Ο γάιδαρος της δημοσιογραφίας και το σαμάρι με το σποτάκι;

Του Κώστα Βαξεβάνη

Είναι το σποτάκι του ΣΥΡΙΖΑ για την καμπάνια για τον κορονοϊό ισοπεδωτικό και προσβλητικό για τους δημοσιογράφους; Εξαρτάται ποιος ρωτάει, γιατί ρωτάει και ποιος απαντάει. Αν για παράδειγμα την απάντηση περί προσβολής του κλάδου δίνει (που δεν τολμά) ο Θανάσης Μαυρίδης, ο άνθρωπος ο οποίος είδε  στο πρόσωπο του Μητσοτάκη τον νέο Μωυσή που κόβει την Ερυθρά Θάλασσα στα δύο , έχει άλλη βαρύτητα απ το να την δίνει ο δημοσιογράφος που δίνει μάχες για το επάγγελμα και την αλήθεια. Ο Μαυρίδης εκδότης της εφημερίδας Φιλελεύθερος, την οποία σπάνια βρίσκεις στα περίπτερα , αλλά τη συναντάς στα πατώματα των κομματικών γραφείων της ΝΔ , έχει κάθε λόγο να επιμένει πως το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ είναι κακό για τη δημοσιογραφία. Φυσικά εννοεί αυτή που ασκεί ο ίδιος, η οποία στο παρελθόν έχει ονοματίσει τον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη ως επιχειρηματία θαύμα, λίγο πριν μπει φυλακή.

Μπορεί από την άλλη να προσβάλλεται ο δημοσιογράφος των 500 ευρώ, που θεωρεί πως δεν έχει καμιά σχέση με το πάρτι των εκατομμυρίων που κυκλοφορούν;

Το θέμα δεν είναι να μετρήσουμε την ευθιξία του καθενός, αλλά να δούμε την πραγματικότητα όπως είναι. Το σποτάκι του ΣΥΡΙΖΑ στο οποίο μια «παρουσιάστρια» βλέπει να πέφτει χρήμα από τον ουρανό κάθε φορά που κάνει αναφορές στο όνομα του Μητσοτάκη, είναι η δημοσιογραφική και πολιτική πραγματικότητα, που εναγκαλισμένες  για μια ακόμη φορά αιμομικτικά, γεννούν τέρατα. Ας μην γελιόμαστε, δεν κάνει το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ γενικεύσεις, αντιθέτως το πρόβλημα της δημοσιογραφίας είναι γενικό. Και ένας λόγος που παραμένει πρόβλημα, είναι γιατί κάθε φορά που πρέπει να σηκωθούν τα δάχτυλα και να δείξουν την αθλιότητα και τους φορείς της, αυτούς που εξαγοράζονται και όσους εξαγοράζουν, το θέμα μετατρέπεται σε ανόητη μέτρηση μέσων όρων και ομφαλοσκοπική κορεκτίλα. Μια χαρά βολεύεται το σύστημα με όλους εκείνους τους δημοσιογράφους, που αντί να καθαρίσουν το σπίτι τους και να υπερασπιστούν την χαμένη τιμή τους , υπερασπίζονται θεωρίες περί εγκυκλοπαιδικής τιμιότητας που διέπει τον κλάδο και βλέπουν εχθρούς σε όποιον τολμήσει να πει την αλήθεια. Το δια ταύτα είναι πως επειδή δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να δείρουμε τον γάιδαρο χτυπάμε το σαμάρι με το σποτ.

Το πρόβλημα δεν το δημιουργεί το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει εκεί στην κοινωνία και καταγράφεται κάθε φορά που σε δημοσκόπηση μπαίνει το ερώτημα για το πόσο οι Έλληνες εμπιστεύονται τους δημοσιογράφους. Εκφράζεται (με άδικο ίσως τρόπο αλλά εκφράζεται) στο σύνθημα αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι. Ναι, δεν είναι όλοι ρουφιάνοι και αλήτες οι δημοσιογράφοι, αλλά όταν ο κόσμος δεν αισθάνεται την ύπαρξη εξαιρέσεων, τότε κάποιο πρόβλημα υπάρχει.

Η δημοσιογραφία είναι άρρωστη πολλά χρόνια. Ένα σύμπτωμα της αρρώστιας της είναι πως κλείνει τα μάτια μπροστά στην αλήθεια και κυρίως αυτή που  περιγράφει την ίδια.
Δεν τα παίρνουν όλοι οι δημοσιογράφοι, αλλά όλη η δημοσιογραφία χαρακτηρίζεται από τις επιλογές των δημοσιογράφων που καταλήγουν να λειτουργούν σαν τα παλιά τζουκ μπόξ, παίζοντας μουσική κατά παραγγελία. Το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ δεν περιγράφει τη σχέση του κάθε δημοσιογράφου με το χρήμα αλλά τη σχέση όλης της δημοσιογραφίας με την πολιτική και το χρήμα που χρησιμοποιεί.

Η ίδια η αντίδραση για το σποτ, είναι ακριβώς αποδεικτική, πως στον κλάδο των δημοσιογράφων δεν έχει σημασία η αλήθεια, αλλά η κατασκευασμένη, επιλεκτική, υποκριτική αλήθεια. Δεν φταίει όποιος ενοχλείται από αυτήν ή την περιγράφει. Δεν φταίει ο αγγελιοφόρος και δεν λύνεται το θέμα σκοτώνοντάς τον, όποτε η είδηση δεν μας αρέσει.

Γιατί βγήκε αυτό το σποτ και έγινε όλη η φασαρία; Θυμούνται άραγε όσοι σήμερα προσβάλλονται ; Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ξεκίνησε μια διαφημιστική καμπάνια για τον κορονοϊό στην οποία όμως ακύρωσε κάθε μορφή ελέγχου και λογοδοσίας για το πού πάει το δημόσιο χρήμα. Επέλεξε την εταιρεία που ήθελε για να μοιράσει το χρήμα και τις έδωσε μάλιστα 600.000 ευρώ (τα νόμιμα μόνο είναι τόσα) για να κάνει αυτό το μοίρασμα. Στη διανομή της διαφήμισης, άφησε προκλητικά έξω το Documento ,  το documentonews.gr και το koutipandoras.gr  παρά τις διαμαρτυρίες. Ως εδώ έχουμε δύο παρεκτροπές από αυτό που απαιτεί η δημοσιογραφία να υπάρχει, από τη διαφάνεια και την ισονομία απέναντι στα Μέσα. Διαμαρτυρήθηκε γι αυτό η «δημοσιογραφία» ή σιωπούσε; Λίγη σημασία έχει αν σιωπούσε από φόβο ή από προσμονή για να πέσει κάποιο ψίχουλο από το τραπέζι όπου εξελίσσεται το φαγοπότι. Σιωπούσε πάντως.

Βέβαια πριν από τον αποκλεισμό του Documento από την καμπάνια για την πανδημία, υπήρξε μήνες πριν, ο αποκλεισμός της εφημερίδας  συνολικά από τη διαφήμιση. Είχαμε καταγγείλει πως με παρεμβάσεις του ίδιου του πρωθυπουργού δια του ανιψιού του Γρηγόρη Δημητριάδη, απειλούνται οι επιχειρηματίες για να μη δώσουν διαφήμιση στο Documento. Η κυβέρνηση δεν τόλμησε να διαψεύσει όσα καταγγείλαμε γιατί γνώριζε πως είχαμε αποδείξεις. Η υπόθεση έφτασε σε διεθνείς οργανώσεις και Μέσα του εξωτερικού τα οποία έβγαλαν ανακοινώσεις καταδικαστικές για την κυβέρνηση.

Τι έκανε όμως η ελληνική δημοσιογραφία; Ό,τι είχε κάνει και όταν με είχαν συλλάβει για τη δημοσιοποίηση της λίστα Λαγκάρντ. Άφηνε να πλανάται η εντύπωση πως υπάρχουν λόγοι για ό,τι γίνεται.
Όταν στη συνέχεια το θέμα πήρε διαστάσεις με ερώτηση 77 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, οι δημοσιογράφοι, συνέχισαν να κάνουν τον γάιδαρο που και να πετάει πόσο θα πετάει; Λέω συνειδητά «οι δημοσιογράφοι» και όχι γενικευμένα η δημοσιογραφία, γιατί ζούμε στην εποχή των  social media και θα μπορούσε ο καθένας να εκφράσει την άποψή του για ένα φαινόμενο που δεν αφορούσε το  Documento μόνο αλλά όλους. Ακόμη και όταν  ο Πέτσας έκανε το λάθος να παραδώσει τη λίστα με τα Μέσα που χρηματοδοτήθηκαν και αφού αποκαλύψαμε πως χρηματοδοτήθηκαν  ακόμη και site φαντάσματα μαζί με τον Μένιο Φουρθιώτη, ούτε τότε υπήρξε σοβαρή αντίδραση. Χρειάστηκε να διαρρεύσουν ποσά που πήραν κάποιοι και δεν πήραν κάποιοι άλλοι , για να ανακαλύψει η δημοσιογραφία και οι δημοσιογράφοι την αντίδραση και τη Δημοκρατία, γιατί ρίχτηκαν στο λογαριασμό.

Ας πάμε όμως και στο επόμενο επεισόδιο. Σε εκείνο που ο Πέτσας ψελλίζει διάφορα ψέματα για να δικαιολογήσει τον αποκλεισμό του Documento. Του είπε η ελληνική δημοσιογραφία και τα όργανά της πως πρέπει να ντρέπεται; Αντέδρασε κάποιος όταν έλεγε με στόμφο σα να πρόκειται για διαχείριση των δικών του χρημάτων, πως χρηματοδότησε ακόμη και αντιπολιτευόμενες εφημερίδες λες και έκανε παραχώρηση σε κάποιον; Του απάντησε κάποιος όταν συκοφαντούσε μια εφημερίδα πως δήθεν προωθούσε την άποψη ότι δεν υπάρχει κορονοϊός; Είχε να έντερα να σηκωθεί ένας δημοσιογράφος και να του πει πως πρέπει να ντρέπεται, όταν έκανε δημόσια την παραδοχή πως δεν έδωσε χρήματα στο Documento γιατί χτυπούσε τον πρωθυπουργό και την οικογένειά του;

Και τι έκανε μετά η δημοσιογραφία; Άρχισε να αναμασά τους γκαιμπελισμούς του Πέτσα περί Μέσων που είχαν πάρει εκατομμύρια στο παρελθόν, ξέροντας πως όλα αυτά ήταν ψέματα στο μύλο μιας προπαγάνδας. Βγήκαν και οι παρουσιαστές και ζήτησαν έλεγχο σε βάθος δεκαετίας. Καλά έκαναν, αλλά αν ήθελαν έλεγχο στο παρελθόν να τον ζητούσαν τότε που έκαναν την πάπια προσμένοντας πως θα τους ρυθμίσουν τα απλήρωτα δάνεια. Το θέμα τώρα είναι συγκεκριμένο και δεν αμνηστεύεται με συμψηφισμούς και φραστικές πλειοδοσίες σε χρόνο για να ξεχάσουμε αυτό που συμβαίνει τη συγκεκριμένη στιγμή

Η δημοσιογραφία δεν είναι μια θεωρητική έννοια αλλά πολύ συγκεκριμένη απαίτηση από τους δημοσιογράφους. Δεν ξέρω τι άποψη έχει ο ΣΥΡΙΖΑ για τους δημοσιογράφους, αλλά γνωρίζω ποια έχουν οι δημοσιογράφοι για το συνάφι τους. Ρίξτε μια ματιά σε όσα έχουν ανταλλάξει δημόσια Αλαφούζος και Χατζηνικολάου για τη δημοσιογραφία και τη δημοσιογραφία τους. Πού ήταν η ΕΣΗΕΑ για να θιγεί και να υπερασπιστεί τον κλάδο;  Να πει πως δεν είναι έτσι οι δημοσιογράφοι; Ή πως αδίκως ανταλλάσσονται τέτοιες κατηγορίες;

Πού είναι η ΕΣΗΕΑ και οι μεμονωμένοι δημοσιογράφοι για να υπερασπιστούν όσους συναδέλφους τους δέχονται μεθοδευμένες μηνύσεις και αγωγές (strategic lawsuit against public participation SLAPP) με σκοπό την εξόντωση;

Πού είναι κρυμμένοι; Δεν έχει σημασία αν είναι φοβισμένοι ή μπουκωμένοι, πάντως δεν μιλάνε. Φυσικά και δεν μιλάω για όλους και δεν έχει σημασία να λέμε κάθε φορά  πως δεν είναι όλοι έτσι, αλλά αυτοί , οι άλλοι, χαρακτηρίζουν την Ελληνική δημοσιογραφία.

Καταλαβαίνω τους συναδέλφους που θέλοντας να υπερασπιστούν έστω τον εαυτό τους ή την ιδανική εικόνα του δημοσιογράφου, ήθελαν το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ με ένα άλλο σενάριο. Το σενάριο όμως το έχει φτιάξει η ζωή, όχι οι σκηνοθέτες του σποτ.

Δεν τσουβαλιάζει κανένας τους δημοσιογράφους. Οι ίδιοι ανέχονται τον εαυτό τους σε ένα τσουβάλι με απορρίμματα και λύματα.

Δεν έχει νόημα να παριστάνουμε τον νταλικιέρη που στο γνωστό ανέκδοτο είχε γίνει χίλια κομμάτια αλλά έλεγε «καλά που δεν πάθαμε και τίποτα». Δεν υπάρχουν άλλα για να πάθουμε. Η δημοσιογραφία είναι στον αναπνευστήρα. Προσωπικά προτιμώ να βγει η πρίζα και η τεχνητή υποστήριξη και να καταλάβουμε πως έχουμε να κάνουμε με ένα πτώμα . Έχει σημασία μάλιστα να το θάψουμε, πριν βρομίσει.

Το πρόβλημα δεν λύνεται θεσμικά και πρακτικά, αναμασώντας στερεοτυπίες ή προσμονές περί δημοσιογραφίας που θα βρει το δρόμο της. Η συναδελφική αλληλεγγύη είναι η επαγγελματική συστράτευση  με ζητούμενο την αλήθεια. Δεν είναι η στήριξη της δημοσιογραφίας, για τη στήριξη ως αυτοσκοπός. Η στήριξη των διεφθαρμένων, των αργόμισθων, των παρακοιμώμενων μόνο και μόνο επειδή είναι δημοσιογράφοι. Όποιος αισθάνεται θιγμένος να διαμαρτυρηθεί, αλλά πρωτίστως να απαιτήσει να τηρηθούν οι κανόνες και να μην ρίχνει την μπάλα στην εξέδρα.

Όσο για τους αορίστως θιγμένους από όσα διαρρέουν για τα ποσά που πήραν από την καμπάνια ή άλλες καμπάνιες, να βγουν αυτοί να πουν πόσα πήραν αφού δεν λέει ο Πέτσας. Γιατί δεν το κάνουν;  Κανένας δεν έχει κάνει στους δημοσιογράφους, όσοι έχουν κάνει οι ίδιοι στον εαυτό τους. Ο καθείς και τα όπλα του. Του δημοσιογράφου είναι η πένα.

Γ.Δραγασάκης: Η κυβέρνηση της ΝΔ αποτελεί τον καλύτερο διαφημιστή των πεπραγμένων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ

«Νιώθω την υποχρέωση να ευχαριστήσω τον κ. Σταϊκούρα, ο οποίος σήμερα, στη Βουλή, αναφέρθηκε με τόσο θερμά λόγια στα βασικά εργαλεία του παράλληλου χρηματοδοτικού συστήματος, που τόσο συκοφαντήθηκε και πολεμήθηκε, όπως είναι η Αναπτυξιακή Τράπεζα και οι μικροπιστώσεις», σχολιάζει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Δραγασάκης.

Ο ίδιος σχετικά με την σημερινή ομιλία του υπουργού Οικονομίας, σημείωσε ότι «τον ευχαριστώ επίσης διότι το νομοσχέδιο είναι κατά βάση αυτό που εμείς επεξεργαστήκαμε και δώσαμε σε διαβούλευση τον Ιανουάριο του 2019, εκτός από κάποιες λανθασμένες αλλαγές τις οποίες ελπίζουμε η κυβέρνηση να αποσύρει».

«Προφανώς η αναφορά του σε «περίεργα μορφώματα» και σε «κάποια παράλληλα τραπεζικά συστήματα» αποτελεί λανθασμένη προσθήκη συνεργάτη του οποίος δεν έχει ενημερωθεί για την αλλαγή στάση της ΝΔ και στο ζήτημα αυτό. Τελικά, όπως είπε χθες ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση της ΝΔ αποτελεί τον καλύτερο διαφημιστή των πεπραγμένων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ εντός και εκτός Ελλάδας», σημείωσε ο Γιάννης Δραγασάκης.

Αναζητείται το νέο μοντέλο της τουριστικής ανάπτυξης για την Ελλάδα;

Του Χρήστου Αναστασόπουλου*

«…Αφού ο τουρισμός ερήμωσε τον άλλο κόσμο, ξεχώρισε την Ελλάδα σαν το τελευταίο πανέμορφο κι αθώο θύμα του. Στο όνομα αυτών των τριών συλλαβών συγχωριέται κάθε έγκλημα και κάθε προσβολή. Ο τουρισμός είναι ένας δαίμονας που βγήκε απ’ τον Άδη καβάλα πάνω σε μια μπουλντόζα… Το δόγμα αυτής της θρησκείας είναι να σκοτώνει ό,τι είναι καμωμένο να αγαπιέται. Και δεν αφήνει καμιά τοποθεσία δίχως να τη βεβηλώνει, καμιά ομορφιά της φύσης ανεκμετάλλευτη και καμία παραλία άθικτη… Οι επερχόμενες γενιές θα πουν ότι για μια χούφτα λίρες, φράγκα, λιρέτες και δραχμές καταστρέψαμε συστηματικά την κληρονομιά τους…».

Το απόσπασμα αυτό βρίσκεται στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου με τον τίτλο «Μάνη», που εκδόθηκε το 1958 στην πρώτη αγγλική εκδοχή του, στις παραπομπές, με τα ψιλά γράμματα, κρυμμένο, και με τον κίνδυνο να το προσπεράσει ο αναγνώστης.

Πριν από την αξιολόγησή του και την πρώιμη πιθανή εναντίωση στο περιεχόμενό του, πρέπει να ληφθούν υπόψιν ο συγγραφέας και ο χρόνος συγγραφής. Το εν λόγω βιβλίο γράφτηκε στις απαρχές της έλευσης του τουρισμού στην Ελλάδα -αρκετές δεκαετίες πίσω, όταν πραγματικά, χωρίς σχεδόν κανένα όριο, θυσιάζονταν τα πάντα στον βωμό του τουρισμού και της συνεπαγόμενης ανάπτυξης- από τον Πάτρικ Λι Φέρμορ, περιηγητή, λόγιο, φιλέλληνα και ήρωα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, με τον οποίο, λίγο καιρό πριν από τον θάνατό του, είχα την τιμή να έχω μια σύντομη συνάντηση, αρκετή όμως για να διαπιστώσω το σπινθηροβόλο βλέμμα και το ζωηρό του πνεύμα -παρά το προχωρημένο της ηλικίας του- αλλά και την αγάπη του για την περιήγηση και το αυθεντικό, που είναι, εξάλλου, τόσο διάχυτα στα βιβλία του και αιτιολογούν τις παραπάνω θέσεις του.

Ακόμα κι αν απορρίψει κανείς το απόλυτο της άποψης, δύσκολα αποφεύγει το πλήθος εικόνων, παραδειγμάτων και σχετικών νομοθετημάτων που αβίαστα κατακλύζουν τον νου και την επιβεβαιώνουν, δυστυχώς, σε μεγάλο βαθμό. Η αλήθεια είναι ότι η τουριστική μας πολιτική χαρακτηρίζεται εδώ και δεκαετίες από αποσπασματικότητα και βραχυπρόθεσμες επιδιώξεις. Όντας προσανατολισμένη στη λογική του μαζικού τουρισμού, έχει αρνητικά αποτελέσματα, μεταξύ άλλων, την επιδίωξη του εύκολου κέρδους, την υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος, την απομείωση του πολιτιστικού και του αρχιτεκτονικού μας κεφαλαίου, στοιχεία που νομοτελειακά οδήγησαν, τελικά, και στην απαξίωση του ίδιου του τουριστικού μας προϊόντος.

Εκ βάθρων αναθεώρηση

Το κείμενο αυτό δεν αποσκοπεί στη δαιμονοποίηση και την αποκήρυξη του τουρισμού. Τουναντίον! Μέσω αυτού επιδιώκεται η συμβολή στην προβληματική και στον διάλογο που αναπτύσσεται σχετικά με τον τουρισμό που έχουμε κι αυτόν που θα έπρεπε να έχουμε. Και ενώ προβάλλει σήμερα, ίσως περισσότερο από ποτέ -λόγω των δραματικών επιπτώσεων της παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης-, επιτακτική η ανάγκη ενασχόλησης με το παρόν του τουρισμού, θα πρέπει ταυτόχρονα να προετοιμάζουμε το μέλλον του. Αναμφίβολα, χρειάζεται μια εκ βάθρων αναθεώρηση της τουριστικής πολιτικής της χώρας μας, αξιοποιώντας την ωρίμανση των συνθηκών και το πρόσφορο έδαφος που δημιουργούν οι συγκυρίες. Η χαοτική κατάσταση που επέφερε η κατάρρευση του Thomas Cook, ενός από τα μεγαλύτερα ταξιδιωτικά γραφεία παγκοσμίως, η αλλαγή του προφίλ των ταξιδιωτών με την καταγραφή μιας διαρκώς αυξανόμενης τάσης αναζήτησης αυθεντικών εμπειριών -στο πνεύμα του Φέρμορ- και η πολυδιάστατη αρνητική επίδραση της υγειονομικής κρίσης στον τομέα του τουρισμού συντείνουν στην έντονη αμφισβήτηση του κυρίαρχου μοντέλου τουριστικής ανάπτυξης και καθιστούν πλέον αδήριτη την ανάγκη αναζήτησης μιας άλλης φιλοσοφίας, ενός διαφορετικού τρόπου προσέγγισής της. Βασική προϋπόθεση, φυσικά, συνιστά η απομάκρυνση από τη μονοδιάστατη προσέγγιση του όρου «ανάπτυξη», αυτήν που την ταυτίζει με την οικονομική μεγέθυνση, και η μετακίνηση του ενδιαφέροντος στην ολιστική της υπόσταση, συμπεριλαμβάνοντας και διαστάσεις όπως η κοινωνική και η πολιτιστική.

Με επίκεντρο τον άνθρωπο

Απαιτείται ένα μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης με επίκεντρο τον άνθρωπο και την αειφορία, η εφαρμογή του οποίου θα έχει αποτέλεσμα μια ήπια, βιώσιμη, πράσινη και δίκαιη ανάπτυξη. Ένα μοντέλο που θα οδηγήσει τη χώρα μακριά από το φαινόμενο της «μονοκαλλιέργειας» που καθιστά την οικονομία της ευάλωτη, δίνοντας ώθηση και στους τρεις τομείς της, που θα ανακόψει την τάση της αστυφιλίας και θα ενισχύσει την αποκέντρωση στην κατεύθυνση μιας ισόρροπης παρουσίας του πληθυσμού στον χώρο, που θα εργαλειοποιηθεί για την ανάπτυξη μειονεκτικών περιοχών. Ένα μοντέλο που θα επουλώσει, στο μέτρο του δυνατού, τις «λαβωματιές» που «κατάφερε» σε τόσα επίπεδα η αλόγιστη τουριστική ανάπτυξη, που θα βασίζεται στη μοναδικότητα του τουριστικού προϊόντος κάθε περιοχής, που θα αναδεικνύει, θα προβάλλει και θα προστατεύει το φυσικό, αρχιτεκτονικό, λαογραφικό και πολιτισμικό κεφάλαιό μας, που θα επεκτείνει τη χρονική διάρκεια της τουριστικής περιόδου και που, τέλος, θα ενεργοποιεί το ενδογενές δυναμικό κάθε τόπου γιατί «…δεν είναι η απουσία των φυσικών πόρων ή η έλλειψη των αναγκαίων κεφαλαίων υπεύθυνα της υπο-ανάπτυξης ενός τόπου, αλλά μάλλον η μη αξιοποίηση του ενδογενούς δυναμικού που υπολανθάνει» (Hirchman, 1958).

Η εύρεση ενός μοντέλου τουριστικής ανάπτυξης με αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι το δύσκολο μέρος του εγχειρήματος. Η δυσκολία έγκειται στην εφαρμογή του λόγω της αντίδρασης όσων τα συμφέροντα θα θιγούν, λόγω της εθνικής μας κουλτούρας, τα στοιχεία της οποίας δεν δημιουργούν ευνοϊκό περιβάλλον για ευρείες αλλαγές, και λόγω της αναγκαίας προϋπόθεσης ύπαρξης οράματος και βούλησης από μέρους της πολιτικής ηγεσίας, που δεν πρέπει να θεωρούνται δεδομένα.

Αν ενοχλούν τα λεγόμενα της πρώτης παραγράφου ή η επιβεβαίωσή τους, ιδού πεδίο λαμπρό για τη διάψευσή τους!

 

* Ο Χρήστος Αναστασόπουλος είναι οικονομολόγος, δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας και μέλος Συντονιστικού Γραμματείας Τμήματος Τουρισμού ΣΥΡΙΖΑ

Θοδωρής Κορωναίος: Μπορεί ο κ. Περιφερειάρχης να λέει ότι τα πράγματα τώρα είναι καλύτερα, αλλά δεν βλέπω φως στον ορίζοντα για τους οδικούς άξονες…

Την Τετάρτη 10 Ιουνίου στις 12 στον prisma radio 91.6 και ”Στο ίδιο έργο θεατές” καλεσμένος στο στούντιο της εκπομπής ήταν ο Θοδωρής Κορωναίος.

Ο κ. Κορωναίος είναι περιφερειακός Σύμβουλος Πρέβεζας με την αξιωματική αντιπολίτευση και την περιφερειακή παράταξη ”Κοινό των Ηπειρωτών”
Είναι Γεωπόνος – Γεωτεχνικός , απόφοιτος του ΑΠΘ.
Δραστηριοποιείται με επιτυχία επαγγελματικά στον ιδιωτικό τομέα εδώ και πολλά χρόνια στην περιοχή του ν. Πρεβέζης, ενώ παράλληλα είναι Αντιπρόεδρος του ΓΕΩΤΕΕ ( Γεωτεχνικό Επιμελητήριο) παράρτημα Ηπείρου- Ιονίων Νήσων και μέλος του συλλόγου Γεωπόνων Πρέβεζας.

Συζητήσαμε αναλυτικά μαζί του για ζητήματα της περιφέρειας αλλά και του νομού Πρεβέζης, τις υποδομές, για τον πρωτογενή τομέα και τον τουρισμό σε περιόδους πανδημίας αλλά και την επόμενη ημέρα στην κοινωνία της περιοχής αλλά και στην τοπική οικονομία.

”Κάναμε τηλεδιάσκεψη μόνο περιφερειακά συμβούλια αλλά και εκεί η επαφή χάνεται…”

” Η αίσθηση που έχω και η πληροφόρηση είναι ότι το περιφερειακό συμβούλιο θα αρχίσει να συνεδριάζει κανονικά δια ζώσης , με τις προβλεπόμενες αποστάσεις…”

” Θα έπρεπε να κάνουμε μια ανάλυση κινδύνου σαν κράτος και σε επίπεδο κεντρικό αλλά και σε περιφερειακό και δημοτικό επίπεδο…”

” Για να κάνουμε ένα πλάνο και ένα σχέδιο για τους κινδύνους που ενδεχομένως θα αντιμετωπίσουμε θα πρέπει να κάνουμε πρώτα και να έχουμε ένα σχέδιο αναπτυξιακό για την επόμενη δεκαετία…” ” Ένα σχέδιο στοχευμένο και με δράσεις…”

”Δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο πλάνο…, μπαίνουν τελευταία στιγμή πράγματα εκ του προχείρου…”

” Δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα τα έργα στο παραλιακό μέτωπο… στην Λυγιά – την Λούτσα… είναι όλος ο δρόμος ξηλωμένος…” ” Πως να υποδεχτούμε κόσμο το τριήμερο ειδικά όταν περιμέναμε κόσμο;” ” Περιόδευσα και είδα την κατάσταση που επικρατεί από κοντά…”

” Αν υπήρχε σχέδιο θα βλέπαμε διαφορετικές παρεμβάσεις…”

”Όλα γίνονται με μια προχειρότητα και με μια βιασύνη… με αποτέλεσμα να υποβαθμίζονται διάφορα έργα και να γίνονται κάποια άλλα.”

”Ο περιφερειάρχης με την παρέμβαση του στον prisma κατακεραύνωσε την προηγούμενη πολιτική ηγεσία και την πενταετία …15-20…” ”Δίνοντας μια εντύπωση ότι από μέχρι το 2015 γίνονταν όλα σωστά .., από το 2015 μέχρι το 2019 γίνονταν όλα λάθος και μετά το 2019 πάλι γίνονταν όλα σωστά…”

” Εγώ θέλω να είμαι δίκαιος…, ούτε κανένα να ζητωκραυγάσω ούτε κανένα να καταδικάσω…”

” Θα έπρεπε να ήταν άλλη η χάραξη της Ιονίας οδού.., η οποία σήμερα βοηθά βέβαια αισθητά αλλά πρέπει να θυμηθούμε λίγο ότι το έργο το 2010 με 11 σταμάτησε…”

” Από το Αντίρριο μέχρι την Πρέβεζα πηγαίναμε μέσα από τον παλιό δρόμο…Οι τράπεζες σταμάτησαν την χρηματοδότηση , και τα έργα ξαναξεκίνησαν στα μέσα του 2014.. ” Το έργο βρήκε χρηματοδότηση το 2015 και ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 2017…” ” Αυτό το έργο ήταν για την Δ. Ελλάδα και την Ήπειρο πολύ αναπτυξιακό και σημαντικό… θα μας πάει τα προϊόντα μας πιο κοντά στα μεγάλα αστικά κέντρα…” ” Μένει για τον δικό μας νομό η Αμβρακία, η εργολαβία σκούπα για να συνδεθούμε…” ” Δεν αρκούν οι επισκέψεις στα υπουργεία…έχει περάσει ένας χρόνος και δεν έχει γίνει κάτι..” ” Μπορεί ο κ. Περιφερειάρχης να λέει ότι τα πράγματα τώρα είναι καλύτερα…, αλλά δεν βλέπω φως στον ορίζοντα για τους οδικούς άξονες…”

” Είναι ώρα λοιπόν για έργα και όχι για λόγια μια σωστή φράση του κ. Περιφερειάρχη..”

” Κανένας δεν έχει το αλάθητο..” ” Πρέπει να συζητάμε για όλα τα ζητήματα και να παίρνουμε μαζί αποφάσεις..”

” Το έργο της σιδηροδρομικής σύνδεσης από την Καλαμπάκα μέχρι την Ήπειρο είναι ένα οραματικό έργο…, όπως το ανέλυσε και ο επικεφαλής μας ο Γιώργος Ζάψας.”

” Αν δε βάλεις κάτι οραματικό δεν μπορείς να το πραγματοποιήσεις…”

” Η ζωή και η δημιουργία γεννούν αναγκαιότητες…” ” Πρέπει να το συζητάμε έστω και αν γίνει σε μια δεκαετία…”

” Εμείς έχουμε προτείνει ως παράταξη να αξιοποιηθούν ορισμένα εργαλεία για το πρωτογενή τομέα παραγωγής, όπως τα στατιστικά στοιχεία του ΟΠΕΚΕΠΕ και οι εδαφοκλιματικούς χάρτες, στοιχεία από την εμπορία…”

” Στοιχεία στατιστικά που έχει στα χέρια της η περιφέρεια και πρέπει να δοθούν για την δημιουργία ενός οδικού χάρτη…”

Τσάκισαν την επιστήμη πριν εκείνη τσακίσει τον ιό!

Του Νίκου Κοτζιά

Η επιστήμη είμαστε εμείς λέει η κυβέρνηση και οι παρατρεχάμενοί της. Όταν έγραφα ότι στην επιστήμη υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και μέθοδοι σε μερικούς τους κακοφάνηκε που ενόχλησα τον «Όσιο» και την Αγία Οικογένεια. Χθες ο πρώτος ανέλαβε να απαντήσει ως δεν όφειλε στα επιχειρήματα της αντιπολίτευσης και στα κοινωνικά μέσα επικοινωνίας. Η επιστήμη πήγε περίπατο στην εξυπηρέτηση ενός ακόμα πολιτικού σκοπού.

Η επιστήμη παραδόθηκε στην πολιτική της «Αγίας Οικογένειας», που αμφισβητεί ότι το κύριο ζητούμενο στα τεχνικά, είναι αυτή τη στιγμή, η μαζική χρήση τεστ προκειμένου να βρεθεί που και πώς, από ποιόν και προς ποιούς, μεταδίδεται ο ιός. Αυτό έκαναν σειρά από χώρες, όπως η Ιαπωνία με 743 θανάτους σε 127 εκατομμύρια πληθυσμό, και η Νότια Κορέα με 51,3 εκατομμύρια και 250 νεκρούς. Δηλαδή τρεις φορές λιγότερους από ότι αναλογικά η Ελλάδα. Αλλά η πείρα αυτών των κρατών αφήνει την επιστήμη στην Αθήνα «αδιάφορη».

Η Νότια Κορέα κάνοντας επιθετική πολιτική με τα τεστ στην καταγραφή της διάδοσης του ιού κράτησε «ανοικτή της κοινωνία της». Μάλιστα στις 15.4.20 έκανε εν μέσω πανδημίας εκλογές και είχε σε αυτές τη μεγαλύτερη συμμετοχή των τελευταίων 35 ετών!

Περιττό να θυμίσω ότι σε αυτές ηττήθηκε πανηγυρικά η δεξιά και κατά προέκταση οι αντιλήψεις της στην καταπολέμηση του ιού. Και, όμως, η Επιτροπή στο Υπουργείο Υγείας επιμένει ότι εκείνη μόνο γνωρίζει και με αλαζονεία μας δηλώνει στα μούτρα μας ότι δεν χρειάζονται πολλά τεστ διότι «πόσα θα κάνουμε δύο φορές την εβδομάδα 10.000.000»; Λες και απευθύνεται σε ανόητους που δεν ξέρουν τι γίνεται στον κόσμο σήμερα.

Η επιστήμη κατατροπώθηκε διότι χθες το απόγευμα μάθαμε ότι δεν θα πεθάνουμε από τις μάσκες αντί του ιού, όπως με περίσσια σιγουριά μας είχαν διαβεβαιώσει τα ίδια πρόσωπα μερικές μέρες προηγούμενα. Κατά το σλόγκαν «θάνατός σου, η ζωή μου» η μάσκα έγινε τώρα τόσο σωτήριο μέσο που πληρώνεις για να την αγοράσεις και ακόμα περισσότερα αν την ξεχάσεις. Και αν έχει κανείς επιστημονικές απορίες για αυτές τις «στροφές», ας τις ξεχάσει.

Η δημοκρατία στους τόπους επιστήμης κατατροπώθηκαν διότι μας ανακοίνωσαν χθες ότι το πώς θα γίνουν οι εξετάσεις στα Πανεπιστήμια δεν το αποφασίζουν τα ελληνικά ΑΕΙ σε συνεννόηση βέβαια με τις αρμόδιες υγειονομικές αρχές, αλλά μόνη της η Επιτροπή της «Αγίας Οικογένειας». Η ανεξαρτησία και αυτονομία των ΑΕΙ, συνταγματικά κατοχυρωμένη, πήγε και αυτή περίπατο. Τους άκουσα να αναφέρονται στα ΑΕΙ λες και μιλούσαν για στρατόπεδο νεοσύλλεκτων που διοικούν οι ίδιοι.

Πιο νωρίς είχε πάει περίπατο κάθε επιστήμη που χρησιμοποιεί συγκριτική μέθοδο. Δίδασκα τις/τους φοιτήτριες/τές μου στο πρώτο μάθημα της συγκριτικής των πολιτικών συστημάτων, ότι στη συγκριτική μέθοδο για να είσαι «σωστός» πρέπει να κάνει3 εξ’ αρχής δύο ειδών συγκρίσεις.

Η πρώτη αφορά στην ανάλυση των αιτιών διαφοράς. Αυτή η προσέγγιση δίνει πολλές εξηγήσεις ως προς τις αποκλίσεις. Η δεύτερη αφορά στις συμπτώσεις. Με αυτή την προσέγγιση βρίσκει κανείς εξηγήσεις για τις συγκλίσεις. Μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς ταυτόχρονα και τις δύο μεθόδους.

Οι κύριοι καθηγητές του «υγειονομικού» αποφάσισαν να καταργήσουν την δεύτερη μέθοδο, διότι δεν συμφέρει να αναζητούν τους λόγους που βαλκανικές φτωχές χώρες τα καταφέρνουν σαν και εμάς και αρκετά καλύτερα. Ενώ το να υπερτονίζεται το πόσο καλύτεροι είμαστε από 5 δυτικές χώρες τους δίνει ούριο άνεμο στις πολιτικές επιλογές τους.

Η πάλη ενάντια στις κυβερνητικές νοοτροπίες και στερεότυπα προπαγάνδας, αποτελεί όχι μόνο ένα δημοκρατικό καθήκον, αλλά είναι και καθήκον υπεράσπισης της επιστήμης στα στοιχειώδη της, όπως τον επιστημονικό διάλογο και την αναγνώριση ύπαρξης διαφορετικών σχολών και μεθόδων, από εκείνους που θέτουν ευνουχισμένη την επιστήμη τους στην υπηρεσία συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών. Η δημοκρατία χρειάζεται την επιστήμη. Την δημοκρατική επιστήμη. Να το θυμούνται: η επιστήμη και η δημοκρατία επιβιώνει όλων, όπως και η αλήθεια.

ΥΓ1: Ξέχασα να τους πω ότι ο Γαλιλαίος τους στέλνει πολλούς χαιρετισμούς. Τους υπενθυμίζει ότι η γη γυρίζει, ακόμα και με ιό. Έτσι θα γυρίσει και η πολιτική σκηνή.

ΥΓ2: Στην Ακαδημαϊκή ζωή το πρώτο που σέβεται κανείς είναι τους δασκάλους του. Καλό είναι, λοιπόν, να τους ακούει και ο κάθε Πρόεδρος Επιτροπής τους καθηγητές της Ιατρικής στους οποίους μαθήτευσε, ιδιαίτερα όταν δηλώνουν κάθετα αντίθετοι με όσα κάνει και υποστηρίζει. Απόδειξη ότι η επιστήμη είναι δημοκρατική και χρειάζεται τον διάλογο.

ΥΓ3: Δεν κάνουν τον κόπο να διαβάσουν τον Γερμανό αρμόδιο Christian Drosten σύμφωνα με τον οποίο δεν υπάρχουν διαφορές ως προς τον Ιό ανάμεσα στα παιδιά και τους ενήλικες!

ΥΓ4: Εκείνα τα αριστερά παιδιά που υμνούσαν την Επιτροπή Υγείας, λες και η πολιτική υγείας είναι απολίτικη, μήπως άλλαξαν γνώμη; Να το ελπίζω;

Οι προτάσεις του σχεδίου μας «Μένουμε Όρθιοι»

 

1. Στήριξη του Εθνικού Συστήματος Υγείας με 1 δις επιπλέον χρηματοδότηση ώστε,
μεταξύ άλλων, να γίνουν 4000 μόνιμες προσλήψεις υγειονομικού προσωπικού, να
ληφθούν επαρκή μέτρα προστασίας για τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής, να γίνει
κεντρικός έλεγχος των εργαστηριακών ελέγχων και να υπάρξει ειδική μέριμνα για
ευάλωτες κατηγορίες του πληθυσμού.
2. Επέκταση της προστασία της πρώτης κατοικίας μετά τον Απρίλιο του 2020 και
απαγόρευση πλειστηριασμών μέχρι το τέλος του έτους.
3. Άμεσα μέτρα για την κοινωνική πρόνοια και αλληλεγγύη ύψους 300 εκ ευρώ με αύξηση
κατά 50% των αναπηρικών επιδομάτων και του ΚΕΑ.
4. Ειδικό επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης με τη μορφή μερίσματος ύψους 1.5 δις ευρώ
για να καλυφθούν εργαζόμενοι σε επισφαλείς θέσεις εργασίας – τα γνωστά μπλοκάκια,
εργόσημα κλπ – αλλά και μη επιδοτούμενοι άνεργοι, συνολικό μέγεθος 1,7 εκ δικαιούχοι.
5. Πλήρης κάλυψη μισθού, ασφαλιστικών εισφορών και δώρου Πάσχα των εργαζομένων
του ιδιωτικού τομέα μέχρι τέλη Μαΐου και επιδότηση των ελεύθερων επαγγελματιών και
αυτοαπασχολούμενων με ποσό ίσο με το 1/12 του περσινού τους εισοδήματος για κάθε
μήνα μέχρι τα τέλη τα Μαΐου. Ύψος παρέμβασης 8,5 δις ευρώ. Μια παρέμβαση που
μπορεί να δώσει τη δυνατότητα, όταν βγούμε από τα σπίτια μας, να ξαναξεκινήσουμε
από εκεί που αφήσαμε τη ζωή μας όταν ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια.
6. Αναστολή καταβολής του συνόλου των φορολογικών υποχρεώσεων για έξι μήνες.
7. Πάγωμα των δανειακών οφειλών και άλλων τραπεζικών υποχρεώσεων για όσο διαρκεί
η υγειονομική κρίση.
8. Πρόγραμμα μη επιστρεπτέας ενίσχυσης ύψους 3 δις ευρώ για μικρές και μεσαίες
επιχειρήσεις που δεν έχουν πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό με κριτήρια τον τζίρο και
τους απασχολούμενους σε αυτές.
9. Επιτάχυνση εκταμίευσης των πληρωμών του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων.
10. Ένα μεγαλόπνοο σχέδιο Ηρακλής για τις επιχειρήσεις, αντίστοιχο δηλαδή αυτού που
ετοιμαζόταν για τις τράπεζες, με παροχή εγγυήσεων από το ελληνικό δημόσιο ύψους 12
δισ. ευρώ, αντίστοιχο του προγράμματος της ΕΚΤ, ώστε να ενισχυθεί η ρευστότητα τους
στην περίοδο της κρίσης.
Κεντρικοί στόχοι των προτάσεων μας
— Διατήρηση θέσεων και σχέσεων εργασίας αλλά και εισοδημάτων μισθωτών και
αυτοαπασχολούμενων-ελευθέρων επαγγελματιών κατά τη διάρκεια της κρίσης, στο
επίπεδο και την ποιότητα που είχαν διαμορφωθεί πριν την έναρξή της.
— Στήριξη των επιχειρήσεων με απευθείας ενισχύσεις και επιδοτήσεις, αλλά και με
διευκολύνσεις ρευστότητας και εξυπηρέτησης χρεών.
— Διατήρηση της εγχώριας ζήτησης της ελληνικής οικονομίας κατά την διάρκεια της
κρίσης, μέσω στήριξης της ιδιωτικής και δημόσιας κατανάλωσης.
— Χορήγηση ρευστότητας στις επιχειρήσεις μέσω δανείων με εγγύηση του δημοσίου και
άλλων χρηματοδοτικών εργαλείων κατά τη φάση αντιμετώπισης της υγειονομικής κρίσης
και μετά το τέλος αυτής.
— Διασφάλιση της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος.

Εμείς πιστεύουμε ότι παρά την πρωτοφανή συνθήκη που ζούμε, υπάρχει τρόπος να
κρατήσουμε την κοινωνία και την οικονομία, τις επιχειρήσεις, τους εργαζόμενους και
όλους τους πολίτες όρθιους. Αρκεί να δράσουμε έγκαιρα και προληπτικά. Με τον ίδιο
τρόπο που οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε την πανδημία. Χωρίς ολιγωρίες, ανεπάρκειες
και ιδεοληψίες. Και αξιοποιώντας από την αρχή όλα τα όπλα που διαθέτουμε στη
φαρέτρα μας. Αυτή είναι η κεντρική λογική που διέπει το πρόγραμμα «Μένουμε όρθιοι»:
Να δράσουμε έγκαιρα, να δράσουμε ΤΩΡΑ, για να μην βρεθούμε μπροστά σε ερείπια και
οικονομικά χαλάσματα, όταν θα βγούμε από τα σπίτια μας. Διότι αν αφήσουμε να συμβεί
αυτό, τότε το κόστος της αποκατάστασης θα είναι πολύ υψηλότερο από το κόστος της
πρόληψης που προτείνουμε σήμερα.

Επιλέγουμε να μιλήσουμε με τη γλώσσα της
αλήθειας στον ελληνικό λαό. Μας περιμένουν μεγάλες περιπέτειες αν συνεχίσουμε να
ακολουθούμε τις εξελίξεις αμήχανα, άτολμα, αποσπασματικά. Αν δεν λάβουμε τις
απαραίτητες πρωτοβουλίες θωράκισης της ελληνικής οικονομίας. Αν συνεχίσουμε στη
στρατηγική «βλέποντας και κάνοντας» της κυβέρνησης ΝΔ. Και κυρίως αν επιλέξουμε
πολιτικές παρεμβάσεις, όπως αυτές που επιλέγει ο κ. Μητσοτάκης, που επιδεινώνουν
αντί να αμβλύνουν τη κρίση, ιδίως στον τομέα των εργασιακών σχέσεων και των μισθών.
Αν οι όποιες παρεμβάσεις δεν είναι εμπροσθοβαρείς, αλλά ακολουθήσουν τη λογική «του
βλέποντας και κάνοντας» που επιλέγει σήμερα η κυβέρνηση, οι συνέπειες θα είναι
δραματικές: Μακροχρόνια παράταση της ύφεσης λόγω κατάρρευσης της προσφοράς και
της ζήτησης, αλλά και της οικονομικής εμπιστοσύνης. Και θα χρειαστούν πολλαπλάσιες
δαπάνες από αυτές που σήμερα προτείνουμε, για να ανατραπούν αυτές οι εξελίξεις που
γρήγορα θα λάβουν μορφή χιονοστιβάδας. Αυτές τις πολλαπλάσιες δαπάνες που θα
χρειαστούμε σε λίγους μήνες από σήμερα, αν δε δράσουμε έγκαιρα, δεν θα μπορούμε
τότε να τις καλύψουμε από κανένα μαξιλάρι ρευστότητας. Γιατί τότε, θα υπερβαίνουν τα
μεγέθη του μαξιλαριού ρευστότητας που δημιούργησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Και θα
πρέπει αναγκαστικά να τις καλύψουμε από νέο δανεισμό. Και στις συνθήκες παγκόσμιας
οικονομικής κρίσης, αυτός ο δανεισμός θα είναι εξαιρετικά πιο δύσκολος απ’ ότι είναι
σήμερα. Και η επιστροφή στον εφιάλτη των μνημονίων θα ξαναζωντανέψει. Έχουμε
λοιπόν ευθύνη σήμερα να μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας όσο σκληρή και αν είναι
αυτή.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ μέχρι στιγμής, από την πανδημία του κορωνοϊού

 

Μερικές σκέψεις από το Οργανωτικό Γραφείο ΣΥΡΙΖΑ

Θα έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε νηφάλια όταν περάσει η κρίση της πανδημίας και οι επιπτώσεις της, και πρέπει να το κάνουμε αυτό σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Ωστόσο, εκείνο που εμείς επισημαίνουμε σε αυτή τη φάση είναι ότι η πανδημία του κορωνοϊού αποδεικνύει, ακόμη μία φορά, δύο πράγματα. Αφενός, το πόσο ιδεοληπτικό είναι το δόγμα του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού, που θεοποιεί τις αγορές και τα περιμένει όλα από αυτές. Και, αφετέρου, πόσο ανεύθυνο, επικίνδυνο και ανορθολογικό είναι να υπονομεύονται τα δημόσια συστήματα υγείας χάριν της λιτότητας, όπως ήταν η κυρίαρχη πολιτική στην Ευρώπη αλλά και αλλού τα προηγούμενα χρόνια.

Σήμερα, νιώθουμε δικαιωμένοι για την πολιτική επιλογή που κάναμε ως κυβέρνηση στον χώρο της υγείας. Να θέσουμε ως προτεραιότητα την αποκατάσταση του ετοιμόρροπου δημόσιου συστήματος υγείας που παραλάβαμε από την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου το 2015 και να επιδιώξουμε με κάθε τρόπο την ενίσχυσή του. Κι αυτό, παρά τις αντίξοες δημοσιονομικές συνθήκες που επίσης μας κληροδότησε η προηγούμενη κυβέρνηση.

–Νιώθουμε δικαιωμένοι διότι ακυρώσαμε τις 7.500+ διαθεσιμότητες και χιλιάδες απολύσεις νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού που είχε δρομολογήσει ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης ως αρμόδιος υπουργός. Αντ’ αυτών, ενισχύσαμε το δημόσιο σύστημα υγείας με 11.500 καθαρές προσλήψεις (δηλαδή νέες προσλήψεις μείον τις συνταξιοδοτήσεις) ενώ, όταν καταφέραμε να βγούμε από τα μνημόνια και τους περιορισμούς τους, δρομολογήσαμε επιπλέον 10.000 προσλήψεις για τα επόμενα 4 χρόνια, μεταξύ των οποίων και 1.500 προσλήψεις για το 2019, οι οποίες ακόμη εκκρεμούν, και 2.500 για το 2020.

–Νιώθουμε δικαιωμένοι, διότι διασφαλίσαμε την πρόσβαση όλων των πολιτών στο δημόσιο σύστημα υγείας, ακυρώνοντας τον αποκλεισμό για 2 εκατομμύρια ανασφάλιστους πολίτες που είχε επιβάλλει η προηγούμενη κυβέρνηση καθώς και κάμποσα εκατομμύρια που είχαν χρεωθεί οι πολίτες μέσω της εφορίας για τη νοσηλεία τους.

–Νιώθουμε δικαιωμένοι που, ενώ παραλάβαμε τον ΕΟΠΥΥ που χρωστούσε περίπου 2 δις σε ιδιώτες παρόχους υγείας και απέδιδε μόνο 100 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο στα δημόσια νοσοκομεία, καταφέραμε να τον νοικοκυρέψουμε παραδίδοντάς τον με ληξιπρόθεσμα χρέη λιγότερο από 300 εκ., να αποπληρώνει κανονικά τους παρόχους και κυρίως να έχει εξαπλασιάσει τη χρηματοδότηση του ΕΣΥ (νοσοκομεία, Κέντρα Υγείας).

–Νιώθουμε δικαιωμένοι που καταφέραμε να διασφαλίσουμε τους πόρους για να ανανεώσουμε κατά 50% τον στόλο του ΕΚΑΒ (300 νέα ασθενοφόρα) αλλά και να περιθωριοποιήσουμε τα διάφορα συμφέροντα που επί χρόνια ναρκοθετούσαν την ολοκλήρωση των συναφών διαγωνισμών.

–Νιώθουμε δικαιωμένοι που, στη θέση του πλήρως αποδιαρθρωμένου συστήματος Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας που παραλάβαμε, καταφέραμε να σχεδιάσουμε και να αρχίσουμε να υλοποιούμε ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό δημόσιο σύστημα ΠΦΥ παραδίδοντας 125 Τοπικές Μονάδες Υγείας (ΤΟΜΥ). Σε αυτές, μόνο επί των ημερών μας, είχαν απευθυνθεί πάνω από 1 εκ. πολίτες με το 78% από αυτούς να αντιμετωπίζει το πρόβλημα υγείας στις τοπικές μονάδες και μόνο το 22% να χρειάζεται να παραπεμφθεί σε νοσοκομείο. Ενώ σχεδιάζαμε και τη δημιουργία κινητών μονάδων ΠΦΥ που θα επισκέπτονταν τις δυσπρόσιτες περιοχές.

–Νιώθουμε δικαιωμένοι που διασφαλίσαμε τη λειτουργία 120 επιπλέον ΜΕΘ σε σχέση με αυτές που παραλάβαμε.

— Νιώθουμε δικαιωμένοι για την πληθώρα θεσμικών παρεμβάσεων, όπως π.χ. την πολιτική για το φάρμακο, το νέο σύστημα για τις προμήθειες υγείας, την εξυγίανση του ΚΕΕΛΠΝΟ και τον μετασχηματισμό του στον ΕΟΔΥ, την κατάργηση των ακριβοπληρωμένων συμβάσεων με ιδιώτες για την καθαριότητα στα νοσοκομεία. Και πολλά άλλα που θωράκισαν το σύστημα από  την κακοδιαχείριση, τη διασπάθιση δημόσιου χρήματος και τη διαφθορά, τα οποία στερούσαν πολύτιμους πόρους από το δημόσιο σύστημα υγείας.

 Νιώθουμε όμως δικαιωμένοι και για τη στρατηγική επιλογή μας να βγάλουμε τη χώρα από τα μνημόνια και μάλιστα με καθαρή έξοδο (και όχι όπως πρότειναν κι επεδίωκαν ο κ. Στουρνάρας και άλλοι, μέσω πιστοληπτικής γραμμής που προϋποθέτει νέο μνημόνιο) και με τη δημιουργία επαρκούς μαξιλαριού ρευστότητας. Κάτι που, σε συνδυασμό με την ελάφρυνση χρέους που είχαμε διεκδικήσει και πετύχει (αντίθετα από τους Σαμαρά – Βενιζέλο που διεκδικούσαν πιστοποιητικά βιωσιμότητας ενός χρέους που όλος ο κόσμος γνώριζε ότι ήταν μη βιώσιμο), μας επιτρέπει σήμερα να μπορούμε να λάβουμε τα απαραίτητα μέτρα για να αντιμετωπίσουμε την πανδημία του κορωνοϊού και τις επιπτώσεις της, μέτρα για την παραπέρα ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας και μέτρα για να αντιμετωπιστούν οι οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας.

Όπως και αυτή του ΣΥΡΙΖΑ…

Η κυβέρνηση, χωρίς ντροπή, λέει ότι έχει άλλη πολιτική από αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, αναφέρει η ανακοίνωση του ΚΚΕ σχετικά με τις τελευταίες δραματικές εξελίξεις στο προσφυγικό. Και δεν παραλείπει παρακάτω, καταγγέλλοντας την κυβερνητική αγριότητα, να επαναλαμβάνει, εντός παρενθέσεως, «όπως και αυτή του ΣΥΡΙΖΑ».

 Μην τυχόν και παρεξηγηθεί ότι τα βάζει μόνο με τη Ν.Δ. που κυβερνά κι αφήνει τον ΣΥΡΙΖΑ που είναι στην αντιπολίτευση στο απυρόβλητο. Και το επιχείρημα είναι απλό και σπάει κόκκαλα – της λογικής: Και οι δύο ακολουθούν την πολιτική της Ε.Ε. και δέχονται τη συμφωνία Ευρώπης – Τουρκίας. Όπερ έδει δείξαι: είναι ίδιοι και έχουν την ίδια πολιτική.

Δεν έχει νόημα να αντιπαραβάλει κανείς στην άποψη αυτή οποιαδήποτε επιχειρήματα. Ούτε να συγκρίνει την πραγματικότητα σήμερα με την πραγματικότητα χθες. Έτσι είναι αν έτσι νομίζουν. Αφού εμείς και οι Σαλβίνι είμαστε στην Ευρώπη, είμαστε ίδιοι.

Ίσως έχει όμως κάποιο νόημα να θυμίσουμε ότι αυτό το στερεότυπο «όπως και αυτή του ΣΥΡΙΖΑ» επαναλαμβάνεται στις δημόσιες τοποθετήσεις του ΚΚΕ σε όλες τις περιπτώσεις. Πενήντα – πενήντα μας παίζουν από τον Περισσό, μερικές φορές και εξήντα σαράντα. Δεν υπάρχει ανακοίνωση που να αφορά την κυβέρνηση της Ν.Δ. και να μην θυμίζει πόσο ίδια είναι η πολιτική της με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Ίδιοι στο κοινωνικό κράτος – ο καπιταλισμός βλέπετε. Ίδιοι στην εξωτερική πολιτική – η εξάρτηση από τις ΗΠΑ. Ίδιοι στο εργασιακό καθεστώς – πάλι ο καπιταλισμός. Ίδιοι στην Παιδεία, την Υγεία, στο περιβάλλον, στα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα.

Μπορεί σε μερικά να επιφυλάσσουν πιο ντροπαλή κριτική και σε άλλα να ξεφωνίζουν α λα Κανέλλη, αλλά το μόνο που δεν κάνουν είναι να αναγνωρίσουν ότι κάτι προοδευτικό, έστω ελάχιστο, έστω μισό, έστω ως απόπειρα, βρε αδελφέ, προσπάθησαν να κάνουν οι προηγούμενοι. Ακόμα και για τις Πρέσπες, ακόμα και τώρα, η σημερινή κυβέρνηση βρίσκεται στο στόχαστρο γιατί δέχεται τη συμφωνία της χθεσινής.

Δεν καταλαβαίνουν, δεν βλέπουν όντως καμιά διαφορά; Ή και καταλαβαίνουν, και βλέπουν, αλλά για λόγους αυτοσυντήρησης, ψυχολογίας, επαναστατικής υπεροψίας, προσχωρούν στη γνωστή αρχή;

Ότι αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με τις απόψεις μου, τόσο το χειρότερο γι’ αυτή; Διαλέγετε και παίρνετε. Σε κάθε περίπτωση, αν δεν θέλεις στείρους καυγάδες, μια λέξη μόνο μπορείς να πεις: Κρίμα!

Θανάσης Καρτερός (Αυγή)

Θέλουν; Δεν θέλουν; Τι να σας πω!

Τάσος Παππάς

Πολλοί έχουν μπερδευτεί το τελευταίο διάστημα με το ΚΙΝ.ΑΛΛ. Αναρωτιούνται πού το πάει και τι ακριβώς θέλει στο επίπεδο των πολιτικών συμμαχιών. Αντιφατικές προσεγγίσεις, δηλώσεις από τα ίδια πρόσωπα με απόσταση λίγων ημερών που κονταροχτυπιούνται, τα δειλά ανοίγματα προς τον ΣΥΡΙΖΑ συνυπάρχουν με τις σφοδρές καταγγελίες κατά της ηγεσίας του. Εχουμε και λέμε:

-Στην ομιλία της στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΙΝ.ΑΛΛ. η Φώφη Γεννηματά επιτέθηκε στον πρωθυπουργό για τον εκλογικό νόμο: «Οι πολίτες στις εκλογές θα δώσουν τη δική τους απάντηση, θα ακυρώσουν με την ψήφο τους την προσπάθεια για κατασκευασμένες πλειοψηφίες και θα ανοίξουν τον δρόμο για πραγματικά προοδευτικές λύσεις, με το Κίνημα Αλλαγής πρωταγωνιστή». Αν οι λέξεις δεν έχουν χάσει το νόημά τους κι αν πάρουμε υπόψη μας την κριτική που ασκεί εσχάτως το ΚΙΝ.ΑΛΛ. στην κυβέρνηση για διάφορες επιλογές της, τότε δικαιούμαστε να υποθέσουμε ότι για την κ. Γεννηματά οι προοδευτικές λύσεις δεν περιλαμβάνουν τη Δεξιά.

-Μία μέρα μετά, ο στενός συνεργάτης της κ. Γεννηματά, πρώην υπουργός Χρήστος Πρωτόπαπας, μέσω του News 247, θύμισε στον πρωθυπουργό τη λαϊκή παροιμία «αυτός που ανοίγει τον λάκκο του άλλου μπορεί να πέσει ο ίδιος μέσα». Και έσπευσε να συμπληρώσει: «Προφανώς πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει κυβέρνηση από την πρώτη εκλογή». Κάτι ανάλογο έχει υποστηρίξει και ο Αλ. Τσίπρας. Τι είδους κυβέρνηση θα είναι αυτή; «Το ΚΙΝ.ΑΛΛ. δεν είναι πολιτικό εκκρεμές ή δεκανίκι». Παρέπεμψε στις συνεδριακές αποφάσεις για «κυβερνητικές συνεργασίες με καθαρά προοδευτικό στίγμα».

-Η συνέχεια όμως ήταν σε άλλο μήκος κύματος. Η κ. Γεννηματά επέστρεψε στην παλιά ρητορική της. Στη συνέντευξή της στο «Βήμα» (19-1-2020) αμφισβήτησε ότι ο Αλέξης Τσίπρας επιθυμεί προοδευτικές συμμαχίες και συνεργασίες. Για ποιους λόγους; Για τη στάση του στο παρελθόν, αλλά και για την τακτική του σήμερα:

● «Ηταν δική του επιλογή να συγκυβερνήσει με ένα ακροδεξιό μόρφωμα που τελικά αφομοίωσε στους κόλπους του».

Ξεχνάει η κ. Γεννηματά ότι το δικό της κόμμα συμμετείχε στην ίδια κυβέρνηση με τον ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη; Ξεχνάει επίσης η επικεφαλής του ΚΙΝ.ΑΛΛ. ότι ούτε τον Ιανουάριο του 2015 ούτε τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου προσφέρθηκε το ΚΙΝ.ΑΛΛ. να γίνει κυβερνητικός εταίρος του ΣΥΡΙΖΑ; Αλλος διαθέσιμος πέραν του κ. Καμμένου δεν υπήρχε. Τι έπρεπε να κάνει ο Αλ. Τσίπρας; Πάλι εκλογές; Και σε τελική ανάλυση ο Τσίπρας πέτυχε αυτό που ευχόταν η κ. Γεννηματά: εξαφάνισε το ακροδεξιό μόρφωμα. Αυτό δεν πρέπει να του πιστωθεί; Εκτός αν πιστεύει η αρχηγός του ΚΙΝ.ΑΛΛ. ότι τα στελέχη των ΑΝ.ΕΛΛ. που μετακόμισαν στον ΣΥΡΙΖΑ δίνουν τον τόνο στο εσωτερικό του. Τραβηγμένο από τα μαλλιά αυτό το επιχείρημα.

● «Ηταν δική του απόφαση να εφαρμόσει τις πιο σκληρές συντηρητικές πολιτικές, για αυτό άλλωστε, ευχαρίστως, τις συνεχίζει κατά γράμμα η σημερινή κυβέρνηση».

Ξεχνάει η κ. Γεννηματά ότι οι σκληρές πολιτικές που εφάρμοσε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στο τρίτο Μνημόνιο το οποίο ψήφισε και το δικό της κόμμα; Επιπλέον, παράγοντες της παράταξής της πίεζαν τον Τσίπρα να αφήσει κατά μέρος τους τσαμπουκάδες με τους εταίρους και να υπογράψει ό,τι του έδιναν. Χθες σύνεση, σήμερα μαγκιές εκ του ασφαλούς;

● «Το αποτέλεσμα ήταν να ανοίξει διάπλατα τον δρόμο στην επάνοδο της Δεξιάς πάνω σε άσπρο άλογο, την οποία υποτίθεται τώρα κόπτεται να αναχαιτίσει αναζητώντας συμμάχους».

Ξεχνάει η κ. Γεννηματά τη γραμμή που είχε το κόμμα της, την οποία υπηρέτησαν με πάθος όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη του; Αν δεν με απατά η μνήμη μου, κεντρικός στόχος του ΚΙΝ.ΑΛΛ. στις εκλογές του Ιουλίου ήταν «η στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και η εκλογική ταπείνωσή του». Μήπως λοιπόν έβαλε το χεράκι του και το δικό της κόμμα για να επιστρέψει η Δεξιά πάνω σε άσπρο άλογο;

● «Ηταν καθαρά δική του επιλογή να μαζέψει αποστάτες από τα αζήτητα της Κεντροαριστεράς, μια τακτική που συνεχίζει και μετά τις εκλογές».

Αποστάτες; Πολύ βαριά κουβέντα. Κοντή και βολική μνήμη από την επικεφαλής ενός κόμματος που είχε κάνει στο παρελθόν, τότε που ήταν στις μεγάλες δόξες του, επιστήμη τη λεηλασία γειτονικών περιοχών. Οταν ήταν το ΠΑΣΟΚ ο χώρος υποδοχής προσώπων από την Αριστερά, όλα ήταν καλώς καμωμένα; Τότε μπορούσαν να λένε το προσβλητικό «ΠΑΣΟΚ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις» και να μην τρέχει τίποτε, ενώ τώρα που ο θύτης έγινε θύμα πρόκειται για έγκλημα καθοσιώσεως; Επίσης στον ΣΥΡΙΖΑ δεν πήγαν μόνο πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ, πήγαν και κυρίως έμειναν οι περισσότεροι ψηφοφόροι του. Αυτό κάτι πρέπει να λέει στην ηγετική ομάδα του ΚΙΝ.ΑΛΛ.

Περί κομματικής εξέλιξης

 

Γράφει ο Χρήστος Κοτσίνης, MSc

Αντιπρόεδρος Επιμελητηρίου Πρέβεζας

Έχω την αίσθηση πως η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας, ανεξαρτήτως επιπέδου μόρφωσης δεν έχουν αντίληψη της Θεωρίας της Εξέλιξης. Μπορεί να γνωρίζουν τη Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν, μα όχι τη θεωρία που παρουσίασε στα μέσα του 19ου αιώνα ο έτερος μεγάλος Κάρολος, ο Δαρβίνος. Αυτό είναι εύκολα εξηγήσιμο, αν σκεφτεί κανείς τη σχέση του λαού μας με τον Χριστιανισμό και τις Ιουδαϊκές του ρίζες που ξεκινούν την ιστορία του κόσμου μας πριν έξι περίπου χιλιάδες χρόνια με τον Αδάμ και την Εύα.

Έτσι δεν με εξέπληξε καθόλου το γεγονός ότι καθηγητής του γιου μου (3η Γυμνασίου) αποκάλεσε βλακείες τα περί εξέλιξης των ειδών, χρησιμοποιώντας κατά τη διάρκεια του μαθήματος το επιχείρημα-ερώτημα: “Αν προερχόμαστε από τους πιθήκους, τότε γιατί υπάρχουν πίθηκοι;” Δεν θέλω να σταθώ στη σαχλότητα του επιχειρήματος… είναι σαν να ρωτάω εγώ: “Αφού είμαι το γένος Φυσέκη, απ’ το Κανάλι, γιατί συνεχίζει να υπάρχει σόι Φυσεκέικο”. Το κλαδί που μας γέννησε θα συνεχίσει να υπάρχει – συνεχίζει την αυτόνομη πορεία του – και θα γεννά παρακλάδια.

Παρόμοια δεν εκπλήσσομαι διαβάζοντας παντού – ως κατηγορία – για ΠαΣοΚοποίηση του ΣυΡιζΑ κλπ. Έτσι σκέφτηκα να απαντήσω με ένα παρόμοιο αντεξελικτικό επιχείρημα-ερώτημα: “Αφού ο ΣυΡιζΑ έγινε ΠαΣοΚ, τότε γιατί συνεχίζει να υπάρχει ΠαΣοΚ;”

Αστειότητες.

Ας το δούμε λοιπόν εξελικτικά, πηγαίνοντας λίγο πίσω χρονικά˙ βουλευτές οι οποίοι συνυπήρχαν τη δεκαετία του 60 στην Ένωση Κέντρου βρεθηκαν σε άλλες παρατάξεις μετά την χούντα. Το ΠαΣοΚ προέκυψε από την αριστερή πτέρυγα του κόμματος αυτού, που μετά τη χούντα εμφανίστηκε ως Ένωσις Κέντρου – Νέες Δυνάμεις για να διασπαστεί το ᾽78 μπολιάζοντας με στελέχη και τη Νέα Δημοκρατία. Η τελευταία είχε ιδρυθεί από τον αρχηγό της Ε.Ρ.Ε. και στελέχη της δεξιάς, όμως στις εσωκομματικές του ᾽84 ο δεξιός Αβέρωφ έχασε από πρώην στέλεχος της Ένωσης Κέντρου. Έτσι φτάσαμε στα τέλη της δεκαετίας του ᾽80 να διεκδικούν την πρωθυπουργία ως αρχηγοί των δύο τότε μεγάλων κομμάτων δύο άνθρωποι (Κων/νος Μητσοτάκης και Ανδρέας Παπανδρέου) που είχαν διατελέσει βουλευτές του ίδιου κόμματος παλιότερα. Ως φυσικό φαινόμενο, αποκαλείται όσμωση.

Το ΠαΣοΚ από την ίδρυσή του το ᾽74 έως σήμερα ήταν μεν εδώ ενωμένο δυνατό, αλλά διαφορετικό στη δεκαετία του ᾽70, άλλο στην πρώτη τετραετία του ᾽80, άλλο στη δεύτερη, διαφορετικό το ᾽93-᾽96 και, τέλος, άλλο ως εκσυγχρονιστικό Σημιτικό και έτερο ως Βενιζελικό. Κοινώς εξελισσόμενο μεταλλάχθηκε. Άλλοι θα πουν προς το καλύτερο, άλλοι προς το χειρότερο.

Έτσι, όσοι μιλάνε για ΠαΣοΚοποίηση, έχουν στο μυαλό τους κάτι συγκεκριμένο από όλα τα παραπάνω. Άλλο εννοούν και για άλλο μέμφονται το ΣυΡιΖα οι εξ αριστερών του μιλώντας για ΠαΣοΚοποίηση και άλλο οι εκ δεξιών. Επίσης, από διαφορετική οπτική κρίνουν οι εξ αριστερών – προτάσσουν πρωτίστως το ιδεολογικό – και από άλλη οι εκ δεξιών. Οι δεύτεροι ενδιαφέρονται μόνο για τη φθορά του αντίπαλου πόλου – όποιος κι αν είναι αυτός – με οποιονδήποτε τρόπο ώστε να παραμείνουν αρκετά στην εξουσία προκειμένου να εξοφλήσουν τα γραμμάτια που έχουν υπογράψει˙ δεν συνασπίζονται ποτέ παρά μόνο υπογράφοντας γραμμάτια, η σχέση των δεξιών με τον Καπιταλισμό είναι δομική.

Αυτή τη στιγμή στον χώρο της αριστεράς γίνεται προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα μαζικό, αριστερό, δημοκρατικό, προοδευτικό, ριζοσπαστικό, δικαιωματικό κόμμα και σε αυτήν την προσπάθεια δεν περισσεύει κανείς.

Κανείς προοδευτικός πολίτης δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια στο οπισθοδρομικό πογκρόμ της νέας δεξιάς (ή μήπως παλαιοτάτης;) που μας κυβερνά.

Κανείς δημοκρατικός πολίτης δεν μπορεί να ανεχθεί τη μονομέρεια που έχει επιβληθεί στην ενημέρωση.

Κανείς προοδευτικός πολίτης δεν μπορεί να ξεχάσει την πατριδοκαπηλία πάνω στη Συνθήκη των Πρεσπών.

Κανείς προοδευτικός, δημοκρατικός πολίτης δεν μπορεί να ξεχάσει τη χλεύη και την άρνηση του δικαιώματος του εκλέγεσθαι σε πολλούς από εμάς, μέσω της ρητορικής “των περιστασιακών ενοίκων της εξουσίας” όπως το εξέφρασε ο Σημίτης, ως να υπάρχουν οι νόμιμοι νομείς, και δεν είμαστε όλοι εν δυνάμει.

Πρέπει να απαντήσουμε με μια νέα Αριστερά, μακριά από αγκυλώσεις και εσωστρέφειες του παρελθόντος. Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα, ιδίως από τους προοδευτικούς συμπολίτες μας που έρχονται, τη στιγμή της ήττας μας, να τείνουν χείρα βοηθείας.

Καταλήγοντας, η εξελικτική πορεία των κομμάτων Ένωσις Κέντρου, Ε.Ρ.Ε. κ.λ.π., τα οποία ανέφερα πιο πάνω, και των γεννημάτων τους γίνεται πιο εύκολα κατανοητή λόγω του ρήγματος της χούντας. Στα του παρόντος, δεν πρέπει να μας διαφεύγει το ρήγμα της κρίσης το οποίο προκλήθηκε από τη χρεοκοπία του Ελληνικού Κράτους και τις ρηξικέλευθες αλλαγές που αυτή προκάλεσε στη ζωή και στον τρόπο σκέψης πολλών από εμάς.

Τέλος, ας θυμηθούμε τον πρώτο φιλόσοφο που εκφράζεται εξελικτικά, τον Ηράκλειτο, και τη φράση του “τὰ πάντα ῥεῖ”. Δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι δύο φορές, καθώς ούτε το ποτάμι είναι το ίδιο πια, ούτε εσύ… και θα πρόσθετα ιδίως μετά από καταιγίδα, όταν το ποτάμι έχει κατεβασιές!

Υ.Γ. Αυτά για την κριτική μέσω στερεοτύπων και ταμπελών. Κριτική περί πολιτικής και με πολιτικά επιχειρήματα φυσικά είναι ευπρόσδεκτη από όπου κι αν προέρχεται.

Δημοσιεύτηκε στο atpreveza