Κρύβουν τις εγκληματικές τους ευθύνες

Εδώ και δύο μήνες ο Ν. Χαρδαλιάς αρνείται να δώσει τα πρακτικά τής επιτροπής λοιμωξιολόγων παραβιάζοντας τους κοινοβουλευτικούς κανόνες.

O Χαρδαλιάς δηλώνει αναρμόδιος να ενημερώσει τη Βουλή τι συζητήσεις έγιναν το προηγούμενο διάστημα ανάμεσα στην κυβέρνηση και στους φορείς της Θεσσαλονίκης, αν πάρθηκαν έγκαιρα τα μέτρα που έπρεπε να παρθούν και, αν όχι, ποιος ακριβώς ευθύνεται.

Εν τω μεταξύ, η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί είναι η εξής: ο μεν πρωθυπουργός έχει αφήσει σαφέστατες αιχμές κατά του περιφερειάρχη και των δημάρχων της περιοχής ότι περίπου επέβαλαν τη μη λήψη μέτρων, οι ίδιοι -όλοι μάλιστα της γαλάζιας παράταξης- ωρύονται ότι ζητούσαν από καιρό μέτρα, αλλά δεν τους άκουγε κανείς.

Και αυτή η υπόθεση που αφορά τις ζωές πάρα πολλών ανθρώπων κρέμεται έτσι, χωρίς να ξεκαθαρίζεται ποιος έχει την ευθύνη για ό,τι έγινε ή δεν έγινε, με τον κατεξοχήν κυβερνητικό υπεύθυνο για την πολιτική προστασία να βγάζει τώρα την ουρά του απέξω.

Δεν είναι η μοναδική περίπτωση που η κυβέρνηση κρύβεται.

Εδώ και δύο μήνες αρνείται να δώσει τα πρακτικά τής επιτροπής λοιμωξιολόγων παραβιάζοντας τους κοινοβουλευτικούς κανόνες.

Τα στοιχεία αυτά δεν έχουν χαρακτηριστεί απόρρητα, αλλά η κυβέρνηση τα κρύβει με το έτσι θέλω, για να μην εκτεθεί σε σχέση με το άνοιγμα των σχολείων.

Κάποιοι προφανώς νομίζουν ότι στραγγαλίζοντας πραξικοπηματικά τη διαφάνεια, κάνοντας λίγο το κορόιδο και ελέγχοντας τη λίστα Πέτσα θα καλύψουν την εγκληματική τους αμεριμνησία και τις τεράστιες πολιτικές τους ευθύνες στη διαχείριση της πανδημίας.

Ας μην ονειρεύονται.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2020

Αυταρχικό καθεστώς σε αναταραχή

Η κυβέρνηση τόσο στην αντιμετώπιση της πανδημίας όσο και στη στήριξη της οικονομίας και της κοινωνίας έχει περάσει κάτω από τον πήχη.

Ένα ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στο Βήμα και δεν άρεσε στην κυβέρνηση προκάλεσε την αποχώρηση της δημοσιογράφου από την εφημερίδα.

Πρόκειται για μια πράξη εκδικητική, αντίθετη με κάθε δεοντολογία και κάθε σεβασμό στην αξιοπρέπεια του δημοσιογραφικού επαγγέλματος. Είναι μάλιστα το δεύτερο επεισόδιο λογοκρισίας στον φιλοκυβερνητικό Τύπο, μετά την άρνηση των Νέων να δημοσιεύσουν το κείμενο της Έλενας Ακρίτα.

Πρόκειται για μια αντίληψη απολύτως καθεστωτική: το μέτωπο κυβέρνησης – μιντιαρχών δεν μπορεί να αντέξει ούτε κριτική ούτε δημοσιογραφικές αποκαλύψεις ούτε επιχειρήματα που αποδομούν την γραμμή του. Όποιος παραβιάζει την ομοφωνία, καρατομείται.

Τίποτα το πρωτοφανές για αυταρχικά πολιτικά συστήματα. Για μια δημοκρατία όμως, όπου δουλειά των ΜΜΕ είναι, υποτίθεται, να ελέγχουν την εξουσία, είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα.

Από εδώ αναδεικνύονται και οι σοβαρές εσωτερικές τριβές που υπάρχουν στο εσωτερικό της κυβέρνησης.

Γιατί τα στοιχεία για τη διπλή καταγραφή των κρουσμάτων δόθηκαν στις εφημερίδες από πηγές που βρίσκονται μέσα στην κυβέρνηση, στο πλαίσιο ενός ανελέητου εσωτερικού μαχαιρώματος. Το οποίο πλήρωσε τελικά η δημοσιογράφος.

Καμία έκπληξη.

Η κυβέρνηση τόσο στην αντιμετώπιση της πανδημίας όσο και στη στήριξη της οικονομίας και της κοινωνίας έχει περάσει κάτω από τον πήχη.

Είναι λοιπόν λογικό να κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα βλέποντας την κοινωνική δυσαρέσκεια να αυξάνεται. Κάτω από τέτοιες συνθήκες, σιγά μην ντραπούν την ελευθερία του Τύπου.

Προτιμούν να δείξουν το πραγματικό καθεστωτικό τους πρόσωπο χωρίς πολλές – πολλές εξηγήσεις.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2020

Πανδημία και λεηλασία

Η Ελλάδα έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη μείωση εισοδήματος και τη δεύτερη μεγαλύτερη ύφεση στην Ευρώπη.

Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να είναι η μοναδική στην Ευρώπη που έχει διακηρύξει ότι η λήψη οικονομικών μέτρων για τη θωράκιση της χώρας από την υγειονομική και την οικονομική κρίση είναι «πεταμένα λεφτά».

Κι αυτό την ώρα που η Ευρώπη έχει θεσπίσει χρηματοδοτικά εργαλεία ακριβώς γι’ αυτόν τον σκοπό και έχει παγώσει τους δημοσιονομικούς κανόνες.

Αυτό φαίνεται από τη σύγκριση των δεδομένων με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη.

Η Ελλάδα έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη μείωση εισοδήματος και τη δεύτερη μεγαλύτερη ύφεση στην Ευρώπη – την ώρα μάλιστα που την άνοιξη η κυβέρνηση υποσχόταν τη μικρότερη σε ολόκληρη την Ε.Ε.

Σε όλους τους σχετικούς καταλόγους φιγουράρει στις τελευταίες θέσεις μαζί με οικονομίες τύπου Βουλγαρίας.

Η Ελλάδα είναι επίσης η τελευταία στη λήψη μέτρων στήριξης. Στην πράξη, το 80% των ενισχύσεων έχει κατευθυνθεί στο 10% των επιχειρήσεων.

Για τους υπόλοιπους έχει ετοιμαστεί ο πτωχευτικός κώδικας που θα οδηγήσει σε αρπαγή περιουσιών και παγίων κεφαλαίων. Ενώ, ταυτόχρονα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει πάρει μέτρα για να κάνει την εργασία φθηνότερη.

Είναι λοιπόν προφανές ότι δεν πρόκειται για αποτυχία. Πρόκειται για σχέδιο.

Σχέδιο που χρησιμοποιεί την πανδημία και την ύφεση ως ευκαιρία να λεηλατηθούν οι αδύναμοι προς όφελος των ισχυρών. Γιατί αυτή είναι η φιλοσοφία τους για την οικονομία.

Αυτό το σχέδιο έχει μπει ήδη σε εφαρμογή. Και μόνο η ίδια η κοινωνία μπορεί να το ματαιώσει.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2020

Ο ανέμελος θάνατος της δημοκρατίας

Ζούμε την ολέθρια ανεμελιά μιας ολέθριας κυβέρνησης και ενός ολέθριου πρωθυπουργού

του Κώστα Καναβούρη

Τελικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τη συνέντευξή του (Δευτέρα 7.12.2020) στον Alpha απέδειξε ότι και ως πρόσωπο, και ως φορέας μιας άτεγκτης οικογενειακής παράδοσης έχει ιδανική σχέση με την ανεμελιά. Δήλωσε μάλιστα και «ενοχλημένος» για τον σάλο που προκάλεσε το «ανθρώπινο πρόσωπο» μιας απάνθρωπης πολιτικής με 100 νεκρούς την ημέρα επειδή πήγε ποδηλατάδα στην Πάρνηθα, έτσι, ανέμελα, χωρίς προφυλάξεις, ενώ την ίδια στιγμή πέθαιναν άνθρωποι.  Άνθρωποι που θα μπορούσαν να έχουν σωθεί, αλλά πεθαίνουν λόγω… ανέμελης αντιμετώπισης της δημόσιας Υγείας, όπως ουρλιάζουν γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό από την πρώτη γραμμή του θανάτου.

Ενοχλήθηκε λοιπόν ο πρωθυπουργός διότι «μια στιγμή ανεμελιάς και αβλεψίας διογκώθηκε σε τέτοιο βαθμό». Errare humanum est – το σφάλειν ανθρώπινο, και πάμε παρακάτω. Χαλαρά και ανέμελα, όπως πάντα. Γιατί αυτός ακριβώς είναι ο κόσμος του. Ο χαλαρός κόσμος ενός μυστηριώδους και ανεξήγητου πλούτου ο οποίος αποκτήθηκε περίπου θεόθεν. Ακόπως, αφορολογήτως. Και βασικά… ασπόρως τεκόμενος.  Ένας ανέμελος και αμέριμνος πλούτος. Στη ζωή του Κυριάκου Μητσοτάκη, αν εξαιρέσουμε τα χρόνια με το πικρό παντεσπάνι της πολιτικής υπερορίας, όλα συνέβησαν ανέμελα, όπως πάντοτε συμβαίνουν στον κόσμο της συνοπτικής αλήθειας με την οποία μεγάλωσε: ότι τα πάντα μας ανήκουν διότι η ανισότητα είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων. Ανέμελα σπούδασε, ανέμελα βρήκε δουλειά με πρώτο μισθό 10.000 ευρώ, ανέμελα μπήκε στην πολιτική, ανέμελα έγινε πρωθυπουργός.

Όλα ανέμελα. Και τα προσωπικά χρέη. Και τα εκατοντάδες εκατομμύρια χρέη του κόμματός του. Και τα δώρα του Χριστοφοράκου. Και τα ελικόπτερα του Κυριακού. Και οι off shore και τα σπίτια του Βολταίρου που αγοράστηκαν σε περίοδο ανέμελης διάστασης από τη σύζυγο για να μην δηλωθούν στο πόθεν έσχες. Α, ναι. Τώρα, με τον νόμο της πιο ανατριχιαστικής υπουργού Πολιτισμού που πέρασε από το πολύπαθο αυτό υπουργείο, τον νόμο που ξεπουλάει τα άγια των αγίων του πολιτισμού μας, θυμήθηκα και την ανέμελη σχέση της οικογένειας Μητσοτάκη με τα αρχαία, η οποία κατέληξε σε δωρεά ανεξηγήτως αποκτηθέντων αρχαίων αντικειμένων.  Όλα ανέμελα.

Ακριβώς όπως η ισοπεδωτική και πολύ συγκεκριμένη νεοφιλελεύθερη πολιτική του επιτελικού κράτους, η οποία εφαρμόζεται με τις συνοπτικές διαδικασίες της ανέμελης και απάνθρωπης έπαρσης. Γιατί, βέβαια, όταν κάθε μέρα συμβαίνει μια εκατόμβη, αυτό λέγεται έγκλημα. Και ο τρόπος που φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο είναι το βάρβαρο και ανέμελο χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Των ανθρώπων και της δημοκρατίας. Βήμα, βήμα. Με αποκρουστική εμμονή στις συνοπτικές αλήθειες που λέγαμε. Στην ιδεοληψία που απεχθάνεται καθετί δημόσιο και το καταστρέφει όταν δεν μπορεί να το λεηλατήσει, να το αρπάξει, να το ιδιοποιηθεί και να το κάνει ευκαιρία πλουτισμού. Με μια αθωότητα φρικώδους ανεμελιάς.

Ανεμελιά στη γλώσσα τους θα πει να μην συναισθάνεσαι πόση οδύνη προκαλείς με κάθε έλλειψη στο δημόσιο σύστημα Υγείας. Πόση θλίψη προκαλείς (τώρα και στο μέλλον) με κάθε εμπόδιο στην Παιδεία. Να μην συναισθάνεσαι πόση δυστυχία μοιράζεις μέσα στα σπίτια (και στα ξεσπιτώματα) με κάθε καταστροφή στην εργασία. Ανεμελιά θα πει να διώχνεις την ελευθερία από τα πανεπιστήμια και να φέρνεις την αστυνομία. Να δέρνεις και να συλλαμβάνεις παιδιά για ένα τριαντάφυλλο. Να ποδοπατάς τα τριαντάφυλλα και να σκοτώνεις τα παιδιά. Ανεμελιά θα πει να μην σου λέει τίποτα το να αρπάζεις την περηφάνια, την αξιοπρέπεια και τον μόχθο των πολλών και να την κάνεις έναν πολτό ατίμωσης, πανικού και τυφλής εχθροπάθειας.

Αυτό ζούμε: την ολέθρια ανεμελιά μιας ολέθριας κυβέρνησης και ενός ολέθριου πρωθυπουργού που κηλιδώνουν και παραποιούν το πολίτευμα το οποίο τους εμπιστεύτηκε ο λαός. Και όσο το αφήνουμε τόσο θα χειροτερεύει. Γιατί σ’ αυτό το χαράκωμα της ζωής οι νεκροί είναι τα θύματα των μαχών που δεν δόθηκαν. Βλέπεις, και οι εκλογές που σχεδιάζουν ανέμελα δεν φέρνουν ανάσταση νεκρών. Το αντίθετο: τους θάβουν βαθύτερα. Σχεδόν με κέφι. Βγάζει μάτι…

Πηγή: Η Αυγή

Δεν είναι ατύχημα. Είναι σχέδιο

Η προσπάθεια της κυβέρνησης να περισώσει κάτι από τη χριστουγεννιάτικη αγορά είναι εξ αρχής καταδικασμένη.

Ασφαλές άνοιγμα της χριστουγεννιάτικης αγοράς θα μπορούσε να υπάρξει μόνο αν η διάδοση της πανδημίας παρέμενε υπό έλεγχο μετά το πρώτο λοκντάουν. Και επιπλέον αν ο κόσμος είχε κάποια χρήματα να ξοδέψει.

Η κυβέρνηση είχε ελάχιστα κρούσματα Covid να διαχειριστεί πριν ανοίξει τον τουρισμό και τα σχολεία όπως τα άνοιξε.

Με την αμεριμνησία και την ανικανότητά της κατάφερε να χάσει αυτό το πλεονέκτημα. Απέτυχε στα πάντα: στα τεστ, στη συλλογή δεδομένων, στα προληπτικά μέτρα, στη στήριξη των νοσοκομείων.

Μόνο οι επιχειρηματίες της Υγείας, τα κανάλια και κάτι προμηθευτές των απευθείας αναθέσεων έχουν λόγο να είναι σήμερα ευχαριστημένοι.

Το επιχείρημα ότι άλλες χώρες αναγκάζονται να πάνε σε λοκντάουν παραμονές εορτών δεν είναι πειστικό. Όχι μόνο για όλες τις αδικαιολόγητες ενέργειες και παραλείψεις που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Αλλά και γιατί οι άλλες χώρες εξισορροπούν το λοκντάουν με σοβαρά μέτρα στήριξης για τους πληττόμενους.

Εδώ τα μέτρα αυτού του είδους είναι απολύτως ανεπαρκή και αυτό δεν είναι τυχαίο. Η κυβέρνηση δεν θέλει να αποτρέψει την οικονομική καταστροφή.

Θέλει να τη χρησιμοποιήσει ως ευκαιρία για ριζικές αναδιαρθρώσεις, προς όφελος των ισχυρών της αγοράς, που είναι και οι βασικοί της χρηματοδότες.

Η ισοπέδωση της κοινωνίας είναι στρατηγική της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Απομένει να δούμε πώς θα αντιδράσει η ίδια η κοινωνία.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2020

Η φράση του Χ. Θεοχάρη είναι κεντρική γραμμή της κυβέρνησης

Ο σκοπός τους είναι ένας: Να καλλιεργηθεί η εντύπωση στον λαό πως «φθηνά τη γλιτώσαμε» και πως «ο Μητσοτάκης τα κατάφερε».

Ο υπουργός Τουρισμού, που φέρει τεράστιο μερίδιο ευθύνης για το άνευ όρων άνοιγμα των συνόρων της χώρας τον περασμένο Ιούνιο με φιέστες στην Σαντορίνη και δηλώσεις περί ασφαλούς χώρας, είπε ότι η Ελλάδα είναι 30ή στους θανάτους στην Ευρώπη.

  • Προφανώς ο Χάρης Θεοχάρης αναφέρεται στο σύνολο των χωρών της ευρωπαϊκής ηπείρου, που απλώνεται ανατολικά μέχρι τα Ουράλια Όρη, καθώς η Ευρωπαϊκη Ένωση έχει 27 χώρες μέλη.
  • Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα η σύγκριση με χώρες που θεωρητικά ανήκουν στην ευρωπαϊκή ήπειρο, αλλά οι κρατικές τους δομές στο χώρο της υγείας και των απογραφών είναι πολύ υποδεέστερες από αυτές της Ελλάδας. Με άλλα λόγια πρέπει να γίνονται συγκρίσεις με χώρες που έχουν παρόμοιο βιοτικό επίπεδο και οικονομικές συνθήκες, και ιδιαίτερα με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
  • Ο Χάρης Θεοχάρης συνέκρινε προφανώς τον απόλυτο αριθμό των θανάτων στη χώρα μας με τον αντίστοιχο άλλων κρατών. Αλήθεια, πόσο νόημα έχει αυτό εάν αναλογιστούμε πως η χώρα μας έχει 10 εκατ. κατοίκους, όταν στην Ευρώπη υπάρχουν χώρες όπως η Γερμανία των 80 εκατ., η Ρωσία των 144 εκατ., η Γαλλία των 65 εκατ. και η Ουκρανία των 45 εκατ.;

Εάν λοιπόν δούμε τα στοιχεία με τα πλέον αξιόπιστα στατιστικά εργαλεία και τα ακριβή δεδομένα, τότε η χώρα μας βρίσκεται σε δεινή θέση. Για την ακρίβεια, ανάμεσα στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ελλάδα βρέθηκε μόνον χτες στην θλιβερή 10η θέση στους θανάτους ανά εκατομμύριο, λαμβάνοντας υπόψη τον μέσο όρο των τελευταίων 7 ημερών.

Γιατί λέει ψέματα, λοιπόν, ο Χάρης Θεοχάρης; Επειδή αυτή ακριβώς είναι η «γραμμή» της κυβέρνησης Μητσοτάκη: Η παραποιημένη αλήθεια. Και ο σκοπός; Να καλλιεργηθεί η εντύπωση στον λαό πως «φθηνά τη γλιτώσαμε» και πως «ο Μητσοτάκης τα κατάφερε».

Με 100 νεκρούς την ημέρα, οι κυβερνώντες κάνουν παιχνίδια με το εμβόλιο και τη στατιστική. Θεωρούν πως θα τη σκαπουλάρουν πολιτικά. Πλανώνται πλάνην οικτράν.

Τα πατριωτικά λιοντάρια και οι καρπαζιές

Η δήλωση του Μητσοτάκη πριν τη σύνοδο ότι «οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται» τον αφήνει εκτεθειμένο. Καρπαζιές ήταν το αποτέλεσμα.

Ακόμα μία σύνοδος των Ευρωπαίων ηγετών πέρασε χωρίς να επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία. Και είναι πια σαφές ότι τέτοιου είδους κυρώσεις δεν πρόκειται να υπάρξουν γιατί πλήττουν ευθέως τα γερμανικά οικονομικά συμφέροντα.

Είναι λοιπόν βαριά ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη το γεγονός ότι επέτρεψε η οξυμμένη ελληνοτουρκική αντιπαράθεση να αντιμετωπίζεται από την Ε.Ε. με κριτήριο τα γερμανικά οικονομικά συμφέροντα. Αυτό δεν είναι εξωτερική πολιτική.

Η κατάληξη αυτής της συνόδου ήταν γνωστή εδώ και μέρες και φάνηκε ακόμα πιο καθαρά από το προσχέδιο συμπερασμάτων που δημοσιοποιήθηκε.

Η ελληνική κυβέρνηση δεν έκανε απολύτως τίποτα. Ακόμα και οι πολυδιαφημισμένες συμμαχίες, που έχουν επισφραγιστεί με πολυδάπανες αγορές εξοπλιστικών συστημάτων, πήγαν περίπατο.

Η δήλωση του Μητσοτάκη πριν τη σύνοδο ότι «οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται» τον αφήνει εκτεθειμένο. Καρπαζιές ήταν το αποτέλεσμα.

Αποδεικνύεται ότι η συστηματική άρνηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη να ασκήσει οποιαδήποτε πίεση στην Ευρώπη καταλήγει σε ολέθρια αποτελέσματα.

Στα ελληνοτουρκικά η χώρα οδηγείται σε διερευνητικές συνομιλίες έχοντας κάνει ήδη σοβαρές παραχωρήσεις στην εθνική της κυριαρχία. Δηλαδή από δυσμενέστερη θέση.

Και στο προσφυγικό, αντί να απαιτήσει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, έχει αναλάβει, πρόθυμα, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Οι τύποι που παρίσταναν τα πατριωτικά λιοντάρια στη Συμφωνία των Πρεσπών, αυτοί που φώναζαν «πουλήσατε τη Μακεδονία για τις συντάξεις» έχουν παραιτηθεί από την υπεράσπιση των συμφερόντων της χώρας.

Κυβερνάνε για τις μπίζνες και μόνο. Κι αυτό δεν είναι πλέον μυστικό.

  • Το κύριο άρθρο ΑΥΓΗΣ την Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2020

Πετώντας ανθρώπους στον δρόμο

Ο νόμος που προωθεί ο Πέτσας ανοίγει τον δρόμο για μαζικές απολύσεις.

Ελάχιστη δημοσιότητα πήρε η απεργία των εργαζομένων στους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς εθνικής εμβέλειας. Η λίστα Πέτσα έπνιξε το θέμα εντελώς, ενώ οι τηλεθεατές παρατήρησαν απλώς τις αλλαγές στα προγράμματα. Το θέμα όμως έχει τεράστια σημασία.

Γιατί ο νόμος που προωθεί ο Πέτσας καταργεί την υποχρέωση των σταθμών να διατηρούν προσωπικό 400 ανθρώπων κατ’ ελάχιστον και ανοίγει τον δρόμο για μαζικές απολύσεις. Κι αυτό εν μέσω πανδημίας και βαθιάς οικονομικής κρίσης.

Οι ιδιοκτήτες λένε στους εργαζόμενους ότι θα συζητήσουν το θέμα την ερχόμενη εβδομάδα με τον Πέτσα.

Πρόκειται για μια διαβεβαίωση ελάχιστα καθησυχαστική: είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι ιδιοκτήτες επέβαλαν στον Πέτσα την κατάργηση της υποχρέωσης αυτής.

Και η κυβέρνηση έσπευσε πρόθυμα να υλοποιήσει τις απαιτήσεις τους, γιατί η συμμαχία με τους καναλάρχες είναι στρατηγικής σημασίας για την επιβίωσή της.

Παράλληλα, όλη αυτή η ιστορία είναι ενδεικτική για τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται η κυβέρνηση.

Η απελευθέρωση των απολύσεων είναι από τα πιο βασικά εργαλεία που χρησιμοποιεί για να ενισχύσει τους εργοδότες. Και η διατήρηση των θέσεων εργασίας τής είναι αδιάφορη. Ακόμα περισσότεροι άνθρωποι στον δρόμο. Δεν τους νοιάζει.

Ακριβώς γι’ αυτό η απελευθέρωση των απολύσεων στα κανάλια δεν είναι υπόθεση μόνο όσων εργάζονται σε αυτά.

Όλοι οι εργαζόμενοι πρέπει να βγάλουν τα συμπεράσματά τους για το πώς τους αντιμετωπίζει η κυβέρνηση και ποιες είναι οι πραγματικές της προθέσεις γι’ αυτούς.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ το Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2020

Οι απολύσεις ως δώρο στους καναλάρχες

Οι διευκολύνσεις που παρέχει η κυβέρνηση στους καναλάρχες είναι η ανταμοιβή τους.

Μετά την έκτακτη χρηματοδότηση των καναλιών με δύο λίστες Πέτσα, καθώς και τη χαριστική αναστολή των οφειλών τους προς το Δημόσιο, η κυβέρνηση κάνει ακόμα ένα δώρο στους ιδιοκτήτες, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να μειώσουν το προσωπικό τους.

Έτσι, με τον νέο νόμο για τα ΜΜΕ καταργείται η υποχρέωση όσων έχουν άδεια πανελλαδικής εμβέλειας να διατηρούν προσωπικό έως και 400 άτομα, ανοίγοντας το παράθυρο για μαζικές απολύσεις από τους τηλεοπτικούς σταθμούς.

Το γεγονός μάλιστα ότι το παράθυρο αυτό, που θα οδηγήσει ολόκληρες οικογένειες στην ανεργία, ανοίγει εν μέσω πανδημίας και σοβαρότατης οικονομικής κρίσης καθιστά την ενέργεια της κυβέρνησης και του υπουργού Στ. Πέτσα ακόμα πιο επαίσχυντη.

Το ότι αυτό γίνεται κατόπιν απαίτησης των ιδιοκτητών, στο πλαίσιο της συνδιαλλαγής που υπάρχει ανάμεσα σε αυτούς και την κυβέρνηση, δεν χρειάζεται καν να το συζητάμε: τα κανάλια σε όλο το διάστημα της πανδημίας στηρίζουν απροκάλυπτα την κυβέρνηση Μητσοτάκη, καταπατώντας ακόμα και στοιχειώδεις κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

Οι διευκολύνσεις που τους παρέχει η κυβέρνηση είναι η ανταμοιβή τους.

Οι εργαζόμενοι έχουν αντιδράσει σφοδρά στην εξέλιξη αυτή, εξαγγέλλοντας κινητοποιήσεις. Και είναι η μια χαρακτηριστική περίπτωση όπου εργαζόμενοι κινητοποιούνται για τη διατήρηση ενός νόμου της προηγούμενης κυβέρνησης, ο οποίος διασφάλιζε το εργασιακό καθεστώς και τα δικαιώματά τους.

Αυτό για να θυμηθούμε την άθλια σπέκουλα που είχε γίνει όταν ψηφίστηκε εκείνος ο νόμος που σήμερα υπερασπίζονται.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2020

Ο πνιγμένος από το Μακελειό πιάνεται

Τα επικοινωνιακά καραγκιοζιλίκια της λίστας Πέτσα με το σπίτι του Τσίπρα στα Λεγραινά ένα πράγμα δείχνουν: ότι η κυβέρνηση δεν αντέχει να κινείται η δημόσια συζήτηση γύρω από τα θέματα της πανδημίας και της διαχείρισής της.

Tα επικοινωνιακά καραγκιοζιλίκια της λίστας Πέτσα με το σπίτι του Τσίπρα στα Λεγραινά ένα πράγμα δείχνουν: ότι η κυβέρνηση δεν αντέχει να κινείται η δημόσια συζήτηση γύρω από τα θέματα της πανδημίας και της διαχείρισής της.

Και αυτό συμβαίνει γιατί οι πράξεις και οι παραλείψεις της την αφήνουν σοβαρά εκτεθειμένη απέναντι στους πολίτες και δείχνουν σοβαρή μέριμνα μόνο για τις αξιώσεις των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων.

Την ώρα λοιπόν που δεν υπάρχει ικανοποιητικός αριθμός τεστ, που ο εισαγγελέας ψάχνει το ΚΕΕΛΠΝΟ για αλλοίωση των δεδομένων, που τα μέτρα του προηγούμενου διαστήματος έχουν αποδειχτεί ανεπαρκή και αποτυχημένα και που τα κρεβάτια στα νοσοκομεία έχουν τελειώσει, την ώρα που οι χρυσές δουλειές με ιδιώτες σκάνε στη δημοσιότητα η μία μετά την άλλη, η διέξοδος της κυβερνητικής προπαγάνδας είναι να στραφεί η συζήτηση σε άσχετα πράγματα, όπως η προσωπική ζωή του Τσίπρα.

Για να το πούμε πιο απλά, σε ιστορίες από το Μακελειό.

Πρόκειται για μια στρατηγική απελπισίας – και είναι γνωστό ότι οι στρατηγικές απελπισίας ποτέ δεν κερδίζουν.

Γιατί η προσπάθεια της κυβέρνησης να παίξει Μακελειό, ώστε να μην γίνεται κουβέντα για το πραγματικό μακελειό που γίνεται αυτή τη στιγμή στα νοσοκομεία, είναι περισσότερο από οφθαλμοφανής.

Τα ερωτήματα του κόσμου πληθαίνουν, το θετικό κλίμα της πρώτης πανδημίας έχει χαθεί και η αγανάκτηση για όσα απίθανα συμβαίνουν μεγαλώνει.

Ο πνιγμένος από το Μακελειό πιάνεται.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2020