Η τραγωδία και η πολιτική αλητεία

Left.gr

Θα το πούμε ευθέως. Αυτό που κάνει η Ν.Δ. με τους νεκρούς της Marfin είναι χυδαία και απροκάλυπτη καπηλεία. Κρύβεται πίσω τους και από εκεί εκτοξεύει την πολιτική της προπαγάνδα υπολογίζοντας ότι όποιος επιχειρήσει να της απαντήσει θα προσβάλει εκείνους.

Ακριβώς έτσι λειτουργεί η καπηλεία. Ακριβώς αυτό έκαναν και με την τραγωδία στο Μάτι.

Οι άνθρωποι της Marfin δεν κάηκαν από μια «έξαλλη αντιμνημονιακή συγκέντρωση». Κάηκαν κατά τη διάρκεια μιας απολύτως νόμιμης πορείας διαμαρτυρίας, διοργανωτής της οποίας ήταν η ΓΣΕΕ.

Και κάηκαν από τις ενέργειες μιας συμμορίας προβοκατόρων, οι οποίοι βασικό στόχο είχαν την ίδια την πορεία.

Το γεγονός ότι το κτήριο δεν διέθετε πυρασφάλεια και η τράπεζα τους είχε κλειδώσει μέσα έπαιξε επίσης τον ρόλο του. Αλλά ας μην πάμε αλλού αυτή τη συζήτηση.

Όλες οι δυνάμεις που συμμετείχαν στην πορεία καταδίκασαν -προφανώς- το γεγονός και ζήτησαν να διαλευκανθεί η υπόθεση και να συλληφθούν οι ένοχοι.

Το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25 καταγγέλλουν σήμερα την πρακτική του Κ. Μητσοτάκη ως κάπηλη και προσβλητική για τους νεκρούς.

Αλλά τη Ν.Δ. δεν την απασχολεί αυτό. Την ενδιαφέρει «να ζητήσει συγγνώμη ο ΣΥΡΙΖΑ».

Να ζητήσει συγγνώμη για μια εγκληματική πράξη που οι ίδιοι γκεμπελίστικα, χυδαία και απροκάλυπτα προσάπτουν στο αντιμνημονιακό μπλοκ, δηλαδή στον τίμιο κόσμο που προσέβαλαν και ώθησαν στην απελπισία.

Είναι ο σεβασμός της Αριστεράς προς τους νεκρούς που δεν επιτρέπει να δοθεί στη Ν.Δ. η απάντηση που θα της άξιζε.

Καθ’ υπόδειξη των επικοινωνιολόγων τους πάνε να βγάλουν πολιτικό κέρδος από την καπηλεία της τραγωδίας.

Άλλη μια μεγαλειώδης επίδειξη πολιτικής αλητείας.

Οι προτάσεις του σχεδίου μας «Μένουμε Όρθιοι»

 

1. Στήριξη του Εθνικού Συστήματος Υγείας με 1 δις επιπλέον χρηματοδότηση ώστε,
μεταξύ άλλων, να γίνουν 4000 μόνιμες προσλήψεις υγειονομικού προσωπικού, να
ληφθούν επαρκή μέτρα προστασίας για τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής, να γίνει
κεντρικός έλεγχος των εργαστηριακών ελέγχων και να υπάρξει ειδική μέριμνα για
ευάλωτες κατηγορίες του πληθυσμού.
2. Επέκταση της προστασία της πρώτης κατοικίας μετά τον Απρίλιο του 2020 και
απαγόρευση πλειστηριασμών μέχρι το τέλος του έτους.
3. Άμεσα μέτρα για την κοινωνική πρόνοια και αλληλεγγύη ύψους 300 εκ ευρώ με αύξηση
κατά 50% των αναπηρικών επιδομάτων και του ΚΕΑ.
4. Ειδικό επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης με τη μορφή μερίσματος ύψους 1.5 δις ευρώ
για να καλυφθούν εργαζόμενοι σε επισφαλείς θέσεις εργασίας – τα γνωστά μπλοκάκια,
εργόσημα κλπ – αλλά και μη επιδοτούμενοι άνεργοι, συνολικό μέγεθος 1,7 εκ δικαιούχοι.
5. Πλήρης κάλυψη μισθού, ασφαλιστικών εισφορών και δώρου Πάσχα των εργαζομένων
του ιδιωτικού τομέα μέχρι τέλη Μαΐου και επιδότηση των ελεύθερων επαγγελματιών και
αυτοαπασχολούμενων με ποσό ίσο με το 1/12 του περσινού τους εισοδήματος για κάθε
μήνα μέχρι τα τέλη τα Μαΐου. Ύψος παρέμβασης 8,5 δις ευρώ. Μια παρέμβαση που
μπορεί να δώσει τη δυνατότητα, όταν βγούμε από τα σπίτια μας, να ξαναξεκινήσουμε
από εκεί που αφήσαμε τη ζωή μας όταν ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια.
6. Αναστολή καταβολής του συνόλου των φορολογικών υποχρεώσεων για έξι μήνες.
7. Πάγωμα των δανειακών οφειλών και άλλων τραπεζικών υποχρεώσεων για όσο διαρκεί
η υγειονομική κρίση.
8. Πρόγραμμα μη επιστρεπτέας ενίσχυσης ύψους 3 δις ευρώ για μικρές και μεσαίες
επιχειρήσεις που δεν έχουν πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό με κριτήρια τον τζίρο και
τους απασχολούμενους σε αυτές.
9. Επιτάχυνση εκταμίευσης των πληρωμών του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων.
10. Ένα μεγαλόπνοο σχέδιο Ηρακλής για τις επιχειρήσεις, αντίστοιχο δηλαδή αυτού που
ετοιμαζόταν για τις τράπεζες, με παροχή εγγυήσεων από το ελληνικό δημόσιο ύψους 12
δισ. ευρώ, αντίστοιχο του προγράμματος της ΕΚΤ, ώστε να ενισχυθεί η ρευστότητα τους
στην περίοδο της κρίσης.
Κεντρικοί στόχοι των προτάσεων μας
— Διατήρηση θέσεων και σχέσεων εργασίας αλλά και εισοδημάτων μισθωτών και
αυτοαπασχολούμενων-ελευθέρων επαγγελματιών κατά τη διάρκεια της κρίσης, στο
επίπεδο και την ποιότητα που είχαν διαμορφωθεί πριν την έναρξή της.
— Στήριξη των επιχειρήσεων με απευθείας ενισχύσεις και επιδοτήσεις, αλλά και με
διευκολύνσεις ρευστότητας και εξυπηρέτησης χρεών.
— Διατήρηση της εγχώριας ζήτησης της ελληνικής οικονομίας κατά την διάρκεια της
κρίσης, μέσω στήριξης της ιδιωτικής και δημόσιας κατανάλωσης.
— Χορήγηση ρευστότητας στις επιχειρήσεις μέσω δανείων με εγγύηση του δημοσίου και
άλλων χρηματοδοτικών εργαλείων κατά τη φάση αντιμετώπισης της υγειονομικής κρίσης
και μετά το τέλος αυτής.
— Διασφάλιση της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος.

Εμείς πιστεύουμε ότι παρά την πρωτοφανή συνθήκη που ζούμε, υπάρχει τρόπος να
κρατήσουμε την κοινωνία και την οικονομία, τις επιχειρήσεις, τους εργαζόμενους και
όλους τους πολίτες όρθιους. Αρκεί να δράσουμε έγκαιρα και προληπτικά. Με τον ίδιο
τρόπο που οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε την πανδημία. Χωρίς ολιγωρίες, ανεπάρκειες
και ιδεοληψίες. Και αξιοποιώντας από την αρχή όλα τα όπλα που διαθέτουμε στη
φαρέτρα μας. Αυτή είναι η κεντρική λογική που διέπει το πρόγραμμα «Μένουμε όρθιοι»:
Να δράσουμε έγκαιρα, να δράσουμε ΤΩΡΑ, για να μην βρεθούμε μπροστά σε ερείπια και
οικονομικά χαλάσματα, όταν θα βγούμε από τα σπίτια μας. Διότι αν αφήσουμε να συμβεί
αυτό, τότε το κόστος της αποκατάστασης θα είναι πολύ υψηλότερο από το κόστος της
πρόληψης που προτείνουμε σήμερα.

Επιλέγουμε να μιλήσουμε με τη γλώσσα της
αλήθειας στον ελληνικό λαό. Μας περιμένουν μεγάλες περιπέτειες αν συνεχίσουμε να
ακολουθούμε τις εξελίξεις αμήχανα, άτολμα, αποσπασματικά. Αν δεν λάβουμε τις
απαραίτητες πρωτοβουλίες θωράκισης της ελληνικής οικονομίας. Αν συνεχίσουμε στη
στρατηγική «βλέποντας και κάνοντας» της κυβέρνησης ΝΔ. Και κυρίως αν επιλέξουμε
πολιτικές παρεμβάσεις, όπως αυτές που επιλέγει ο κ. Μητσοτάκης, που επιδεινώνουν
αντί να αμβλύνουν τη κρίση, ιδίως στον τομέα των εργασιακών σχέσεων και των μισθών.
Αν οι όποιες παρεμβάσεις δεν είναι εμπροσθοβαρείς, αλλά ακολουθήσουν τη λογική «του
βλέποντας και κάνοντας» που επιλέγει σήμερα η κυβέρνηση, οι συνέπειες θα είναι
δραματικές: Μακροχρόνια παράταση της ύφεσης λόγω κατάρρευσης της προσφοράς και
της ζήτησης, αλλά και της οικονομικής εμπιστοσύνης. Και θα χρειαστούν πολλαπλάσιες
δαπάνες από αυτές που σήμερα προτείνουμε, για να ανατραπούν αυτές οι εξελίξεις που
γρήγορα θα λάβουν μορφή χιονοστιβάδας. Αυτές τις πολλαπλάσιες δαπάνες που θα
χρειαστούμε σε λίγους μήνες από σήμερα, αν δε δράσουμε έγκαιρα, δεν θα μπορούμε
τότε να τις καλύψουμε από κανένα μαξιλάρι ρευστότητας. Γιατί τότε, θα υπερβαίνουν τα
μεγέθη του μαξιλαριού ρευστότητας που δημιούργησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Και θα
πρέπει αναγκαστικά να τις καλύψουμε από νέο δανεισμό. Και στις συνθήκες παγκόσμιας
οικονομικής κρίσης, αυτός ο δανεισμός θα είναι εξαιρετικά πιο δύσκολος απ’ ότι είναι
σήμερα. Και η επιστροφή στον εφιάλτη των μνημονίων θα ξαναζωντανέψει. Έχουμε
λοιπόν ευθύνη σήμερα να μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας όσο σκληρή και αν είναι
αυτή.

Δήλωση του Αλ.Τσίπρα για την απόφαση του Eurogroup: Κατώτερη των περιστάσεων η απόφαση του EG.

Η  απόφαση του Eurogroup είναι, δυστυχώς, κατώτερη των περιστάσεων. Τα 540
δισ. ευρώ για την αντιμετώπιση της κρίσης, είναι ένα πακέτο που υπολείπεται κατά πολύ
των πραγματικών αναγκών για άμεση στήριξη της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Η δε επιμονή σε πιστοληπτική γραμμή του ESM, ύψους 2% του ΑΕΠ σε κάθε κράτος-
μέλος, με προϋπόθεση όμως νέα προγράμματα λιτότητας, σε ό,τι αφορά τις δαπάνες για
την οικονομία, επιβεβαιώνει πως η ηγεσία της ΕΕ αδυνατεί να κατανοήσει το μέγεθος της
κρίσης. Και φυσικά δεν έχει καταλάβει τίποτα από τα λάθη του πρόσφατου παρελθόντος.
Χθες, χάθηκε μία μεγάλη ευκαιρία για αποφάσεις που θα άνοιγαν το δρόμο στην ελπίδα
για ανασυγκρότηση της συνοχής της ΕΕ, για μία ισχυρή ασπίδα απέναντι στην κρίση. Αντί
αυτών, η απόφαση αφήνει ορθάνοιχτο το παράθυρο για μία νέα κρίση χρέους στην
Ευρωζώνη. Μία κρίση που εγκυμονεί φυσικά τεράστιους κινδύνους και για την πατρίδα μας.
Η μόνη ελπίδα παραμένει η επαναφορά στο τραπέζι του εργαλείου αμοιβαιοποίησης του
ρίσκου και διαμοιρασμού των βαρών, στη συζήτηση για το Ταμείο Ανασυγκρότησης. Αν
ούτε αυτό συμβεί, πολύ φοβάμαι ότι σύντομα θα βρεθούμε μπροστά σε τεράστια αδιέξοδα
και ενδεχομένως σε τεκτονικές αλλαγές που θα αφορούν την ίδια την ενότητα της Ένωσης.
 Η κυβέρνηση αλλάζει στρατόπεδο στηρίζοντας την καταστροφική εμμονή
των ομοϊδεατών της του ευρωπαϊκού Βορρά σε διαρκή λιτότητα. Εμμονή
που απειλεί τη χώρα μας με νέες εθνικές περιπέτειες.
Απέναντι σε όλες αυτές τις κορυφαίες εξελίξεις που αφορούν το αύριο της Ευρώπης αλλά
και της χώρας, η ελληνική κυβέρνηση αντί να διαδραματίσει ενεργό και πρωταγωνιστικό
ρόλο, στηρίζοντας ενεργά τις προτάσεις της Ιταλίας, κρύφτηκε και σώπασε. Και το
χειρότερο: Σήμερα επιχαίρει και από πάνω, πανηγυρίζοντας για τις χθεσινές αποφάσεις,
ουσιαστικά αλλάζοντας στρατόπεδο και στηρίζοντας την καταστροφική εμμονή των
ομοϊδεατών της του ευρωπαϊκού Βορρά σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές και διαρκή λιτότητα.
Μόνο που αυτές οι εμμονές απειλούν ευθέως τη χώρα μας με νέα μνημόνια και νέες
εθνικές περιπέτειες.
 Μόνο ευτύχημα η παρακαταθήκη του μαξιλαριού ασφαλείας που άφησε η
κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Δυστύχημα όμως ότι το διαχειρίζεται η κυβέρνηση
Μητσοτάκη χρησιμοποιώντας το ως ασπίδα όχι της κοινωνίας αλλά της
επιχειρηματικής ελίτ.
Σε αυτές τις συνθήκες, το μόνο ευτύχημα είναι η παρακαταθήκη των αποθεμάτων
ρευστότητας, του μαξιλαριού ασφαλείας που άφησε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που
μπορεί να αποδειχθεί η μεγάλη μας ασπίδα, αν αξιοποιηθούν άμεσα, προκειμένου να
ελαχιστοποιήσουν τις συνέπειες της κρίσης και να συγκρατήσουν την ύφεση,
διατηρώντας στη ζωή επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας.
Το μεγάλο δυστύχημα, όμως, είναι ότι αυτήν την παρακαταθήκη θα τη διαχειριστεί η
κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη. Που από ό,τι φαίνεται μέχρι στιγμής, δεν επιθυμεί να την
αξιοποιήσει ως ασπίδα της κοινωνίας, των επιχειρήσεων και των εργαζομένων, αλλά ως
ασπίδα των τραπεζών και της μεγάλης επιχειρηματικής ελίτ.

Ανθεκτικότητα και δημόσιο σύστημα υγείας

Τα τελευταία χρόνια η έννοια της Ανθεκτικότητας (resilience) έρχεται να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της έννοιας της Αειφορίας (sustainability)· θεωρείται πιo διευρυμένη, αφού λαμβάνει υπόψη τη θέση ενός συστήματος μέσα στη γενικότερη συμπλοκή ευρύτερων ή μη συστημάτων, την εξελικτική τους διάσταση, οπότε στοχάζεται και τον «θάνατό» τους… την κατάρρευσή τους.

Για την έννοια της Ανθεκτικότητας δεν υπάρχουν στατικά πράγματα. Ζούμε πλέον στην «Εποχή του Ανθρώπου» -το Ανθρωπόκαινο (anthropocene)- και «[…] δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον κόσμο σαν συμπλοκή έτοιμων πραγμάτων, αλλά ως συμπλοκή εξελικτικών διαδικασιών, όπου τα φαινομενικά σταθερά πράγματα γεννιούνται και πεθαίνουν συνεχώς, […]».(1)

Ο «χορός» αυτός μεταξύ εξελισσόμενων φυσικών και ανθρωπογενών διαδικασιών αποτελεί το υπόβαθρο μέσα στο οποίο λαμβάνονται και εφαρμόζονται οι αποφάσεις μας και οι επιλογές μας. Ολες οι διαδικασίες είναι ενσωματωμένες στο περιβάλλον -οι πόλεις μας, οι χώροι στους οποίους λειτουργούμε, τα οικοσυστήματα που εκμεταλλευόμαστε-, είναι τμήματα ενός ευρύτερου, πολύπλοκου κοινωνικo-οικολογικού συστήματος.

Οσο αυξάνεται η συνδεσιμότητα μεταξύ των συστημάτων μας (ανθρωπογενών και φυσικών) τόσο μειώνεται το «αυτεξούσιό» τους· οι διαδικασίες γίνονται πιο δυναμικές, και οι όποιες καταρρεύσεις καταιγιστικές, άμεσα μεταβιβάσιμες με διευρυμένη επιρροή. Τα πολυώροφα κτίρια καταρρέουν διαφορετικά και με περισσότερες παράπλευρες απώλειες από τα πλινθόκτιστα ισόγεια. Αυτόν όμως τον τρόπο «επιλέξαμε» για να ζούμε… πρέπει τα «οικοδομήματά» μας να αντέξουν, να επιδείξουν ανθεκτικότητα.

Κατά έναν γενικά αποδεκτό ορισμό, Ανθεκτικότητα είναι η ικανότητα ατόμων, συλλογικοτήτων, διοικητικών οργανισμών, εταιρειών και συστημάτων μέσα σε μια περιφέρεια-κράτος να επιβιώνουν, να προσαρμόζονται και να αναπτύσσονται ανεξαρτήτως χρόνιων πιέσεων ή απότομων οχλήσεων.(2) Η προσαρμοστικότητα σε έναν μη στατικό κόσμο, ο οποίος λόγω της έντονης πλέον συνδεσιμότητας εξελίσσεται ταχέως, είναι ζητούμενο· με άλλα λόγια, η ικανότητα να αντεπεξέρχεσαι.

Η Ανθεκτικότητα ως πλαίσιο σκέψης προσπαθεί να επιστήσει την προσοχή στους διαχειριστές των όποιων συστημάτων, ώστε αυτά να μην καταρρεύσουν υπό το βάρος απαιτήσεων που μεταβάλλονται διαρκώς. Και αν οι χρόνιες ενδογενείς πιέσεις φαίνεται να είναι γενικά γνωστές στους διαχειριστές (φθείρουν το σύστημα και υποβιβάζουν την Ανθεκτικότητά του), οι απότομες εξωγενείς οχλήσεις (γεγονότα-σοκ) που μπορεί να δεχτεί ένα σύστημα είναι ικανές (αναλόγως της Ανθεκτικότητάς του) να το εκτροχιάσουν· για αυτό είναι κρίσιμη η πρόβλεψη – πρόληψη.

Στα καθ’ ημάς, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση προ δεκαετίας πυροδότησε την οικονομική κατάρρευση του ελλαδικού κράτους. Ηταν τρόπον τινά ο πυροκροτητής… το μπαρούτι συσσωρευόταν χρόνια. Διαπιστώσαμε πως η Ελληνική Οικονομία δεν είχε καμία ανθεκτικότητα για να αντεπεξέλθει στους τριγμούς που της μεταβίβαζε το διεθνές οικονομικό οικοδόμημα, στο οποίο πλέον είναι συνδεδεμένες όλες οι χώρες.

Τώρα, με την υγειονομική κρίση του κορονοϊού, έχουμε ένα εξωγενές γεγονός-σοκ, αποτέλεσμα της έντονης συμπλοκής ανθρώπου – φύσης… στην ουσία η φύση διεκδικεί χώρο να εξελιχθεί, διεκδικεί πίσω τον χώρο που απαλλοτριώνεται από την πλευρά μας καθημερινά· πυροδοτεί εξελίξεις παγκόσμια που θα κρίνουν καθοριστικά την Ανθεκτικότητα διαφόρων τομέων και ειδικότερα των δημόσιων συστημάτων υγείας.

Το γενικό lock dawn που εφαρμόζεται παντού, παρά το τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό κόστος, φαίνεται να προκρίνεται, ώστε αυτά τα συστήματα να καταφέρουν να ανταποκριθούν. Κανείς δεν θέλει να βιώσει (ίσως με κόστος της ίδιας της ζωής του) τη γύμνια, την έλλειψη Ανθεκτικότητας που τα χαρακτηρίζει.

Το γεγονός ωστόσο, ότι τα δημόσια συστήματα υγείας δεν είναι ικανά να αντεπεξέλθουν σε ένα από τα πολλά σενάρια πανδημίας (τα οποία επεξεργαζόταν εδώ και χρόνια ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας), δεν είναι διόλου τυχαίο. Το αντίθετο μάλιστα, η παντελής έλλειψη μέριμνας για το χτίσιμο Ανθεκτικότητας είναι πολιτική επιλογή. Αυτή η εγκληματική έλλειψη Ανθεκτικότητας είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων νεοφιλελεύθερων επιλογών -αρχής γενομένης από την απαξίωση του βρετανικού δημοσίου συστήματος υγείας επί Θάτσερ- και της αντίστοιχης ρητορικής που υποστήριξε τις ευρωπαϊκές πολιτικές λιτότητας.

Το lock down όμως, ενώ αποδίδει στις περισσότερες των περιπτώσεων, δεν αντικαθιστά τις μάχες… απλά δίνει χρόνο στο σύστημα για να (ανα)συγκροτηθεί. Εδώ ακριβώς βρισκόμαστε τώρα, στο σημείο που πρέπει να εφαρμοστούν συγκεκριμένες πολιτικές για την ενίσχυση και την ενδυνάμωση του δημοσίου συστήματος υγείας της χώρας μας. Η κυβέρνηση όμως μοιάζει μουδιασμένη, αφού αυτό -όσο σωτήριο και να είναι για τον λαό μας- είναι εναντίον της ιδεολογίας της και η ιδεολογία είναι καθοριστική… ιδίως στη διαχείριση κρίσεων.

(1) Ενγκελς Φ., (1886) «Ο Λούντβιχ Φοϋερμπάχ και το τέλος της Κλασικής Γερμανικής Φιλοσοφίας», Ερατώ, Αθήνα 2004, σελ. 21 (2) ARUP’s International Development team

* MSc αντιπροέδρος Επιμελητηρίου Πρέβεζας

Άρθρο του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στην εφημερίδα “Έθνος της Κυριακής”

 

• Ο κορονοϊός μαζί με χιλιάδες αθώους σκότωσε και το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό
• Μέτωπο ζωής σήμερα, μέτωπο λογικής αύριο
• Απαιτείται γενναία δημόσια παρέμβαση για τη σωτηρία της οικονομίας

Η κρίση της πανδημίας του κορονοϊού, που με αιμορραγία σε ανθρώπινες ζωές βιώνει η ανθρωπότητα, δυστυχώς δεν αναμένεται να είναι ούτε σύντομη ούτε ανώδυνη. Κι αυτό που προέχει τούτη την ώρα είναι να δώσουμε όλοι μαζί τη μάχη, ενωμένοι σε ένα μέτωπο ζωής, για να υπάρξουν όσο γίνεται λιγότερες ανθρώπινες απώλειες. Αυτό σημαίνει, με ψυχραιμία, και χωρίς πανικό, να τηρήσουμε ευλαβικά τις οδηγίες των επιστημόνων.
Ταυτόχρονα, όμως, σημαίνει και να ενισχύσουμε τους ανθρώπους του ΕΣΥ, όσους δίνουν τη μάχη στη πρώτη γραμμή του μετώπου. Να τους στηρίξουμε σε ανθρώπινο δυναμικό, με άμεσες προσλήψεις όχι μόνο νοσηλευτών αλλά και γιατρών. Σε υποδομές, που σημαίνει να ανοίξουμε όσα περισσότερα κρεβάτια νοσηλείας και εντατικής θεραπείας γίνεται, επιτάσσοντας και ιδιωτικές μονάδες αν χρειαστεί. Και, τέλος, σε υλικά προφύλαξης, γιατί αν όντως έχουμε πόλεμο με αόρατο εχθρό, τότε δεν μπορούμε να στέλνουμε τους στρατιώτες απροστάτευτους στη μάχη.
Γνωρίζω πολύ καλά – κι αυτό καθοδηγεί και πρέπει να καθοδηγεί όλες τις κινήσεις μας- ότι τώρα είναι η ώρα της ευθύνης και όχι της αντιπαράθεσης. Γι’ αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επικεντρώσει τις παρεμβάσεις του σε προτάσεις εποικοδομητικές προς την κυβέρνηση. Τι περισσότερο μπορεί να κάνει και ποια μέτρα πρέπει κατά τη γνώμη μας να λάβει, για να προστατεύσει τους πολίτες. Και όχι στην καταγγελία για τα λάθη και τις παραλείψεις της, αν και έδωσε και δίνει άπειρες ευκαιρίες όλο αυτό το διάστημα.
Ωστόσο, αυτό που έχει σημασία να συνειδητοποιήσουμε σήμερα, πέρα από τα αυτονόητα για το πώς θα ενισχυθεί η μάχη μας στο πεδίο, είναι ότι είναι πλέον εκτός τόπου και χρόνου οι κυρίαρχες αντιλήψεις πως όλα μπορεί να τα ρυθμίζουν αποτελεσματικά οι αγορές, οι κυρίαρχες μεταρρυθμίσεις συρρίκνωσης του δημόσιου και της δημόσιας υγείας προς όφελος του ιδιωτικού τομέα, το κυρίαρχο μοντέλο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Τα σκότωσε όλα ο κορονοϊός, μαζί, δυστυχώς, με χιλιάδες συνανθρώπους μας, που θα μπορούσαν να είχαν σωθεί αν αυτά τα μοντέλα, αυτές οι αντιλήψεις και αυτές οι μεταρρυθμίσεις δεν είχαν επιβληθεί σχεδόν σε όλο το Δυτικό κόσμο, είτε οικειοθελώς από νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, όπως η σημερινή δική μας, του κ. Μητσοτάκη, είτε υπό τον εκβιασμό του ΔΝΤ και των αγορών.
Ποιος δεν θυμάται ότι οι λαμπροί τεχνοκράτες του ΔΝΤ ζήτησαν επιτακτικά από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., από το 2010 να φτάσει το μαχαίρι των περικοπών βαθιά στο ήδη ανεπαρκές και ελλειμματικό Εθνικό μας Σύστημα Υγείας;
Ποιος δεν θυμάται υπουργό της Ν.Δ. να σηκώνει το γάντι, ως υπουργός Υγείας τότε, δηλώνοντας ότι δεν θα του κλέψει τη δόξα ο Τόμσεν και η τρόικα, για απολύσεις γιατρών και τη θέσπιση εισιτηρίου 5 ευρώ στα νοσοκομεία;
Ποιος δεν θυμάται ότι άφησαν εκτός περίθαλψης περίπου 2,5 εκατομμύρια συμπολίτες μας που δεν είχαν ασφαλιστική κάλυψη, μέχρι που ήρθε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να το ανατρέψει;
Και ποιος μπορεί να ξεχάσει -ήταν και πρόσφατο- όταν, στη συζήτηση του προϋπολογισμού στη Βουλή, ο πρωθυπουργός μας απείλησε περιπαικτικά ότι θα μας κάνει να ανατριχιάσουμε εμάς τους αριστερούς, με τις προτάσεις του για τα ΣΔΙΤ ιδιωτικών μονάδων με Δημόσια νοσοκομεία, όπου ιδιώτες θα χρησιμοποιούσαν τον δημόσιο εξοπλισμό για να βγάζουν περισσότερα κέρδη;
Αλήθεια, δεν είναι η στιγμή να αρχίσουμε να τα ξανασκεφτόμαστε όλα αυτά;
Αλήθεια, τώρα που το ζητούμενο δεν είναι το κέρδος αλλά η ανθρώπινη ζωή, πού είναι κρυμμένοι αυτοί οι ιδιώτες; Δεν τους βλέπουμε πουθενά. Μάλλον θα τηρούν ευλαβικά τις συμβουλές του «Μένουμε σπίτι»…
Αλήθεια, αν δεν είχε μεσολαβήσει η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, νοικοκύρεψε τα δημόσια οικονομικά, διευθέτησε το χρέος, άφησε ένα ισχυρό μαξιλάρι ρευστότητας 37 δισ. ευρώ για ασφάλεια σε μια δύσκολη –καλή ώρα- στιγμή, και στοιχειωδώς παλινόρθωσε το διαλυμένο κοινωνικό κράτος και το Σύστημα Υγείας, πού θα βρισκόμασταν τώρα;
Φανταστείτε, με δυο λόγια, να μη μεσολαβούσαν οι δικές μας 19500 προσλήψεις στο ΕΣΥ τα τελευτάια τέσσερα χρόνια, εκ των οποίων οι 8.500 αφορούν μόνιμο προσωπικό, πόσο πιο αδύναμη θα ήταν η πρώτη γραμμή της άμυνάς μας τώρα;

Με αυτά τα δεδομένα, όμως, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν κακίζω τον κ. Μητσοτάκη που αδυνατεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος των επιπτώσεων που θα έχει η κρίση στην οικονομία και το βάθος των μέτρων που πρέπει να ληφθούν. Δεν τον κακίζω γιατί ο άνθρωπος δεν φταίει. Απλά, δεν έχει το ιδεολογικό υπόβαθρο και τα ερμηνευτικά εργαλεία, τόσο για να αναλύσει και να καταλάβει τη νέα πραγματικότητα όσο και για να συνειδητοποιήσει τι πρέπει να κάνουμε από δω και στο εξής.
Γι` αυτό άλλωστε και προχθές έδωσε εντολή στους υπουργούς του να ανακοινώσουν τόσο ανεπαρκή μέτρα, που, μέσα σε 24 ώρες, αναγκάστηκε να βγεί ο ίδιος και να τους αδειάσει, ανακοινώνοντας επιπρόσθετα. Μόνο που με αυτό το τρόπο δεν κατάφερε να κρύψει ότι η στρατηγική της κυβέρνησης για την οικονομία έχει τίτλο: «βλέποντας και κάνοντας».
Την ώρα που όλες οι χώρες εξήγγειλαν γιγαντιαία προγράμματα σωτηρίας των οικονομιών τους, αυτός ανακοίνωνε μέτρα ισόποσα με αυτά που ανακοινώσαμε εμείς πέρυσι τον Μάη, δηλαδή 1% του ΑΕΠ, όταν, όμως, δεν είχαμε κατάσταση έκτακτης ανάγκης αλλά περιορισμούς από την Ε.Ε.
Μετά την πρώτη ψυχρολουσία, βέβαια, έσπευσαν την επομένη να το διορθώσουν, αλλά και πάλι αντί να ανακοινώσουν οριζόντια μέτρα που θα καλύπτουν το μισθολογικό κόστος και τις δανειακές υποχρεώσεις των επιχειρήσεων, έσπευσαν να εξαγγείλουν απελευθέρωση απολύσεων και ένα επίδομα 800 ευρώ για τους απολυμένους. Την ώρα που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες εκπονούν κολοσσιαία προγράμματα στήριξης, του 95% των μισθών στη Σουηδία, 80% στη Νορβηγία, 75% στη Δανία, 66% στην Πορτογαλία, 60% στην Γερμανία.

Με τη παρέμβασή μου προχθές ζήτησα από τη κυβέρνηση να σχεδιάσει και να υλοποιήσει ένα επιβλητικό πρόγραμμα σωτηρίας της οικονομίας με ορίζοντα τουλάχιστον μέχρι το τέλος του 2020 και με προοπτική δυνητικά και για το 2021. Πρόγραμμα που
δεν μπορεί καταρχήν να είναι μικρότερο από 30 δισ. ευρώ.
Δέκα δισ. ευρω, τουλάχιστον για φέτος, πρέπει να αποτελέσουν το αρχικό κεφάλαιο ενός σχεδίου αντίστοιχου του «σχεδίου Ηρακλής» που ήταν για τις τράπεζες, αυτή τη φορά για την εγγύηση του δημοσίου σε επιχειρηματικά δάνεια.
Και τουλάχιστον άλλα δέκα δισ. μέχρι τέλους του έτους και αντίστοιχο ποσό για τον επόμενο χρόνο, πρέπει να ανακοινωθεί ως διαθέσιμος δημοσιονομικός χώρος για παρεμβάσεις που θα διασφαλίσουν μισθούς και ασφαλιστικές εισφορές, που θα ενισχύσουν το Δημόσιο σύστημα Υγείας και το κοινωνικό κράτος, που θα κρατήσουν τη κοινωνία και την οικονομία όρθια.

Κάποιοι θα αναρωτιούνται: Μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπερβολικός επειδή είναι στην αντιπολίτευση;
Δεν έχουμε παρά να συγκρίνουμε τις προχθεσινές δηλώσεις του κ. Μητσοτάκη με αυτές του Ιταλού πρωθυπουργού Τζουζέπε Κόντε.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός πανηγύριζε για το αυτονόητο, ότι δηλαδή η κ. Λαγκαρντ της ΕΚΤ περιέλαβε και τα ελληνικά ομόλογα σε ένα έκτακτο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης. Πανηγύριζε δηλαδή γιατί την Ελλάδα την έβγαλε ο ΣΥΡΙΖΑ από τα μνημόνια και δεν αποτελεί πια εξαίρεση. Και μάλλον γιατί του φάνηκαν πολλά τα 12 δισ.
Την ίδια στιγμή, ο Ιταλός πρωθυπουργός χαρακτήριζε ανεπαρκές το πακέτο Λαγκαρντ και ζητούσε από τον ESM να διανέμει τα περίπου 500 δισ. ευρώ που διαθέτει για κατάσταση ανάγκης, στα κράτη μέλη.
Είναι ζήτημα ολιγαρκούς προσέγγισης;

 

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ

Συνιστά αναμφίβολα βήμα προς τον ορθολογισμό το γεγονός ότι ο κ. Μητσοτάκης άδειασε σήμερα τους ακραίους του κόμματος του, που όλες τις προηγούμενες μέρες χαρακτήριζαν «άπιστους» τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ή παρακινούσαν τους πιστούς να μεταλάβουν άφοβα.
Ωστόσο όταν είσαι Πρωθυπουργός και έχεις ευθύνη για τη Δημόσια Υγεία όλων των πολιτών, δεν αρκούν οι παραινέσεις αλλά απαιτούνται αποφάσεις.
Η κυβέρνηση τις προηγούμενες μέρες αποφάσισε – ορθώς –  να αποτρέψει τις μαζικές  συναθροίσεις, αναστέλλοντας την λειτουργία σχολείων, πανεπιστημίων, φροντιστηρίων, ΚΑΠΗ, αθλητικών χώρων.
Δεν περιορίστηκε σε παραινέσεις, προχώρησε σε αποφάσεις.
Γιατί λοιπόν δεν αποφασίζει αναστολή ή τροποποίηση του τελετουργικού των μυστηρίων, όπως συνέβη και σε άλλες χώρες, παρά πετάει το μπαλάκι στην Εκκλησία και στους πιστούς;
Δεν είναι θέμα ευσέβειας και ατομικής πίστης, αλλά κατεπείγουσας προστασίας της δημόσιας Υγείας και των πολιτών. Είναι αδιανόητο σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή η κυβέρνηση να πορεύεται με κριτήριο «ισορροπίες» και το όποιο πολιτικό κόστος.

Να αντιστοιχηθούμε με τους πολίτες που μας στηρίζουν

Του Γιάννη Μπαλάφα*

Για τα δεξιά κόμματα και όσους αντιλαμβάνονται την πολιτική με όρους συναλλαγής και οικογενειοκρατίας, οι εκλογές είναι ένα μέσο με το οποίο καθορίζεται από ποιο ρόλο θα συνεχίσουν να ασκούν εξουσία: Θα έχουν κυβερνητικές ευθύνες ή από θέση αντιπολίτευσης θα παρεμβαίνουν στις ασκούμενες πολιτικές; Η θέση τους και η σχέση τους με την εξουσία είναι κάτι που πιστεύουν ότι τους ανήκει και απλώς κληρονομείται ή εκχωρείται στους δικούς τους εκλεκτούς… Αυτοί είναι οι «νόμιμοι ιδιοκτήτες» των ζωών μας! Όλοι οι υπόλοιποι είναι – είμαστε «περιστασιακοί σφετεριστές»… Αν το δικό τους παιδί έχει τελειώσει το Χάρβαρντ, δικαιούται άμεσο διορισμό πριν γίνει 25 ετών. Αν εσύ έχεις περάσει κάτι δεκαετίες εργαζόμενος σε θέσεις ευθύνης στον ιδιωτικό τομέα ή διδάσκοντας στα πανεπιστήμια ή αγωνιζόμενος στα κοινωνικά κινήματα, είσαι «ρουσφέτι», είσαι «σκάνδαλο», είσαι «αριστερός του σαλονιού»…

Για εμάς στην Αριστερά (που η σχέση μας με τους πολίτες είναι ή πρέπει να είναι σχέση αλληλεπίδρασης και εμπιστοσύνης) οι εκλογές έχουν και άλλα χαρακτηριστικά: Αποτελούν μήνυμα, είναι και εντολή, για το τι ζητούν από εμάς. Στις 7 Ιουλίου θα μας πουν οι πολίτες τι θέλουν να κάνουμε από τις 8 Ιουλίου.

Το σίγουρο είναι ότι εμείς και στις 8 Ιουλίου θα κάνουμε ό,τι κάναμε πάντα (ανεξάρτητα από θέση ευθύνης): Θα πρωτοστατούμε στα κοινωνικά κινήματα, θα αγωνιζόμαστε για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, θα υπερασπιζόμαστε τους πιο αδύναμους και θα εργαζόμαστε σκληρά όπως έχουμε συνηθίσει…

Όμως μετά από 4,5 χρόνια στην κυβέρνηση (όχι υποχρεωτικά στην εξουσία…) οφείλουμε να ξανακοιτάξουμε από τις 8 Ιουλίου και ορισμένα άλλα σημεία που (κατά την άποψή μου) θα αποτελούν και σημεία της λαϊκής εντολής:

Οι πολίτες είναι σαφές ότι μας έχουν κατατάξει με την ψήφο τους στα «κόμματα εξουσίας». Αυτό μας φορτώνει με ευθύνες. Δεν είμαστε πλέον στην εποχή τού «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά». Οφείλουμε να έχουμε συμπεριφορά, προτάσεις, επεξεργασίες που να υπηρετούν αυτή την αριστερή κυβερνητική προοπτική.

Οι πολίτες έχουν αυξημένες απαιτήσεις από εμάς. Αυτό που μπορεί να είναι ανεκτό για έναν δεξιό πολιτικό, δεν είναι απαραίτητα ανεκτό για εμάς. Δικά μας παιδιά είναι τα παιδιά όλων των Ελλήνων, ισότιμα, δίκαια, διάφανα.

Όλοι κρινόμαστε για την αποτελεσματικότητά μας. Το ότι καταφέραμε να κατεβάσουμε τους δείκτες ανεργίας κατά 9 ποσοστιαίες μονάδες, είναι ένα μετρήσιμο επίτευγμα. Το ότι ολοκληρώσαμε μια σειρά έργα που επί χρόνια «λίμναζαν», όπως η Ιόνια Οδός που έβγαλε από την απομόνωση την ιδιαίτερη πατρίδα μου, την Ήπειρο, είναι ένα μετρήσιμο αποτέλεσμα. Ό,τι έμεινε και μένει στον χώρο των «καλών προθέσεων», δεν μας διευκολύνει στα επιχειρήματά μας. Απλά και καθαρά.

Εμείς δεν ήμασταν μόνο κυβερνητικοί βουλευτές, ήμασταν και είμαστε και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα μας έδωσε και δίνει τεράστιες μάχες (νικηφόρα, κατά την άποψή μου), χωρίς όμως να έχει ακόμα εναρμονιστεί με τον όγκο και τη σύνθεση των υποστηρικτών του. Είναι σαφές ότι πρέπει να αντιστοιχηθούμε με τους πολίτες που μας στηρίζουν. Να τους καλέσουμε να αποφασίσουν αυτοί με ποιον τρόπο θέλουν και μπορούν να συνταχθούν μαζί μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι και δεν πρέπει να είναι ένα κλειστό κλαμπ ορισμένων πρωτοπόρων πολιτών. Είναι ή πρέπει να γίνει ένα πλατύ κίνημα στο οποίο να ενταχθούν όλοι αυτοί με τους οποίους συναντηθήκαμε προεκλογικά στις πλατείες, στις περιοδείες, στα καφενεία ή (πολύ περισσότερο) στα προοδευτικά ψηφοδέλτια των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Οι πολίτες στις ευρωεκλογές μάς έστειλαν ένα μήνυμα που πιστεύω ότι δεν θα επαναληφθεί στις εθνικές εκλογές. Όμως ακριβώς για να μην επαναληφθεί, πρέπει με ειλικρίνεια να το διαβάσουμε, να το αναλύσουμε και να διορθώσουμε ό,τι δεν ήταν πειστικό.

Είμαι απολύτως σίγουρος ότι στις 7 Ιουλίου το μήνυμα θα είναι πολύ διαφορετικό. Αυτό όμως δεν αλλάζει σε τίποτα αυτά που από την επόμενη εμείς οφείλουμε να κάνουμε. Η δική μου Αριστερά ποτέ δεν ήταν ένας εκλογικός μηχανισμός, ήταν πάντα μια μαχητική δημοκρατική δύναμη. Αυτό πρέπει καθημερινά να το επιβεβαιώνει, προσθέτοντας όμως πλέον και την εντολή για να συμπεριφερόμαστε και ως κόμμα εξουσίας. Να αναλαμβάνουμε ευθύνες, να έχουμε ρεαλιστικές προτάσεις, να συγκρουόμαστε με όσους πρέπει, αλλά και να οικοδομούμε συμμαχίες με όσους υπάρχουν περιθώρια συνεργασίας. Αυτή είναι η εντολή, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι, αυτή είναι η εντολή που περιμένω και στις 7 Ιουλίου.

 

* Ο Γιάννης Μπαλάφας είναι υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στον Νότιο Τομέα της Αθήνας

Με το βλέμμα στην κοινωνία για την πραγματική αναμέτρηση (της Ευαγγελίας Μανιτσούδη)

Από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ ανάλαβε την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας το πρώτο μέλημα ήταν η έξοδος από τα μνημόνια και η επιστροφή στην ομαλότητα με την κοινωνία όρθια. Από τότε αναμφισβήτητα και σε πολύ πυκνό πολιτικά χρόνο, έγιναν πολλές οπισθοχωρήσεις, έγιναν λάθη και κινήσεις που δεν είχαν σχέση με τις αξίες μας. Όμως, γνωρίζω καλά ότι όταν δίνεις την μάχη βλέπεις τον τελικό στόχο με τις λιγότερο δυνατές απώλειες. Ό Στόχος επετεύχθη, βγήκαμε από τα μνημόνια αλλά η επιστροφή μιας κοινωνίας κουρασμένης στην κανονικότητα θέλει δρόμο και κόπο. Μην ξεχνάμε ότι τον Αύγουστο βγήκαμε από το μνημόνιο και ακόμη τα αποτελέσματα στην καθημερινότητα του πολίτη δεν έχουν φανεί.
Από τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών επιβεβαιώνεται ότι η μνήμη των πολιτών μικραίνει και πολύ εύκολα το κακό γίνεται καλό και αντίστροφα. Ξεχνάμε γρήγορα!
Ξεχάσαμε ποιος μας έβαλε στα μνημόνια και ποιος μας έβγαλε, ποιος έκλεισε σχολεία, νοσοκομεία, απέλυσε δημοσίους υπαλλήλους και ποιος ανοίγει σχολεία, προσλαμβάνει καθηγητές. γιατρούς και νοσηλευτές.
Κατανοώ όμως την αντίδραση των συμπολιτών μου ως αυθόρμητη και χωρίς να έχουν απόλυτη γνώση των προγραμμάτων του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ .Για αυτό άλλωστε προσπάθησαν νυχθημερόν τα περισσότερα ΜΜΕ που από την Κυριακή το Βράδυ πανηγυρίζουν μαζί με την Αντιπολίτευση, σαν να είχαμε εθνικές εκλογές.
Το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών δεν σημαίνει ότι η κοινωνία συμφωνεί με την ΝΔ, αλλά αντέδρασε και χτύπησε το καμπανάκι στον ΣΥΡΙΖΑ ότι κάτι κάνει στραβά. Στο διάστημα μέχρι τις Εθνικές εκλογές οφείλουμε να μιλήσουμε σε κάθε επαγγελματική, ηλικιακή, κοινωνική ομάδα ξεχωριστά. Είναι αδύνατον οι Δημόσιοι υπάλληλοι να βγάζουν πρώτη δύναμη την ΝΔ, γνωρίζοντας καλά τι έκανε ο Πρόεδρος της ΝΔ ως Υπουργός (κλείσιμο σχολείων, απολύσεις κλπ), οι νέοι που εξαιτίας των πολιτικών επιλογών της ΝΔ έφυγαν στο εξωτερικό(ψάχνοντας για δουλειά ),οι συνταξιούχοι που τους έκοψαν 11 φορές τις συντάξεις.
Άρα, έχουμε πολλή δουλειά και δουλειά ουσίας. Προσωπικά έχω ξαναγράψει ότι δεν επικοινωνείτε όσο απαιτείται το έργο της Κυβέρνησης και αναλωνόμαστε στην ατζέντα της σκανδαλολογίας που τελικά έκανε καλό στην ΝΔ, γιατί δεν φάνηκε όσο έπρεπε τι κάναμε για την κοινωνία.
Με το βλέμμα λοιπόν στην κοινωνία, σε όλους, με θάρρος και ειλικρίνεια και με το δεδομένο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει έργο να επιδείξει και πρόγραμμα για το μέλλον που θα καλυτερεύσει ουσιαστικά την καθημερινότητα στην ζωή μας..
Εκεί θα γίνει η πραγματική αναμέτρηση και είναι ευθύνη μικρή ή μεγάλη όλων μας.
*Η Ευαγγελία Μανιτσούδη είναι μέλος της Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Χίου

Η υπεράσπιση της εργασίας ως μοχλός πίεσης για την Ευρώπη των λαών

Του Κώστα Μπάρκα*
Ο Κοινωνικός Πυλώνας, εξαιτίας του ρόλου  που μπορεί να παίξει στην επαναφορά των προστατευτικών εργασιακών ρυθμίσεων και ως εκ τούτου στην αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος του πιο αδύναμου μέρους των εργασιακών σχέσεων, δηλαδή των εργαζομένων, θα αποτελέσει ένα από τα βασικότερα πεδία συγκρούσεων στην Ευρώπη από εδώ και πέρα.

Η κυρίαρχη στρατηγική εξόδου από την κρίση που έπληξε Ελλάδα και Ευρώπη για μια δεκαετία δεν ήταν ουδέτερη. Οι επιλογές της πολιτικής ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αν μη τι άλλο κατά πλειοψηφία, δημιούργησαν τις καταλληλότερες των συνθηκών για μια βίαιη αναδιανομή εισοδήματος, πλούτου και δύναμης από τα κάτω προς τα πάνω. Κεντρική διαδικασία και αναγκαίο όχημα για την παραπάνω τομή στην προηγούμενη αναπαραγωγή της κοινωνικής ισορροπίας αποτέλεσαν η επίθεση στον κόσμο της εργασίας. Με άλλα λόγια, για να γίνουν οι πλούσιοι και ισχυροί πιο πλούσιοι και πιο ισχυροί -ώστε να ξεπεράσουν αλώβητοι μια κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν- πρέπει αντίστοιχα οι φτωχοί και αδύναμοι να γίνουν πιο φτωχοί και πιο αδύναμοι. Η απορρύθμιση της αγοράς μέσα από μια γενικευμένη επαναδιαπραγμάτευση των όρων, των δικαιωμάτων και των καθεστώτων εργασίας των μεσαίων και χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων αποτέλεσε μια κομβική απόφαση.

Οι επιπτώσεις της ιδεολογίας του «αόρατου χεριού της αγοράς» αποδείχθηκαν μοιραίες για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Το μεταφυσικό αυτό χέρι δεν συμβολίζει τίποτε παραπάνω από ένα εξαιρετικά «ορατό» και πραγματικό σύστημα ανταγωνισμού και κοινωνικού αυτοματισμού που αφήνει απροστάτευτους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες απέναντι στους de facto ισχυρούς του εκάστοτε τραπεζιού. Η αποσάθρωση του εργασιακού τοπίου αποτυπώθηκε σε όλους τους οικονομικούς και τους κοινωνικούς δείκτες, ενώ η αντιστροφή, και όχι απλά η ανάσχεση, αυτής της πραγματικότητας αποτελεί τη μεγάλη πρόκληση των επόμενων χρόνων. Η όποια επαναφορά στην κανονικότητα, μετά το τέλος μια μακράς περιόδου ύφεσης και καταστρατήγησης βασικών εργασιακών (και δημοκρατικών κατ’ επέκταση) δικαιωμάτων, περνάει αναπόφευκτα μέσα από την επαναφορά της κανονικότητας στην εργασία.

Την ίδια στιγμή, η έκρηξη των ανισοτήτων, η διάρρηξη των παραδοσιακών σχέσεων εκπροσώπησης -ειδικά στην περίπτωση της ενσωμάτωσης στο νεοφιλελεύθερο πολιτικό σχέδιο των κομμάτων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας- αλλά και η υιοθέτηση ενός μισαλλόδοξου λόγου από τη συντηρητική (και όχι μόνο) κομματική οικογένεια, ειδικά ενώπιον της νέας συνθήκης που δημιούργησε το μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα, επέτρεψαν στο ακροδεξιό και εθνικιστικό αφήγημα να επανεμφανιστεί ως μια «λαϊκή εναλλακτική», μια «αντισυστημική επιλογή». Με άλλα λόγια, για να επιτευχθεί ο στόχος που περιγράψαμε παραπάνω, είναι εξίσου ζωτικής σημασίας οι φτωχοί και αδύναμοι να θεωρούν πως για το βιοτικό τους επίπεδο ευθύνονται κάποιοι εξίσου φτωχοί και αδύναμοι, με διαφορετική εθνική, θρησκευτική ή ακόμα και έμφυλη ταυτότητα από τους ίδιους.

Οι αγώνες όμως των λαών της Ευρώπης και η αντίστοιχη αλλαγή του πολιτικού συσχετισμού δύναμης σε χώρες όπως η Ελλάδα και αργότερα η Ισπανία και η Πορτογαλία, σε συνδυασμό με μια όψιμη αλλά κρίσιμη επιστροφή κομματιών της σοσιαλδημοκρατίας προς τις συγκροτητικές αρχές αυτής, απέδειξαν πως το μέλλον της Ευρώπης βρίσκεται στις δυνάμεις που αντιλαμβάνονται την ανάγκη για περισσότερη δημοκρατία, περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, περισσότερη ελευθερία και ισότητα.

Το 2017, αναγνωρίζοντας την ανάγκη μιας ενιαίας επαναρύθμισης του εργασιακού τοπίου στο σύνολο των χωρών της ένωσης, υιοθετήθηκε ο Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Πυλώνας, με την κοινή διακήρυξη Συμβουλίου, Ευρωκοινοβουλίου και Κομισιόν, κατά την «Κοινωνική Σύνοδο» στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας: ίσες ευκαιρίες και πρόσβαση στην αγορά εργασίας, δίκαιοι όροι εργασίας και κοινωνική προστασία και ένταξη. Τρεις πολιτικές κατευθύνσεις οι οποίες άπτονται 20 βασικών αρχών. Σε αντίθεση όμως με το Σύμφωνο Σταθερότητας ή άλλες ευρωπαϊκές οδηγίες, ο Κοινωνικός Πυλώνας δεν συνοδεύεται από κάποια διαδικασία νομοθετικής δεσμευτικότητας η οποία θα προβλέπει κυρώσεις για τυχόν παραβιάσεις αυτών των βασικών αρχών.

Είναι σαφές πως ο Κοινωνικός Πυλώνας, εξαιτίας του ρόλου που μπορεί να παίξει στην επαναφορά των προστατευτικών εργασιακών ρυθμίσεων και ως εκ τούτου στην αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος του πιο αδύναμου μέρους των εργασιακών σχέσεων -δηλαδή των εργαζομένων-, θα αποτελέσει ένα από τα βασικότερα πεδία συγκρούσεων στην Ευρώπη από εδώ και πέρα. Με αφορμή τον Πυλώνα, θα εκφραστούν ξανά δύο κυρίαρχα αντιπαραθετικά πολιτικά σχέδια. Το πρώτο, αυτό της απελευθερωμένης οικονομίας, που ευνοείται από το να παραμείνουν οι αρχές αυτές ως ένα ευχολόγιο που δεν θα δεσμεύσει κανένα κράτος και κανέναν εργοδότη, εκφράζεται από τη Δεξιά και τους πολιτικούς της συμμάχους.

Το δεύτερο σχέδιο είναι αυτό που πρεσβεύουμε εμείς. Ενα σχέδιο που στήνει συμμαχίες με τον κόσμο της εργασίας, που θεωρεί τα εργασιακά δικαιώματα ως οργανικό στοιχείο της δημοκρατίας, που δεν πιστεύει πως η επισφάλεια μπορεί να είναι το εργασιακό μέλλον των νέων, που δεν θεωρεί την ανισότητα φυσική κατάσταση ή κίνητρο για αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Είναι το σχέδιο που κατάφερε να επαναφέρει τις βασικές αρχές των συλλογικών συμβάσεων, να αυξήσει κατά 11% τον κατώτατο και να καταργήσει τον υποκατώτατο μισθό, να μειώσει την ανεργία κατά 8 ποσοστιαίες μονάδες, να κερδίσει μεγάλες μάχες ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία, να ευνοήσει τη δημιουργία 400.000 νέων θέσεων εργασίας μέσα σε 4 χρόνια. Οι ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου έχουν ένα και μόνο επίδικο: ποιο σχέδιο από αυτά τα δύο θα υπερισχύσει την επόμενη μέρα. Η απάντηση πρέπει να δοθεί από τα κάτω και από τα αριστερά για μια Ευρώπη των πολλών, μια Ευρώπη των λαών της.

* Υφυπουργός Εργασίας και βουλευτής Πρέβεζας

Απάντηση Τζανακόπουλου στον κ. Στουρνάρα

 

Ο κύριος Στουρνάρας για άλλη μία φορά δημιουργεί την εντύπωση ακόμα και στον πιο καλοπροαίρετο ότι επιχειρεί πολιτική παρέμβαση.  Το υπουργείο Οικονομικών έδωσε μια χιουμοριστική απάντηση, ότι μάλλον θα μπέρδεψε τους προϋπολογισμούς της σημερινής κυβέρνησης με τους προϋπολογισμούς της δικής του θητείας ως υπουργού Οικονομικών της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, όταν  η ελληνική οικονομία δεν έπιασε ούτε μία φορά τους στόχους του προγράμματος που είχε συμφωνήσει με την Τρόικα το 2012, το 2013, το 2014. Ουδέποτε έχουμε διακινδυνέψει  τη σταθερότητα τη ελληνικής οικονομίας,  για την οποία ο ελληνικός λαός στην κυριολεξία μάτωσε. Αντιθέτως, κάθε παρέμβαση μας η οποία στοχεύει στην στήριξη της κοινωνικής πλειοψηφίας, γίνεται μέσα στο πλαίσιο των πραγματικών δυνατοτήτων. Η πραγματικότητα των αριθμών λέει το εξής:  ότι αυτή την στιγμή τα μέτρα αυτά, σε καμία περίπτωση για το 2019, δεν πρόκειται να θέσουν σε κίνδυνο την επίτευξη του στόχου πρωτογενούς πλεονάσματος. Σε ό,τι αφορά δε το 2020, αυτό το οποίο κάνουμε είναι το εξής:  Αφ’ ης στιγμής δημιουργήθηκαν υπερπλεονάσματα τα προηγούμενα χρόνια μέσα από τις θυσίες του ελληνικού λαού, αυτό το οποίο εμείς οφείλουμε να κάνουμε ως κυβέρνηση είναι να αξιοποιήσουμε, όσο το δυνατόν περισσότερο, τα ρευστά διαθέσιμα για να δημιουργήσουμε δημοσιονομικό χώρο για την ελληνική οικονομία. Έτσι, ώστε να μπορέσει και η ανάπτυξη να τονωθεί αλλά και η κοινωνία να στηριχθεί.  Η χώρα δεν βρίσκεται πλέον σε μνημονιακή επιτροπεία. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε τη δυνατότητα, εφόσον τηρούμε τους συγκεκριμένους στόχους που έχουν συμφωνηθεί, να σχεδιάζουμε και να υλοποιούμε τις δικές μας  πολιτικές, με βάση τις αποφάσεις της κυβέρνησης. Και αυτό ακριβώς κάνουμε.