Ξύνουν τον πάτο του βαρελιού

Η κυβέρνηση έχει μπουκώσει τα φιλικά της ΜΜΕ με ένα κάρο λεφτά και αυτά, λόγω καλών τρόπων και αστικής ευγένειας, «με γεμάτο το στόμα δεν μιλάνε».

Δεν έχει βέβαια κάποιος τις ίδιες απαιτήσεις από λαθρόβια site και κίτρινες φυλλάδες και από έντυπα με δεκαετίες σοβαρότητας, αν μη τι άλλο, στην ιστορία τους.

Δεν έχει κάποιος τις ίδιες απαιτήσεις από δημοσιογράφους «πληρωμένα πιστόλια» και από δημοσιογράφους με σημαντική διαδρομή.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, που εφημερίδα γίνεται φυλλάδα και ο διευθυντής της, από δημοσιογράφο με ίσκιο, μετατρέπεται σε «his master’s voice», η απογοήτευση είναι μεγαλύτερη και ο καταλογισμός βαρύτερος.

Είναι ποτέ δυνατόν το κύριο άρθρο μιας εφημερίδας με δεκαετίες ιστορίας να έχει τίτλο «Η σκοτεινή πλευρά της Δημοκρατίας μας» και να εννοεί τα κυβερνητικά πεπραγμένα του ΣΥΡΙΖΑ;

Και να το λέει αυτό στο τέλος μιας εβδομάδας που κυριαρχείται από την αποκάλυψη και τις ατράνταχτες αποδείξεις -ομολογία της ίδιας της εταιρείας- ότι στην περιβόητη σκευωρία Novartis η μόνη σκευωρία είναι η προσπάθεια, με πραξικοπηματικές κοινοβουλευτικές πρακτικές, να κουκουλωθεί το σκάνδαλο, να εξοντωθούν ηθικά και να απαξιωθούν οι δικαστικοί και οι μάρτυρες που προσπαθούν να το διαλευκάνουν;

Είναι ποτέ δυνατόν να καταλογίζεται στον ΣΥΡΙΖΑ κύκλωμα διαφθοράς στην αστυνομία; Κύκλωμα, μάλιστα, το οποίο επί ΣΥΡΙΖΑ κυνηγήθηκε και εξαρθρώθηκε;

Χθες ο Αλέξης Τσίπρας συναντήθηκε με τους εκπροσώπους των εργαζομένων στον επισιτισμό και τον τουρισμό. Τι του μετέφεραν με τα δικά τους λόγια; «Απόλυτη εξαθλίωση, απόλυτο χάος, επαληθεύονται οι πιο δυσοίωνες προβλέψεις».

Αυτή την πραγματικότητα, την οποία η κυβέρνηση και τα φιλικά της ΜΜΕ επιχειρούν με αντιπερισπασμούς και στρεψοδικίες να κρύψουν, η ελληνική κοινωνία τη βιώνει ως καθημερινότητα.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και τα φιλικά της ΜΜΕ σοκαρίστηκαν από την απήχηση που είχε το σποτάκι του ΣΥΡΙΖΑ στον κόσμο.

Εγκλωβισμένοι στη γυάλα τους, δεν έχουν καταλάβει τι παίζει και θα συνεχίσουν να πλανώνται εάν νομίζουν πως αυτά που συζητούν μεταξύ τους τα πιστεύει και ο κόσμος.

Απλώς ξύνουν τον πάτο του βαρελιού της αξιοπιστίας τους.

  •  Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Τρίτη, 30 Ιουνίου 2020

«Προχωράμε μπροστά με το βλέμμα στραμμένο στα πραγματικά και μεγάλα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας»

Βασικά σημεία παρεμβάσεων Αλ. Τσίπρα στην Κεντρική Επιτροπή
Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία

 Κριτική στην κυβέρνηση της ΝΔ
–Τον Ιούλιο του 2019 η Ελλάδα είχε πλέον όλες τις προϋποθέσεις για να κάνει το άλμα
προς το μέλλον. Χωρίς μέτρα λιτότητας, με την οικονομία σε ανάπτυξη, με το χρέος
ρυθμισμένο, την ανεργία να μειώνεται, το κοινωνικό κράτος να στήνεται ξανά στα πόδια του
& με 37 δισ. ευρώ απόθεμα.
–Μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο, η ΝΔ κατάφερε ένα μεγάλο πλήγμα στις προοπτικές
της χώρας. Η πανδημία έριξε ένα πολύ ισχυρό χτύπημα στην οικονομία, όμως η ύφεση είχε
ήδη επιστρέψει, όπως αποδεικνύει η ΕΛΣΤΑΤ, πολύ πριν τον κορωνοϊό, με ευθύνη του κ.
Μητσοτάκη.
–Αντί η κυβέρνηση της ΝΔ να εργάζεται άοκνα για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα,
παρακολουθούμε ένα χάρτινο τσίρκο που ενδιαφέρεται μόνο για το show, μόνο για την
εικόνα και τη ματαιοδοξία. Άνθρωποι που δεν βλέπουν τίποτα πέρα από τους κόλακες που
τους περιτριγυρίζουν.
–Στον μοναδικό τομέα που η κυβέρνηση της ΝΔ παίρνει άριστα είναι αυτός της
προπαγάνδας. Έχουν στήσει μια καλοδουλεμένη μηχανή προπαγάνδας και λάσπης.
Καλολαδωμένη, συντονισμένη, χορτασμένη με εκατομμύρια ευρώ, με ειδικότητα να κάνει το
άσπρο-μαύρο.
–Μην κουράζονται και μη φθείρονται, χρησιμοποιώντας το παρακράτος των μαφιόζικων
υποκλοπών και τις μεθόδους των υπόδικων εκδοτών και επιχειρηματιών που τους
στηρίζουν. Αν όμως δεν το τολμούν, τους καλούμε να σταματήσουν τώρα αυτόν τον
επικίνδυνο για τη δημοκρατία κατήφορο.
–Μη μετατρέπετε κ. Μητσοτάκη την πολιτική ζωή σε βούρκο για να κρύψετε τα σκάνδαλά
σας και τις ευθύνες σας στην οικονομία. Μην ανοίγετε το καπάκι του υπονόμου. Γιατί ο
πρώτος που θα πέσει μέσα θα είστε εσείς. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να σας ακολουθήσει σ’
αυτή τη λασπομαχία.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία
–Είμαστε μαζί με τους πολίτες, συζητάμε, ακούμε, αφουγκραζόμαστε την αγανάκτησή τους.
Την αγωνία των εργαζομένων, των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, των ανθρώπων του
τουρισμού, της εστίασης, του κόσμου της αγοράς, που μας λένε «δεν αντέχουμε» και
«κάντε κάτι να μας βοηθήσετε».
–Έχουμε την ευθύνη να βρεθούμε δίπλα στον κόσμο, να γίνουμε το στήριγμα σε όσους και
όσες είναι αόρατοι για την κυβέρνηση της ΝΔ. Ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ-
Προοδευτική Συμμαχία είναι ακριβώς αυτό: Να γίνουμε το κόμμα των πολλών, το στήριγμα
των πολιτών.
–Συνεχίζουμε να δίνουμε τη μάχη για να μη γυρίσει η χώρα στις οδυνηρές μέρες των
μνημονίων. Για να μη χαθούν μέσα σε πέντε μήνες όσα με κόπο και θυσίες κερδίσαμε σε
πέντε χρόνια. Εμείς, σε αντίθεση με τη ΝΔ, απευθυνόμαστε σε πολίτες, όχι σε τηλεθεατές .
–Έχουμε χρέος ιστορικό να μην αφήσουμε τον τόπο να γυρίσει πίσω, αλλά να τον
ξαναφέρουμε στην τροχιά της προόδου και της δημιουργίας. Να μην αφήσουμε μια Δεξιά
με ιδέες και πρακτικές από τα παλιά να γίνει καθεστώς
–Έχουμε χρέος ιστορικό να ξαναφέρουμε στον τόπο μια προοδευτική και δημοκρατική
κυβέρνηση, με έγνοια για τους αδύναμους, με σχέδιο για τις δυνάμεις της παραγωγής και
της δημιουργίας, με όραμα τη μεγάλη ανάκαμψη της οικονομίας και την κοινωνική πρόοδο.
Προχωράμε μπροστά με το βλέμμα στραμμένο στα πραγματικά και μεγάλα προβλήματα
της ελληνικής κοινωνίας.

Οι 6 άξονες για το Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο
Ως εισαγωγή στη μεγάλη συζήτηση που θα ακολουθήσει για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ –
Προοδευτική Συμμαχία, θέλω να προσπαθήσω επιγραμματικά να συνοψίσω αυτό το όραμα
σε έξι άξονες. Έχω μιλήσει κατά καιρούς για την ανάγκη, ιδίως μετά την πανδημία, να
προχωρήσουμε σε ένα νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο. Αυτοί οι άξονες, λοιπόν, θα μπορούσαν
να είναι και τα σημαντικότερα κεφάλαια αυτού του Συμβολαίου.
–Πρώτος άξονας, η παραγωγή.
Η χώρα μας βιώνει σήμερα με δραματικό τρόπο τις συνέπειες μιας οικονομίας που για
χρόνια βασίζεται στη μονοκαλλιέργεια των υπηρεσιών και του τουρισμού. Και η κρίση του
κορωνοϊού έχει οδηγήσει σε μια οξύτατη κρίση του τουρισμού και αποδεικνύει πόσο
στρεβλό είναι τελικά για μια οικονομία, αυτό το παραγωγικό μοντέλο. […] Γι` αυτό και
πρέπει να ενισχύσουμε τα θεμέλια της τουριστικής ανάπτυξης με ορίζοντα μια βιώσιμη
στρατηγική και όχι με άξονα το βραχυπρόθεσμο και εύκολο κέρδος. Και, παράλληλα, να
οργανώσουμε την ανάπτυξη των άλλων παραγωγικών κλάδων που η χώρα μπορεί και
πρέπει να στραφεί τα επόμενα χρόνια. […] Η βιομηχανία, ο αγροδιατροφικός τομέας, η
πληροφορική, οι startups με προσανατολισμό στην καινοτομία, η κοινωνική οικονομία, είναι
μονάχα ορισμένοι από τους κλάδους που πρέπει να στηρίξουμε σε αυτό το νέο
παραγωγικό πρότυπο.
–Δεύτερος άξονας, η εργασία.
Δεν μπορεί να υπάρξει παραγωγική οικονομία χωρίς παραγωγικότητα των εργαζόμενων…
Πραγματικά παραγωγικός είναι ένας εργαζόμενος όταν νιώθει ασφάλεια. Σε ένα
περιβάλλον όπου η σταθερή και καλά αμειβόμενη εργασία, η ασφάλιση, το 8ωρο – ίσως και
λιγότερο από 8ωρο, είναι μια συζήτηση που πρέπει να ξεκινήσουμε – όλα αυτά όμως θα
είναι διασφαλισμένα και αδιαπραγμάτευτα. Η εργασία από απόσταση η οποία θα
επεκταθεί, μπορεί επίσης να είναι πολύ παραγωγικότερη από την παραδοσιακή δουλειά
γραφείου. Αρκεί και εκεί, όμως, να υπάρχουν οι αντίστοιχες διασφαλίσεις. Και σήμερα δεν
υπάρχουν.
–Τρίτος άξονας, το κοινωνικό κράτος.
Χρειαζόμαστε ένα ισχυρό, σύγχρονο κοινωνικό κράτος. Ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας που
να προστατεύει τη σωματική αλλά και την ψυχική υγεία κάθε πολίτη αυτής της χώρας. […]
Με Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας που θα αποσυμφορεί τα νοσοκομεία. Με αναβάθμιση
των Δημοσίων Νοσοκομείων και δημιουργία νέων όπου κριθεί. Με ισχυρές δομές
κοινωνικής προστασίας. Για το παιδί. Για τους ηλικιωμένους συμπολίτες μας. Με σχέδιο
δράσης για την αντιμετώπιση της τοξικοεξάρτησης που σε καιρούς κρίσης φαίνεται ξανά να
γίνεται ένα τεράστιο και δυσεπίλυτο πρόβλημα. Με ένα ισχυρό δημόσιο ασφαλιστικό
σύστημα που εξασφαλίζει την αλληλεγγύη των γενεών. Ένα σύστημα που δεν γίνεται
αντικείμενο κερδοσκοπίας για να πλουτίσουν πέντε ασφαλιστικές εταιρείες και οι φίλοι τους
στην κυβέρνηση.
–Τέταρτος άξονας, η νέα γενιά.
Μια χώρα με τόσο μεγάλο δημογραφικό πρόβλημα όπως η Ελλάδα, δεν μπορεί παρά να
έχει ως κόρη οφθαλμού τις νεότερες γενιές. […] Eχει έρθει η ώρα επιτέλους να
επενδύσουμε στις δυνατότητες και στις ικανότητες αυτών των ανθρώπων. Πώς;
Επενδύοντας στη δημόσια παιδεία, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα ερευνητικά κέντρα.
Στηρίζοντας τα νέα ζευγάρια που σήμερα είναι σχεδόν κατόρθωμα ότι παίρνουν την
απόφαση να ζήσουν μαζί ή να κάνουν οικογένεια. Θέτοντας ηλικιακά κίνητρα για τη
δημιουργία νέων επιχειρήσεων. Οργανώνοντας ένα σχέδιο για τον επαναπατρισμό νέων
επιστημόνων. Δίνοντας πραγματική στήριξη στην πολιτιστική δημιουργία, σε νέους
καλλιτέχνες και δημιουργούς. Επενδύοντας σε αθλητικές υποδομές, στηρίζοντας τοπικά
ερασιτεχνικά σωματεία και συλλόγους για να μπορούν ακόμα περισσότερα παιδιά να έχουν
μια σχέση με τον αθλητισμό. Με λίγα λόγια, χρειαζόμαστε ένα ολιστικό σχέδιο για τα παιδιά
που γεννήθηκαν και μεγαλώνουν στην Ελλάδα του 21ου αιώνα….
–Πέμπτος άξονας, το περιβάλλον.
Εδώ πρέπει να είμαστε σκληροί. Έχουμε αργήσει δραματικά. Ακόμα και εμείς, συζητάμε για
την κλιματική κρίση ως κάτι που θα έρθει και όχι ως κάτι που είναι ήδη εδώ. Επομένως,
πρώτο βήμα είναι η ανάλυσή μας να εμπλουτιστεί και να εξελιχθεί. […] Και θα πρέπει να
γνωρίζουμε καλά, ότι αυτή η διαδικασία … προϋποθέτει και συγκρούσεις. Όχι μόνο με την
αντίπαλη πολιτική άποψη ή με συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα. Αλλά
συγκρούσεις ακόμα και με τους ίδιους μας τους εαυτούς. Με απόψεις που ακόμα και στην
ίδια την Αριστερά, ειδικά στο κομμάτι της παραγωγής, είναι κατεστημένες για χρόνια.
Συγκρούσεις ακόμα και με πράξεις και με παραλείψεις της δικής μας κυβερνητικής θητείας.
Όμως μια βιώσιμη στρατηγική για την Ελλάδα, οδηγεί σε μια Ελλάδα που κάθε χρόνο θα
πρέπει μειώνει το περιβαλλοντικό της αποτύπωμα. Θα ολοκληρώνει τη δίκαιη μετάβαση και
το τέλος της παραγωγής ενέργειας από ορυκτά καύσιμα. Θα παράγει ενέργεια
αποκλειστικά από ΑΠΕ, με τρόπο που φυσικά δεν θα διαταράσσει την περιβαλλοντική
ισορροπία.
–Έκτος άξονας, τα δικαιώματα.
Ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος δεν μπορεί τον 21ο αιώνα να διαχωρίζει κανέναν και
καμία με βάση το φύλο, το χρώμα, την καταγωγή ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Δεν
μπορεί να αντιμετωπίζει ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας τα παιδιά μεταναστών και
προσφύγων που γεννιούνται και μεγαλώνουν στον τόπο μας. Δεν μπορεί να ποινικοποιεί
την κοινωνική διαμαρτυρία και τις δημοκρατικές ελευθερίες. Κάναμε πολλά μεγάλα βήματα
ήδη στην κατεύθυνση αυτή, αλλά ο συντηρητισμός που τρέφει τον πολιτικό μας αντίπαλο
μας κάνει αρκετά απαισιόδοξους για την πορεία των δικαιωμάτων και των ελευθεριών στη
χώρα. Γι` αυτό και η δική μας πρόταση οφείλει να βασίζεται σε ένα ορισμένο πλαίσιο
θεσμικών τομών που θα εξασφαλίζουν ότι η Ελλάδα είναι και θα είναι μια σύγχρονη,
προοδευτική, δημοκρατική, ευρωπαϊκή χώρα.

Κάνουν πως πανηγυρίζουν

Η Νέα Δημοκρατία, το ΚΙΝ.ΑΛΛ. και τα φιλικά τους ΜΜΕ πανηγυρίζουν για τον εξωδικαστικό συμβιβασμό της Novartis στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πανηγυρίζουν με τη γίδα στην πλάτη.

 Διότι, αν κάτι προέκυψε από τη διαδικασία στις ΗΠΑ, αυτό είναι ότι η υπόθεση Novartis όχι μόνο δεν είναι σκευωρία, όπως παρουσιάζεται στην Ελλάδα, αλλά σκάνδαλο πρώτου μεγέθους. Σκάνδαλο το οποίο μάλιστα εκτυλίχθηκε κατά βάση στη χώρα μας, γι’ αυτό το κύριο κομμάτι του τεράστιου προστίμου που επιβλήθηκε αφορά τα πεπραγμένα της Novartis Hellas.

Γίνεται επίσης ξεκάθαρο ότι το σκάνδαλο εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, στην καρδιά των πιο δύσκολων μνημονιακών χρονών. Όταν η κοινωνία στέναζε, η Novartis με τις πλάτες των τότε κυβερνώντων αποκόμιζε τεράστια κέρδη.

Αλλά, πέραν του πολιτικού σκέλους, υπάρχει και το ιατρικό: το τεράστιο σκάνδαλο χρηματισμού χιλιάδων γιατρών με ανυπολόγιστες συνέπειες στην υγεία των ασθενών και ζημιά πολλών δισεκατομμυρίων στα κρατικά ταμεία. Το παράδειγμα του ιατρού συζύγου της εισαγγελέως κ. Ράικου είναι απολύτως ενδεικτικό, καθώς κατηγορείται ότι με κατευθυνόμενη συνταγογράφηση ζημίωσε το Δημόσιο με πάνω από 1,7 εκατομμύρια.

Η Ν.Δ. και το ΚΙΝ.ΑΛΛ. επικαλούνται το γεγονός ότι στο ένα από τα δύο κείμενα του εξωδικαστικού συμβιβασμού στις ΗΠΑ δεν γίνεται ιδιαίτερη αναφορά σε χρηματισμούς πολιτικών προσώπων. Γίνεται όμως αναφορά στο άλλο κείμενο.

Και η υπόθεση βοά από κάθε άποψη. Και φαίνεται και ο καθοριστικός ρόλος των προστατευόμενων μαρτύρων της αμερικανικής Δικαιοσύνης.

Να θυμηθούμε τη μεταχείριση από την Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής των προστατευόμενων μαρτύρων της ελληνικής Δικαιοσύνης; Γίνεται προσπάθεια εκφοβισμού και απαξίωσής τους.

Σε κάθε περίπτωση το σκάνδαλο της Novartis αναδεικνύεται και πάλι, αυτή τη φορά μέσω ΗΠΑ, στις πραγματικές του διαστάσεις, αυτές που επί χρόνια προσπαθούν να αποκρύψουν από τον ελληνικό λαό. Τον λόγο έχει η ελληνική Δικαιοσύνη.

  •  Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Κυριακή, 28 Ιουνίου 2020

Σουξουμούξου μανταλάκια

Για οποιον καταλαβαίνει στοιχειώδη αγγλικά, το κείμενο του εξωδικαστικού συμβιβασμού είναι απολύτως σαφές: αναφέρει ότι η εταιρεία Novartis Hellas ξόδεψε χρήματα προκειμένου να ασκηθεί επιρροή σε ξένες κυβερνήσεις, προκειμένου να ενισχυθούν οι επιχειρηματικές της δραστηριότητες.

 Δηλαδή η Novartis Hellas λάδωνε κυβερνήσεις. Ποιες κυβερνήσεις; Δεν ξέρουμε, λέει ο  Άδωνις Γεωργιάδης. Κάποιες από το χωριό, δεν τις ξέρετε. Το Hellas στο όνομα δεν λέει κάτι.

Ετσι η κυβέρνηση της Ν.Δ. πανηγυρίζει ότι η σκευωρία κατέρρευσε επειδή το έγγραφο δεν την αναφέρει ονομαστικά. Μπορεί, λέει, να λαδώθηκαν αβέρτα κουβέρτα γιατροί -όπως π.χ. ο σύζυγος της Ράικου, που ερευνούσε το σκάνδαλο.

Μπορεί τα σκευάσματα της Novartis να τιμολογήθηκαν, εν μέσω κρίσης, τέσσερις φορές ακριβότερα από ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αλλά η κυβέρνηση είναι αθώα.

Από ανοησία υπέγραφαν οι υπουργοί Υγείας και από βαρεμάρα να υπερασπιστούν το δημόσιο συμφέρον: Δεν είμαστε διεφθαρμένοι, φωνάζουν, καραγκιόζηδες είμαστε.

Η κυβέρνηση νιώθει ανακουφισμένη. Μετά τον συμβιβασμό το FBI θα σταματήσει να ασχολείται με μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος και θα χάσει την όρεξη να δίνει στην ελληνική Δικαιοσύνη στοιχεία σαν αυτά που αρνιόταν να παραλάβει ο εισαγγελεύς Αγγελής.

Χαίρεται επίσης διότι ελπίζει ότι ο συμβιβασμός στην Αμερική μπορεί να καταφέρει αυτό που δεν κατάφερε η μαφία της Προανακριτικής: να μπλοκάρει την έρευνα της Τουλουπάκη. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν τεκμηριώνει την αθωότητα κανενός.

Και φυσικά τίποτε απ’ αυτά δεν σημαίνει ότι η ελληνική Δικαιοσύνη υποχρεούται να αρχειοθετήσει την υπόθεση. Γι’ αυτό ας μην πανηγυρίζουν τόσο που έλαμψε η αθωότητά τους με εξωδικαστικούς και σουξουμούξου μανταλάκια. Διότι ο κόσμος καταλαβαίνει. Και αυτοί εκτίθενται.

    •  Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ το Σάββατο, 27 Ιουνίου 2020

Κατέστρεψαν την οικονομία, παίζουν με τη δημοκρατία

Μετά το καταστροφικό για την οικονομία δεύτερο τρίμηνο της χρονιάς με ύφεση 16% (21% τον Απρίλιο) η κυβέρνηση προσγειώνεται στην πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα ζοφερή, στην οποία ήδη ζουν η πραγματική οικονομία, οι επιχειρήσεις, ο κόσμος της εργασίας.

Ο κ. Σταϊκούρας υπολογίζει τώρα ότι, αν τα πράγματα πάνε καλά, η ύφεση για το 2020 θα «περιοριστεί» στο 8%. Το 8% όμως είναι ζόφος, αν αναλογιστεί κάποιος ότι τη χειρότερη μνημονιακή χρονιά, το 2011, η ύφεση ήταν 9,2%. Αυτή η αρνητική πρόβλεψη ενισχύεται και από την έρευνα της ΓΣΕΒΕΕ, η οποία αναφέρει ότι μία στις τρεις μικρομεσαίες επιχειρήσεις κινδυνεύει με λουκέτο και 190.000 εργαζόμενοι να χάσουν τη δουλειά τους μέχρι το τέλος του χρόνου.

Η κυβέρνηση δυστυχώς δεν έτεινε ευήκοον ους στις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Το εμπροσθοβαρές στην πολιτική που πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ σήμαινε ακριβώς να αποφύγουμε ύφεση 16% στο δεύτερο τρίμηνο, να μην κοπούν δηλαδή τα πόδια της οικονομίας.

Ακόμα και εάν δεν υπήρχαν η λίστα Πέτσα, η καταγγελία για τα 2,6 εκατ. μίζα από τον Παπασταύρου στον Σαμαρά, οι αποκαλύψεις για την κ. Ράικου και τον σύζυγό της, η κατάσταση που διαμορφώνεται στην οικονομία θα αρκούσε από μόνη της για να επιδιώξει η κυβέρνηση έναν μεγάλο επικοινωνιακό αντιπερισπασμό σαν αυτόν που βρίσκεται σε εξέλιξη με τις υποκλοπές Μιωνή.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Δεξιά καταφεύγει σε πρακτικές πολιτικής μαφίας και παρακράτους προκειμένου να εξυπηρετήσει τους σχεδιασμούς της ή να κουκουλώσει τις αμαρτίες της.  Όσες φορές το έκανε τελικά ηττήθηκε από την ενεργοποίηση των δημοκρατικών αντανακλαστικών του λαού και τη συστράτευση της κοινωνίας. Αυτό θα συμβεί και τώρα με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία.

  •  Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2020

Ο γάιδαρος της δημοσιογραφίας και το σαμάρι με το σποτάκι;

Του Κώστα Βαξεβάνη

Είναι το σποτάκι του ΣΥΡΙΖΑ για την καμπάνια για τον κορονοϊό ισοπεδωτικό και προσβλητικό για τους δημοσιογράφους; Εξαρτάται ποιος ρωτάει, γιατί ρωτάει και ποιος απαντάει. Αν για παράδειγμα την απάντηση περί προσβολής του κλάδου δίνει (που δεν τολμά) ο Θανάσης Μαυρίδης, ο άνθρωπος ο οποίος είδε  στο πρόσωπο του Μητσοτάκη τον νέο Μωυσή που κόβει την Ερυθρά Θάλασσα στα δύο , έχει άλλη βαρύτητα απ το να την δίνει ο δημοσιογράφος που δίνει μάχες για το επάγγελμα και την αλήθεια. Ο Μαυρίδης εκδότης της εφημερίδας Φιλελεύθερος, την οποία σπάνια βρίσκεις στα περίπτερα , αλλά τη συναντάς στα πατώματα των κομματικών γραφείων της ΝΔ , έχει κάθε λόγο να επιμένει πως το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ είναι κακό για τη δημοσιογραφία. Φυσικά εννοεί αυτή που ασκεί ο ίδιος, η οποία στο παρελθόν έχει ονοματίσει τον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη ως επιχειρηματία θαύμα, λίγο πριν μπει φυλακή.

Μπορεί από την άλλη να προσβάλλεται ο δημοσιογράφος των 500 ευρώ, που θεωρεί πως δεν έχει καμιά σχέση με το πάρτι των εκατομμυρίων που κυκλοφορούν;

Το θέμα δεν είναι να μετρήσουμε την ευθιξία του καθενός, αλλά να δούμε την πραγματικότητα όπως είναι. Το σποτάκι του ΣΥΡΙΖΑ στο οποίο μια «παρουσιάστρια» βλέπει να πέφτει χρήμα από τον ουρανό κάθε φορά που κάνει αναφορές στο όνομα του Μητσοτάκη, είναι η δημοσιογραφική και πολιτική πραγματικότητα, που εναγκαλισμένες  για μια ακόμη φορά αιμομικτικά, γεννούν τέρατα. Ας μην γελιόμαστε, δεν κάνει το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ γενικεύσεις, αντιθέτως το πρόβλημα της δημοσιογραφίας είναι γενικό. Και ένας λόγος που παραμένει πρόβλημα, είναι γιατί κάθε φορά που πρέπει να σηκωθούν τα δάχτυλα και να δείξουν την αθλιότητα και τους φορείς της, αυτούς που εξαγοράζονται και όσους εξαγοράζουν, το θέμα μετατρέπεται σε ανόητη μέτρηση μέσων όρων και ομφαλοσκοπική κορεκτίλα. Μια χαρά βολεύεται το σύστημα με όλους εκείνους τους δημοσιογράφους, που αντί να καθαρίσουν το σπίτι τους και να υπερασπιστούν την χαμένη τιμή τους , υπερασπίζονται θεωρίες περί εγκυκλοπαιδικής τιμιότητας που διέπει τον κλάδο και βλέπουν εχθρούς σε όποιον τολμήσει να πει την αλήθεια. Το δια ταύτα είναι πως επειδή δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να δείρουμε τον γάιδαρο χτυπάμε το σαμάρι με το σποτ.

Το πρόβλημα δεν το δημιουργεί το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει εκεί στην κοινωνία και καταγράφεται κάθε φορά που σε δημοσκόπηση μπαίνει το ερώτημα για το πόσο οι Έλληνες εμπιστεύονται τους δημοσιογράφους. Εκφράζεται (με άδικο ίσως τρόπο αλλά εκφράζεται) στο σύνθημα αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι. Ναι, δεν είναι όλοι ρουφιάνοι και αλήτες οι δημοσιογράφοι, αλλά όταν ο κόσμος δεν αισθάνεται την ύπαρξη εξαιρέσεων, τότε κάποιο πρόβλημα υπάρχει.

Η δημοσιογραφία είναι άρρωστη πολλά χρόνια. Ένα σύμπτωμα της αρρώστιας της είναι πως κλείνει τα μάτια μπροστά στην αλήθεια και κυρίως αυτή που  περιγράφει την ίδια.
Δεν τα παίρνουν όλοι οι δημοσιογράφοι, αλλά όλη η δημοσιογραφία χαρακτηρίζεται από τις επιλογές των δημοσιογράφων που καταλήγουν να λειτουργούν σαν τα παλιά τζουκ μπόξ, παίζοντας μουσική κατά παραγγελία. Το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ δεν περιγράφει τη σχέση του κάθε δημοσιογράφου με το χρήμα αλλά τη σχέση όλης της δημοσιογραφίας με την πολιτική και το χρήμα που χρησιμοποιεί.

Η ίδια η αντίδραση για το σποτ, είναι ακριβώς αποδεικτική, πως στον κλάδο των δημοσιογράφων δεν έχει σημασία η αλήθεια, αλλά η κατασκευασμένη, επιλεκτική, υποκριτική αλήθεια. Δεν φταίει όποιος ενοχλείται από αυτήν ή την περιγράφει. Δεν φταίει ο αγγελιοφόρος και δεν λύνεται το θέμα σκοτώνοντάς τον, όποτε η είδηση δεν μας αρέσει.

Γιατί βγήκε αυτό το σποτ και έγινε όλη η φασαρία; Θυμούνται άραγε όσοι σήμερα προσβάλλονται ; Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ξεκίνησε μια διαφημιστική καμπάνια για τον κορονοϊό στην οποία όμως ακύρωσε κάθε μορφή ελέγχου και λογοδοσίας για το πού πάει το δημόσιο χρήμα. Επέλεξε την εταιρεία που ήθελε για να μοιράσει το χρήμα και τις έδωσε μάλιστα 600.000 ευρώ (τα νόμιμα μόνο είναι τόσα) για να κάνει αυτό το μοίρασμα. Στη διανομή της διαφήμισης, άφησε προκλητικά έξω το Documento ,  το documentonews.gr και το koutipandoras.gr  παρά τις διαμαρτυρίες. Ως εδώ έχουμε δύο παρεκτροπές από αυτό που απαιτεί η δημοσιογραφία να υπάρχει, από τη διαφάνεια και την ισονομία απέναντι στα Μέσα. Διαμαρτυρήθηκε γι αυτό η «δημοσιογραφία» ή σιωπούσε; Λίγη σημασία έχει αν σιωπούσε από φόβο ή από προσμονή για να πέσει κάποιο ψίχουλο από το τραπέζι όπου εξελίσσεται το φαγοπότι. Σιωπούσε πάντως.

Βέβαια πριν από τον αποκλεισμό του Documento από την καμπάνια για την πανδημία, υπήρξε μήνες πριν, ο αποκλεισμός της εφημερίδας  συνολικά από τη διαφήμιση. Είχαμε καταγγείλει πως με παρεμβάσεις του ίδιου του πρωθυπουργού δια του ανιψιού του Γρηγόρη Δημητριάδη, απειλούνται οι επιχειρηματίες για να μη δώσουν διαφήμιση στο Documento. Η κυβέρνηση δεν τόλμησε να διαψεύσει όσα καταγγείλαμε γιατί γνώριζε πως είχαμε αποδείξεις. Η υπόθεση έφτασε σε διεθνείς οργανώσεις και Μέσα του εξωτερικού τα οποία έβγαλαν ανακοινώσεις καταδικαστικές για την κυβέρνηση.

Τι έκανε όμως η ελληνική δημοσιογραφία; Ό,τι είχε κάνει και όταν με είχαν συλλάβει για τη δημοσιοποίηση της λίστα Λαγκάρντ. Άφηνε να πλανάται η εντύπωση πως υπάρχουν λόγοι για ό,τι γίνεται.
Όταν στη συνέχεια το θέμα πήρε διαστάσεις με ερώτηση 77 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, οι δημοσιογράφοι, συνέχισαν να κάνουν τον γάιδαρο που και να πετάει πόσο θα πετάει; Λέω συνειδητά «οι δημοσιογράφοι» και όχι γενικευμένα η δημοσιογραφία, γιατί ζούμε στην εποχή των  social media και θα μπορούσε ο καθένας να εκφράσει την άποψή του για ένα φαινόμενο που δεν αφορούσε το  Documento μόνο αλλά όλους. Ακόμη και όταν  ο Πέτσας έκανε το λάθος να παραδώσει τη λίστα με τα Μέσα που χρηματοδοτήθηκαν και αφού αποκαλύψαμε πως χρηματοδοτήθηκαν  ακόμη και site φαντάσματα μαζί με τον Μένιο Φουρθιώτη, ούτε τότε υπήρξε σοβαρή αντίδραση. Χρειάστηκε να διαρρεύσουν ποσά που πήραν κάποιοι και δεν πήραν κάποιοι άλλοι , για να ανακαλύψει η δημοσιογραφία και οι δημοσιογράφοι την αντίδραση και τη Δημοκρατία, γιατί ρίχτηκαν στο λογαριασμό.

Ας πάμε όμως και στο επόμενο επεισόδιο. Σε εκείνο που ο Πέτσας ψελλίζει διάφορα ψέματα για να δικαιολογήσει τον αποκλεισμό του Documento. Του είπε η ελληνική δημοσιογραφία και τα όργανά της πως πρέπει να ντρέπεται; Αντέδρασε κάποιος όταν έλεγε με στόμφο σα να πρόκειται για διαχείριση των δικών του χρημάτων, πως χρηματοδότησε ακόμη και αντιπολιτευόμενες εφημερίδες λες και έκανε παραχώρηση σε κάποιον; Του απάντησε κάποιος όταν συκοφαντούσε μια εφημερίδα πως δήθεν προωθούσε την άποψη ότι δεν υπάρχει κορονοϊός; Είχε να έντερα να σηκωθεί ένας δημοσιογράφος και να του πει πως πρέπει να ντρέπεται, όταν έκανε δημόσια την παραδοχή πως δεν έδωσε χρήματα στο Documento γιατί χτυπούσε τον πρωθυπουργό και την οικογένειά του;

Και τι έκανε μετά η δημοσιογραφία; Άρχισε να αναμασά τους γκαιμπελισμούς του Πέτσα περί Μέσων που είχαν πάρει εκατομμύρια στο παρελθόν, ξέροντας πως όλα αυτά ήταν ψέματα στο μύλο μιας προπαγάνδας. Βγήκαν και οι παρουσιαστές και ζήτησαν έλεγχο σε βάθος δεκαετίας. Καλά έκαναν, αλλά αν ήθελαν έλεγχο στο παρελθόν να τον ζητούσαν τότε που έκαναν την πάπια προσμένοντας πως θα τους ρυθμίσουν τα απλήρωτα δάνεια. Το θέμα τώρα είναι συγκεκριμένο και δεν αμνηστεύεται με συμψηφισμούς και φραστικές πλειοδοσίες σε χρόνο για να ξεχάσουμε αυτό που συμβαίνει τη συγκεκριμένη στιγμή

Η δημοσιογραφία δεν είναι μια θεωρητική έννοια αλλά πολύ συγκεκριμένη απαίτηση από τους δημοσιογράφους. Δεν ξέρω τι άποψη έχει ο ΣΥΡΙΖΑ για τους δημοσιογράφους, αλλά γνωρίζω ποια έχουν οι δημοσιογράφοι για το συνάφι τους. Ρίξτε μια ματιά σε όσα έχουν ανταλλάξει δημόσια Αλαφούζος και Χατζηνικολάου για τη δημοσιογραφία και τη δημοσιογραφία τους. Πού ήταν η ΕΣΗΕΑ για να θιγεί και να υπερασπιστεί τον κλάδο;  Να πει πως δεν είναι έτσι οι δημοσιογράφοι; Ή πως αδίκως ανταλλάσσονται τέτοιες κατηγορίες;

Πού είναι η ΕΣΗΕΑ και οι μεμονωμένοι δημοσιογράφοι για να υπερασπιστούν όσους συναδέλφους τους δέχονται μεθοδευμένες μηνύσεις και αγωγές (strategic lawsuit against public participation SLAPP) με σκοπό την εξόντωση;

Πού είναι κρυμμένοι; Δεν έχει σημασία αν είναι φοβισμένοι ή μπουκωμένοι, πάντως δεν μιλάνε. Φυσικά και δεν μιλάω για όλους και δεν έχει σημασία να λέμε κάθε φορά  πως δεν είναι όλοι έτσι, αλλά αυτοί , οι άλλοι, χαρακτηρίζουν την Ελληνική δημοσιογραφία.

Καταλαβαίνω τους συναδέλφους που θέλοντας να υπερασπιστούν έστω τον εαυτό τους ή την ιδανική εικόνα του δημοσιογράφου, ήθελαν το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ με ένα άλλο σενάριο. Το σενάριο όμως το έχει φτιάξει η ζωή, όχι οι σκηνοθέτες του σποτ.

Δεν τσουβαλιάζει κανένας τους δημοσιογράφους. Οι ίδιοι ανέχονται τον εαυτό τους σε ένα τσουβάλι με απορρίμματα και λύματα.

Δεν έχει νόημα να παριστάνουμε τον νταλικιέρη που στο γνωστό ανέκδοτο είχε γίνει χίλια κομμάτια αλλά έλεγε «καλά που δεν πάθαμε και τίποτα». Δεν υπάρχουν άλλα για να πάθουμε. Η δημοσιογραφία είναι στον αναπνευστήρα. Προσωπικά προτιμώ να βγει η πρίζα και η τεχνητή υποστήριξη και να καταλάβουμε πως έχουμε να κάνουμε με ένα πτώμα . Έχει σημασία μάλιστα να το θάψουμε, πριν βρομίσει.

Το πρόβλημα δεν λύνεται θεσμικά και πρακτικά, αναμασώντας στερεοτυπίες ή προσμονές περί δημοσιογραφίας που θα βρει το δρόμο της. Η συναδελφική αλληλεγγύη είναι η επαγγελματική συστράτευση  με ζητούμενο την αλήθεια. Δεν είναι η στήριξη της δημοσιογραφίας, για τη στήριξη ως αυτοσκοπός. Η στήριξη των διεφθαρμένων, των αργόμισθων, των παρακοιμώμενων μόνο και μόνο επειδή είναι δημοσιογράφοι. Όποιος αισθάνεται θιγμένος να διαμαρτυρηθεί, αλλά πρωτίστως να απαιτήσει να τηρηθούν οι κανόνες και να μην ρίχνει την μπάλα στην εξέδρα.

Όσο για τους αορίστως θιγμένους από όσα διαρρέουν για τα ποσά που πήραν από την καμπάνια ή άλλες καμπάνιες, να βγουν αυτοί να πουν πόσα πήραν αφού δεν λέει ο Πέτσας. Γιατί δεν το κάνουν;  Κανένας δεν έχει κάνει στους δημοσιογράφους, όσοι έχουν κάνει οι ίδιοι στον εαυτό τους. Ο καθείς και τα όπλα του. Του δημοσιογράφου είναι η πένα.

Σε ποιανού τα χέρια θα «σκάσει» η Προανακριτική;

Η κυβέρνηση κατέφυγε σε μια σειρά από επικοινωνιακές φούσκες για να βγει από τη δύσκολη θέση στην οποία την έφερε η υπόθεση με τα 20 εκατομμύρια στα ΜΜΕ.

 Φούσκες, γιατί από τις «συγκλονιστικές αποκαλύψεις» που διοχέτευσε, το μόνο αξιόποινο που προκύπτει είναι η παράνομη ηχογράφηση μιας συνομιλίας και η παραβίαση του απορρήτου της Προανακριτικής Επιτροπής.

Αλλά και έτσι καλούτσικα πάει: αν δεν υπάρχουν τα ΜΜΕ που θα σε στριμώξουν θέτοντας ερωτήματα, μπορείς να έχεις θράσος όσων χιλιάδων πιθήκων θέλεις, χωρίς κανείς να σου το καταλογίζει.

Σε κάθε περίπτωση, οι φούσκες δεν θα μπορέσουν να συγκαλύψουν το σοβαρό πρόβλημα που υπάρχει για την κυβέρνηση:

Πίσω από τις θεατρινίστικες κραυγές για «παρακράτος του ΣΥΡΙΖΑ», η Προανακριτική οδηγείται σε άδοξο τέλος. Ο στόχος της να βάλει στο χέρι την εισαγγελέα Διαφθοράς και να μπλοκάρει τη διερεύνηση του σκανδάλου Novartis δεν θα επιτευχθεί. Και αυτό θα σημαίνει δύο πράγματα:

Πρώτον, ότι η εισαγγελέας Διαφθοράς θα μπορέσει να ολοκληρώσει την έρευνά της. Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει σοβαρούς λόγους να ανησυχεί γι’ αυτό και, προφανώς, σε περίπτωση που τα πράγματα δεν πάνε καλά, δεν θα αφήσει τον Μητσοτάκη να τον πετάξει σαν την τρίχα από το ζυμάρι χωρίς να δώσει τη δική του μάχη.

Και, δεύτερον, γιατί το άδοξο τέλος της Προανακριτικής, ύστερα από ένα μπαράζ άθλιων και παράνομων μεθοδεύσεων, θα σημάνει την τελική ρήξη ανάμεσα στον Μητσοτάκη και τον Σαμαρά, ο οποίος έχει πάρει προσωπικά την υπόθεση. Και ο Μητσοτάκης δεν θα βγει ατσαλάκωτος από μια τέτοια σύγκρουση.

Να δούμε λοιπόν ποιος θα πονέσει στο τέλος.

  •  Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2020

Κώστας Μπάρκας: Για την οικονομική ύφεση φέρει ακέραια την ευθύνη η Νέα Δημοκρατία

«Έχουμε μπει σε ένα σπιράλ οικονομικής κρίσης και ύφεσης, που θα μας βρει ανέτοιμους, με ευθύνη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, η οποία νομοθετεί τη μισή δουλειά- μισό μισθό, την ίδια στιγμή που καταγράφονται χιλιάδες απολύσεις, ειδικά στον τομέα του Τουρισμού» υπογράμμισε σε συνέντευξή του στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Focus της Θεσσαλονίκης, ο Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Νομού Πρέβεζας, Κώστας Μπάρκας. Για τον ίδιο, ένδειξη του όσων πρόκειται να ακολουθήσουν και των βαρών που θα επωμιστούν οι πολίτες, είναι η ομολογία από τον ίδιο τον κ. Μητσοτάκη, ότι για το 2020 η ύφεση υπολογίζεται στο 10%, όταν στη χειρότερη μνημονιακή χρονιά, το 2011, η ύφεση ανήλθε στο 8%.

Παράλληλα, ο κ. Μπάρκας επισήμανε ότι όλα όσα επιχειρεί να ανασύρει η Νέα Δημοκρατία, μέσω συνομιλιών, κασετών, κλπ, του κ. Παππά, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μια μεθόδευση, που η ίδια επιχειρεί, ώστε να αποτρέψει τη συζήτηση, αφενός, από την απόλυτη ευθύνη που φέρει για την τεράστια οικονομική ύφεση που πλήττει τη χώρα και που οφείλεται κατά κύριο λόγο στις πολιτικές της, αφετέρου από την ανάγκη διερεύνησης του σκανδάλου της Novartis, που ενώ σε όλο τον κόσμο υπάρχει έλεγχος των πράξεων της εταιρείας, για τη Νέα Δημοκρατία και το ΚΙΝ.ΑΛ, είναι «σκευωρία» και όχι σκάνδαλο. «Ο κ. Παππάς έχει απαντήσει στο σύνολο των αιτιάσεων της κυβέρνησης και των κυβερνητικών Βουλευτών. Υπάρχει διάχυση δηλητηρίου στην πολιτική ζωή της χώρας και έχει η Νέα Δημοκρατία την ευθύνη για αυτό. Παρά το γεγονός ότι υπάρχει έλεγχος για τις πράξεις της Novartis σε όλο τον κόσμο, παρά το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή φέρεται να ελέγχονται τρία πολιτικά πρόσωπα για το σκάνδαλο Novartis, η Νέα Δημοκρατία και το ΚΙΝ.ΑΛ, το θεωρούν «σκευωρία» και όχι σκάνδαλο. Τώρα προσπαθεί να στρέψει τα μάτια των πολιτών αλλού, γιατί έχει καταρρεύσει το αφήγημά της. Η Νέα Δημοκρατία έστησε μια Προανακριτική για τον πρώην Αναπληρωτή Υπουργό Δικαιοσύνης, τον κ. Παπαγγελόπουλο. Η Νέα Δημοκρατία φέρει την απόλυτη ευθύνη για το γεγονός ότι η χώρα μας μπαίνει σε βαθιά οικονομική ύφεση και δεν κάνει απολύτως τίποτα. Επιπλέον, έχει να απολογηθεί για το σκάνδαλο διασπάθισης δημόσιου χρήματος, για τα 20 εκατομμύρια ευρώ, τα οποία με αδιαφανείς διαδικασίες και κριτήρια μοίρασε σε Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.» σημείωσε, κλείνοντας την τοποθέτησή του ο κ. Μπάρκας.

 

Ακούστε αναλυτικά στον παρακάτω σύνδεσμο:

Το παρακράτος του ΣΥΡΙΖΑ

Ναι, παιδιά, αυτό ακριβώς. Το παρακράτος του ΣΥΡΙΖΑ. Θυμόμαστε όλα όσα έκανε το παρακράτος του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν που έριξε τα προσόντα των μετακλητών και ανέβασε τις αποδοχές τους για να διορίσει αυτούς που ήθελε στο Δημόσιο.

Επί ΣΥΡΙΖΑ ήταν που μέλη της οικογένειας του πρωθυπουργού ανέλαβαν τη διεύθυνση του γραφείου του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν που πέρασε φωτογραφική διάταξη με αναδρομική ισχύ για να ξηλώσει την πρόεδρο της Επιτροπής Ανταγωνισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάργησε όλες τις ανεξάρτητες αρχές και τις έθεσε υπό την ευθύνη ενός πρωθυπουργικού φίλου.

Επί ΣΥΡΙΖΑ ήταν που διοικητής της ΚΥΠ βρέθηκε ένας σεκιουριτάς χωρίς τους τίτλους σπουδών που ορίζει ο νόμος.

Και όχι μόνο αυτά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έβαλε στην κυβέρνηση ανθρώπους που δεν είχαν νόμιμα προσόντα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε σε ηλικιωμένους κομματάρχες τη διοίκηση των νοσοκομείων για 1.000 ψήφους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε πολυνομοσχέδια για την ανάπτυξη και το περιβάλλον με άρθρα που τετραπλασιάστηκαν για να εξυπηρετηθούν διάφοροι πελάτες.

Μπράβοι κυβερνητικού στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ έδειραν έναν μοτοσικλετιστή στον δρόμο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κανόνισε μυστικά κονδύλια για το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ χρωστάει στις τράπεζες 250 εκατομμύρια και περνάει διατάξεις στις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου για να ξελασπώσει τους τραπεζίτες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έσπρωξε 30 εκατομμύρια στις πλατφόρμες κατάρτισης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σκίστηκε στις απευθείας αναθέσεις και έκανε προσλήψεις στον ΕΟΠΥΥ μόνο με τη σειρά υποβολής της αίτησης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε 20 εκατομμύρια στα ΜΜΕ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επινόησε τη μαφία της Προανακριτικής για να αποκαλύψει μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος και να μπλοκάρει έρευνα της Εισαγγελίας Διαφθοράς.

Παρακράτος ο ΣΥΡΙΖΑ. Τι να λέμε τώρα.

  •  Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2020

Δώστε τη λίστα. Αυτό

Τελικά, το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ μια χαρά την έκανε τη δουλειά του. Και μεγάλη απήχηση είχε, και το ζήτημα ανέδειξε ακόμα περισσότερο. Και η κυβέρνηση βρίσκεται, στο θέμα αυτό, κολλημένη με την πλάτη στον τοίχο.

Ας επαναλάβουμε το ζήτημα, για να μην χάνεται στις πολλές συζητήσεις: Υπάρχει μια σκανδαλώδης μεταβίβαση 20 εκατομμυρίων από την κυβέρνηση προς τα φιλικά της μέσα. Και η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να δώσει λογαριασμό για το πού πήγαν τα χρήματα αυτά και πώς μοιράστηκαν.

Όσο δεν δίνει τη λίστα, επικαλούμενη διάφορες παιδαριώδεις δικαιολογίες, γελοιοποιείται. Και όσο επιλέγει να γελοιοποιείται αντί να πει την αλήθεια, πείθει τους πάντες ότι η αλήθεια έχει πολύ σοβαρότερο κόστος από τη γελοιοποίηση. Τελεία.

Όλα τα άλλα είναι νά ‘χαμε να λέγαμε.

Όχι, δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι παπαγαλάκια, αλλά τα παπαγαλάκια ήταν τα πρώτα που βγήκαν στα κεραμίδια για την τιμή του δημοσιογραφικού κόσμου.

Η ξαφνική αφύπνιση της ΕΣΗΕΑ προκάλεσε τρανταχτά ειρωνικά γέλια. Οι κατηγορίες για αντισημιτισμό, ακόμα περισσότερο.

Η κυβέρνηση σήκωσε όσο περισσότερο θόρυβο μπορούσε για να καλύψει το προφανές αίτημα: δώστε στη δημοσιότητα τη λίστα. Η πρωτοβουλία της «Athens Voice» να κάνει σφυγμομέτρηση στους αναγνώστες της για το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ κατέληξε σε επική πανωλεθρία.

Και οι δύο κούφιες αντεπιθέσεις, μία από τα «Παραπολιτικά» και μία από την Προανακριτική -με παρανόμως αποκτηθέν υλικό η δεύτερη-, δεν κατάφεραν τίποτα περισσότερο από το να δείξουν πόσο στριμωγμένη είναι η κυβέρνηση.

Δεν χρειάζεται λοιπόν μεγάλη συζήτηση, ούτε περισσότερη αυτογελοιοποίηση από την πλευρά της κυβέρνησης. Μία είναι η κουβέντα. Δώστε τη λίστα. Αυτό.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Τρίτη, 23 Ιουνίου 2020