφέρειες. Δείξαμε τον δρόμο με τις παραχωρήσεις πολλών και σημαντικών δημόσιων ελεύθερων χώρων σε ΟΤΑ για κοινωφελείς λειτουργίες, με την υποδειγματική διαχείριση των ακινήτων του υπουργείου Εργασίας, αλλά και με την προσπάθεια που κάναμε στο ΥΠΕΣ για την πολύ δύσκολη υπόθεση του Ελληνικού να ενισχύσουμε τον ρόλο της Αυτοδιοίκησης με τη δημιουργία φορέα διαχείρισης κοινόχρηστων χώρων, στον οποίο η πρωτοκαθεδρία ανήκει στην Τ.Α.

Νέοι όροι συνεργασίας των φορέων της Αυτοδιοίκησης με τον τρίτο τομέα της οικονομίας: θεσπίσαμε σημαντικά εργαλεία (προγραμματικές συμβάσεις, διαγωνισμοί κοινωνικής αναφοράς, ενεργειακές κοινότητες κ.λπ.) ανοίγοντας δυνατότητες για την ανάπτυξη της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας σε υγιείς βάσεις.

Μια άλλη σχέση τους κράτους (και των ΟΤΑ) με τον πολίτη: καθαροί κανόνες στην πρόσβαση στην πληροφόρηση και σε ευκαιρίες, υπηρεσιακή αξιολόγηση και μεγαλύτερη κοινωνική λογοδοσία των στελεχών της διοίκησης.

3. Αυτοδιοίκηση – υπέρμαχος των δικαιωμάτων

Με ενεργό ρόλο των δήμων και περιφερειών στην ένταξη των προσφύγων και μεταναστών, στην καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω εθνότητας, φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού. Με ενισχυμένες δομές κοινωνικής υποστήριξης, αλλά ιδιαίτερα με την πολιτική ενσωμάτωση των “ετεροτήτων” των τοπικών κοινωνιών (ιδιαίτερα δεύτερη γενιά, επί μακρόν διαμένοντες) στις πολιτικές λειτουργίες της Αυτοδιοίκησης, με δικαιώματα ψήφου και εκλογής. Ενάντια στην πολιτική του μίσους, εμείς πιστεύουμε ότι η συνύπαρξη και η πολυπολιτισμικότητα είναι αναντικατάστατος πλούτος για τις πόλεις μας.

Με ανεπτυγμένες προνοιακές λειτουργίες σε δημοτικό / περιφερειακό επίπεδο, που συναρθρώνονται με τις άλλες δημόσιες υποδομές. Θεσπίσαμε νέους ρόλους και αρμοδιότητες και μεταφέραμε πόρους.Υποδείγματα οι δεκάδες νέες Τοπικές Μονάδες Υγείας (ΤΟΜΥ) και οι υποδομές πρόνοιας (κέντρα κοινότητας) που δημιουργήθηκαν ήδη ή έχουν προγραμματιστεί.

Με έμφαση στη γυναικεία συμμετοχή, προβάλλοντας και στοιχεία ενός άλλου προτύπου για την άσκηση της πολιτικής εν γένει. Η επέκταση της ποσόστωσης φύλου είναι συμβολικό και πραγματικό μέτρο ισότητας, αλλά προφανώς χρειάζονται περισσότερα.

Τοπική και περιφερειακή διάσταση της “δίκαιης ανάπτυξης”

Δεν νοείται πλέον η σταδιακή εμπέδωση ενός άλλου παραγωγικού και καταναλωτικού μοντέλου, μιας στρατηγικής χωρικά και κοινωνικά “δίκαιης ανάπτυξης”, χωρίς την ενεργό συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών στη διαρκή συγκεκριμενοποίηση των στόχων και την υλοποίησή του, που είναι ταυτόχρονα και ζήτημα αποτελεσματικότητας των δημόσιων πολιτικών.

Έχουμε την εμπειρία των περιφερειακών αναπτυξιακών συνεδρίων, μιας δικής μας πρωτοβουλίας που έχει αποτελέσματα: πλατιά εκπροσώπηση αυτοδιοικητικών, κοινωνικών και παραγωγικών εταίρων, ουσιαστικός διάλογος όπου κατεγράφησαν συγκλίσεις και αποκλίσεις, διευρυμένη διαμόρφωση στρατηγικών και “οράματος” για κάθε περιοχή, δεσμεύσεις που σε σημαντικό βαθμό υλοποιούνται.

Ωστόσο χρειάζεται να διευρυνθεί ο ρόλος των θεσμών Τ.Α. και των τοπικών κοινωνιών στη διαμόρφωση του μακροχρόνιου οράματος και να ενισχυθεί ο ελεγκτικός ρόλος της Αυτοδιοίκησης ώστε να υπάρξει καλύτερη παρακολούθηση των “εξωτερικοτήτων” της ανάπτυξης, ιδιαίτερα σε τουριστικές περιοχές.

Πλέον υπάρχει το θεσμικό πλαίσιο και εργαλεία για την εκπόνηση ουσιαστικών στρατηγικών-επιχειρησιακών σχεδιασμών (“Κλεισθένης”, ΤΧΣ, ΣΒΑΚ, διαχείρισης προστατευόμενων περιοχών κλπ) από και μετους δήμους και τις περιφέρειες.

 

Να μάθουμε από τη διεθνή εμπειρία

Καλό είναι να μάθουμε από το κίνημα του νέου «δημοτισμού» και των FearlessCities που αναδύεται διεθνώς, εμπνεόμενο από την εμπειρία των επιτυχημένων παραδειγμάτων της Barcelonaencomu και AhoraMadrid. Στο κίνημα αυτό συντονίζονται πολλά και διαφορετικά τοπικά παραδείγματα από όλον τον κόσμο, τα οποία ωστόσο μοιράζονται κάποιες βασικές αντιλήψεις.

Η πολιτική της εγγύτητας, για παράδειγμα, προσπαθεί να υπερβεί τη μεγάλη αντίφαση της εποχής, που θέλει από τη μια τους ανθρώπους να συγκεντρώνονται περισσότερο από ποτέ άλλοτε στην Ιστορία σε πόλεις -άρα πολύ κοντά ο ένας στον άλλον- και από την άλλη να ζουν όλο και πιο πολύ ως εξατομικευμένες νησίδες, κυριαρχούμενοι από αισθήματα μοναξιάς, ανημποριάς και εγκατάλειψης.

Η πολιτική της εγγύτητας επιχειρεί να σπάσει αυτή την απομόνωση φέρνοντας τους ανθρώπους κοντά μέσα από πληθώρα μεθόδων ενεργοποίησης και οργάνωσης γύρω από τα τοπικά θέματα, με στόχο την ανάδυση νέων πολιτικών υποκειμενικοτήτων. Δεν είναι απλώς πολιτική σε τοπικό επίπεδο, αλλά έρχεται σε σύγκρουση με την κρατούσα μέθοδο άσκησης πολιτικής και τις διαλυτικές τάσεις του κεφαλαίου που κατακερματίζουν συστηματικά τις κοινωνίες και τοποθετούν τα άτομα το ένα απέναντι στο άλλο. Πρόκειται, με άλλα λόγια, για έναν νέο τρόπο άσκησης πολιτικής που δημιουργεί το έδαφος για τη συνάντηση των ανθρώπων και την ανάδυση νέων αντιλήψεων, πρακτικών και σχέσεων που προεικονίζουν μια διαφορετική κοινωνία.

Μετασχηματισμός των θεσμών και διάχυση της εξουσίας

Η έμφαση δεν δίνεται μόνο στο να κερδίσουμε δήμους και να κυβερνήσουμε «καλύτερα», αλλά στον μετασχηματισμό των τοπικών θεσμών μέσα από τη συμμετοχή των ανθρώπων στις αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή τους, με απώτερο στόχο την όλο και μεγαλύτερη συλλογική και συνεργατική αυτοκυβέρνηση.

Αυτό προϋποθέτει το άνοιγμα των θεσμών στα αυτόνομα κοινωνικά κινήματα, ώστε να δράσουν ως αντίβαρο στις συντηρητικές και «διαχωριστικές» τάσεις της αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης. Αλλά και τη διάβρωση της διάκρισης ανάμεσα σε κυβερνώντες και κυβερνώμενους, μεταμορφώνοντας τους τοπικούς θεσμούς από μονάδες διοίκησης ανθρώπων σε χώρους συμμετοχής, πολιτικού πειραματισμού και οικοδόμησης νέων πολιτικών ταυτοτήτων.

Η τοπική κυβέρνηση, ο δήμος, παύει να λογίζεται ως ένα πράγμα που μπορούμε να καταλάβουμε, ένα λάφυρο για τους πολιτικούς καριέρας και αντιμετωπίζεται ως σύνολο διαδικασιών και κοινωνικών σχέσεων που μπορεί να «χακαριστεί» και να ανοιχτεί προς τα έξω, στους καθημερινούς πολίτες.

Η λογική δεν είναι τι μπορούμε να κάνουμε με τον δήμο, αλλά τι μπορούμε να κάνουμε στον δήμο.

Το μπόλιασμα των κατακτήσεων των τελευταίων χρόνων με την πρόσφατη κινηματική και θεσμική εμπειρία άλλων ευρωπαϊκών χωρών θα καταστήσει την αυτοδιοίκηση τα επόμενα χρόνια στρατηγικό πεδίο ουσιωδών πολιτικών και κοινωνικών μετασχηματισμών.