Ανθεκτικότητα και δημόσιο σύστημα υγείας

Τα τελευταία χρόνια η έννοια της Ανθεκτικότητας (resilience) έρχεται να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της έννοιας της Αειφορίας (sustainability)· θεωρείται πιo διευρυμένη, αφού λαμβάνει υπόψη τη θέση ενός συστήματος μέσα στη γενικότερη συμπλοκή ευρύτερων ή μη συστημάτων, την εξελικτική τους διάσταση, οπότε στοχάζεται και τον «θάνατό» τους… την κατάρρευσή τους.

Για την έννοια της Ανθεκτικότητας δεν υπάρχουν στατικά πράγματα. Ζούμε πλέον στην «Εποχή του Ανθρώπου» -το Ανθρωπόκαινο (anthropocene)- και «[…] δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον κόσμο σαν συμπλοκή έτοιμων πραγμάτων, αλλά ως συμπλοκή εξελικτικών διαδικασιών, όπου τα φαινομενικά σταθερά πράγματα γεννιούνται και πεθαίνουν συνεχώς, […]».(1)

Ο «χορός» αυτός μεταξύ εξελισσόμενων φυσικών και ανθρωπογενών διαδικασιών αποτελεί το υπόβαθρο μέσα στο οποίο λαμβάνονται και εφαρμόζονται οι αποφάσεις μας και οι επιλογές μας. Ολες οι διαδικασίες είναι ενσωματωμένες στο περιβάλλον -οι πόλεις μας, οι χώροι στους οποίους λειτουργούμε, τα οικοσυστήματα που εκμεταλλευόμαστε-, είναι τμήματα ενός ευρύτερου, πολύπλοκου κοινωνικo-οικολογικού συστήματος.

Οσο αυξάνεται η συνδεσιμότητα μεταξύ των συστημάτων μας (ανθρωπογενών και φυσικών) τόσο μειώνεται το «αυτεξούσιό» τους· οι διαδικασίες γίνονται πιο δυναμικές, και οι όποιες καταρρεύσεις καταιγιστικές, άμεσα μεταβιβάσιμες με διευρυμένη επιρροή. Τα πολυώροφα κτίρια καταρρέουν διαφορετικά και με περισσότερες παράπλευρες απώλειες από τα πλινθόκτιστα ισόγεια. Αυτόν όμως τον τρόπο «επιλέξαμε» για να ζούμε… πρέπει τα «οικοδομήματά» μας να αντέξουν, να επιδείξουν ανθεκτικότητα.

Κατά έναν γενικά αποδεκτό ορισμό, Ανθεκτικότητα είναι η ικανότητα ατόμων, συλλογικοτήτων, διοικητικών οργανισμών, εταιρειών και συστημάτων μέσα σε μια περιφέρεια-κράτος να επιβιώνουν, να προσαρμόζονται και να αναπτύσσονται ανεξαρτήτως χρόνιων πιέσεων ή απότομων οχλήσεων.(2) Η προσαρμοστικότητα σε έναν μη στατικό κόσμο, ο οποίος λόγω της έντονης πλέον συνδεσιμότητας εξελίσσεται ταχέως, είναι ζητούμενο· με άλλα λόγια, η ικανότητα να αντεπεξέρχεσαι.

Η Ανθεκτικότητα ως πλαίσιο σκέψης προσπαθεί να επιστήσει την προσοχή στους διαχειριστές των όποιων συστημάτων, ώστε αυτά να μην καταρρεύσουν υπό το βάρος απαιτήσεων που μεταβάλλονται διαρκώς. Και αν οι χρόνιες ενδογενείς πιέσεις φαίνεται να είναι γενικά γνωστές στους διαχειριστές (φθείρουν το σύστημα και υποβιβάζουν την Ανθεκτικότητά του), οι απότομες εξωγενείς οχλήσεις (γεγονότα-σοκ) που μπορεί να δεχτεί ένα σύστημα είναι ικανές (αναλόγως της Ανθεκτικότητάς του) να το εκτροχιάσουν· για αυτό είναι κρίσιμη η πρόβλεψη – πρόληψη.

Στα καθ’ ημάς, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση προ δεκαετίας πυροδότησε την οικονομική κατάρρευση του ελλαδικού κράτους. Ηταν τρόπον τινά ο πυροκροτητής… το μπαρούτι συσσωρευόταν χρόνια. Διαπιστώσαμε πως η Ελληνική Οικονομία δεν είχε καμία ανθεκτικότητα για να αντεπεξέλθει στους τριγμούς που της μεταβίβαζε το διεθνές οικονομικό οικοδόμημα, στο οποίο πλέον είναι συνδεδεμένες όλες οι χώρες.

Τώρα, με την υγειονομική κρίση του κορονοϊού, έχουμε ένα εξωγενές γεγονός-σοκ, αποτέλεσμα της έντονης συμπλοκής ανθρώπου – φύσης… στην ουσία η φύση διεκδικεί χώρο να εξελιχθεί, διεκδικεί πίσω τον χώρο που απαλλοτριώνεται από την πλευρά μας καθημερινά· πυροδοτεί εξελίξεις παγκόσμια που θα κρίνουν καθοριστικά την Ανθεκτικότητα διαφόρων τομέων και ειδικότερα των δημόσιων συστημάτων υγείας.

Το γενικό lock dawn που εφαρμόζεται παντού, παρά το τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό κόστος, φαίνεται να προκρίνεται, ώστε αυτά τα συστήματα να καταφέρουν να ανταποκριθούν. Κανείς δεν θέλει να βιώσει (ίσως με κόστος της ίδιας της ζωής του) τη γύμνια, την έλλειψη Ανθεκτικότητας που τα χαρακτηρίζει.

Το γεγονός ωστόσο, ότι τα δημόσια συστήματα υγείας δεν είναι ικανά να αντεπεξέλθουν σε ένα από τα πολλά σενάρια πανδημίας (τα οποία επεξεργαζόταν εδώ και χρόνια ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας), δεν είναι διόλου τυχαίο. Το αντίθετο μάλιστα, η παντελής έλλειψη μέριμνας για το χτίσιμο Ανθεκτικότητας είναι πολιτική επιλογή. Αυτή η εγκληματική έλλειψη Ανθεκτικότητας είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων νεοφιλελεύθερων επιλογών -αρχής γενομένης από την απαξίωση του βρετανικού δημοσίου συστήματος υγείας επί Θάτσερ- και της αντίστοιχης ρητορικής που υποστήριξε τις ευρωπαϊκές πολιτικές λιτότητας.

Το lock down όμως, ενώ αποδίδει στις περισσότερες των περιπτώσεων, δεν αντικαθιστά τις μάχες… απλά δίνει χρόνο στο σύστημα για να (ανα)συγκροτηθεί. Εδώ ακριβώς βρισκόμαστε τώρα, στο σημείο που πρέπει να εφαρμοστούν συγκεκριμένες πολιτικές για την ενίσχυση και την ενδυνάμωση του δημοσίου συστήματος υγείας της χώρας μας. Η κυβέρνηση όμως μοιάζει μουδιασμένη, αφού αυτό -όσο σωτήριο και να είναι για τον λαό μας- είναι εναντίον της ιδεολογίας της και η ιδεολογία είναι καθοριστική… ιδίως στη διαχείριση κρίσεων.

(1) Ενγκελς Φ., (1886) «Ο Λούντβιχ Φοϋερμπάχ και το τέλος της Κλασικής Γερμανικής Φιλοσοφίας», Ερατώ, Αθήνα 2004, σελ. 21 (2) ARUP’s International Development team

* MSc αντιπροέδρος Επιμελητηρίου Πρέβεζας

Άρθρο του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στην εφημερίδα “Έθνος της Κυριακής”

 

• Ο κορονοϊός μαζί με χιλιάδες αθώους σκότωσε και το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό
• Μέτωπο ζωής σήμερα, μέτωπο λογικής αύριο
• Απαιτείται γενναία δημόσια παρέμβαση για τη σωτηρία της οικονομίας

Η κρίση της πανδημίας του κορονοϊού, που με αιμορραγία σε ανθρώπινες ζωές βιώνει η ανθρωπότητα, δυστυχώς δεν αναμένεται να είναι ούτε σύντομη ούτε ανώδυνη. Κι αυτό που προέχει τούτη την ώρα είναι να δώσουμε όλοι μαζί τη μάχη, ενωμένοι σε ένα μέτωπο ζωής, για να υπάρξουν όσο γίνεται λιγότερες ανθρώπινες απώλειες. Αυτό σημαίνει, με ψυχραιμία, και χωρίς πανικό, να τηρήσουμε ευλαβικά τις οδηγίες των επιστημόνων.
Ταυτόχρονα, όμως, σημαίνει και να ενισχύσουμε τους ανθρώπους του ΕΣΥ, όσους δίνουν τη μάχη στη πρώτη γραμμή του μετώπου. Να τους στηρίξουμε σε ανθρώπινο δυναμικό, με άμεσες προσλήψεις όχι μόνο νοσηλευτών αλλά και γιατρών. Σε υποδομές, που σημαίνει να ανοίξουμε όσα περισσότερα κρεβάτια νοσηλείας και εντατικής θεραπείας γίνεται, επιτάσσοντας και ιδιωτικές μονάδες αν χρειαστεί. Και, τέλος, σε υλικά προφύλαξης, γιατί αν όντως έχουμε πόλεμο με αόρατο εχθρό, τότε δεν μπορούμε να στέλνουμε τους στρατιώτες απροστάτευτους στη μάχη.
Γνωρίζω πολύ καλά – κι αυτό καθοδηγεί και πρέπει να καθοδηγεί όλες τις κινήσεις μας- ότι τώρα είναι η ώρα της ευθύνης και όχι της αντιπαράθεσης. Γι’ αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επικεντρώσει τις παρεμβάσεις του σε προτάσεις εποικοδομητικές προς την κυβέρνηση. Τι περισσότερο μπορεί να κάνει και ποια μέτρα πρέπει κατά τη γνώμη μας να λάβει, για να προστατεύσει τους πολίτες. Και όχι στην καταγγελία για τα λάθη και τις παραλείψεις της, αν και έδωσε και δίνει άπειρες ευκαιρίες όλο αυτό το διάστημα.
Ωστόσο, αυτό που έχει σημασία να συνειδητοποιήσουμε σήμερα, πέρα από τα αυτονόητα για το πώς θα ενισχυθεί η μάχη μας στο πεδίο, είναι ότι είναι πλέον εκτός τόπου και χρόνου οι κυρίαρχες αντιλήψεις πως όλα μπορεί να τα ρυθμίζουν αποτελεσματικά οι αγορές, οι κυρίαρχες μεταρρυθμίσεις συρρίκνωσης του δημόσιου και της δημόσιας υγείας προς όφελος του ιδιωτικού τομέα, το κυρίαρχο μοντέλο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Τα σκότωσε όλα ο κορονοϊός, μαζί, δυστυχώς, με χιλιάδες συνανθρώπους μας, που θα μπορούσαν να είχαν σωθεί αν αυτά τα μοντέλα, αυτές οι αντιλήψεις και αυτές οι μεταρρυθμίσεις δεν είχαν επιβληθεί σχεδόν σε όλο το Δυτικό κόσμο, είτε οικειοθελώς από νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, όπως η σημερινή δική μας, του κ. Μητσοτάκη, είτε υπό τον εκβιασμό του ΔΝΤ και των αγορών.
Ποιος δεν θυμάται ότι οι λαμπροί τεχνοκράτες του ΔΝΤ ζήτησαν επιτακτικά από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., από το 2010 να φτάσει το μαχαίρι των περικοπών βαθιά στο ήδη ανεπαρκές και ελλειμματικό Εθνικό μας Σύστημα Υγείας;
Ποιος δεν θυμάται υπουργό της Ν.Δ. να σηκώνει το γάντι, ως υπουργός Υγείας τότε, δηλώνοντας ότι δεν θα του κλέψει τη δόξα ο Τόμσεν και η τρόικα, για απολύσεις γιατρών και τη θέσπιση εισιτηρίου 5 ευρώ στα νοσοκομεία;
Ποιος δεν θυμάται ότι άφησαν εκτός περίθαλψης περίπου 2,5 εκατομμύρια συμπολίτες μας που δεν είχαν ασφαλιστική κάλυψη, μέχρι που ήρθε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να το ανατρέψει;
Και ποιος μπορεί να ξεχάσει -ήταν και πρόσφατο- όταν, στη συζήτηση του προϋπολογισμού στη Βουλή, ο πρωθυπουργός μας απείλησε περιπαικτικά ότι θα μας κάνει να ανατριχιάσουμε εμάς τους αριστερούς, με τις προτάσεις του για τα ΣΔΙΤ ιδιωτικών μονάδων με Δημόσια νοσοκομεία, όπου ιδιώτες θα χρησιμοποιούσαν τον δημόσιο εξοπλισμό για να βγάζουν περισσότερα κέρδη;
Αλήθεια, δεν είναι η στιγμή να αρχίσουμε να τα ξανασκεφτόμαστε όλα αυτά;
Αλήθεια, τώρα που το ζητούμενο δεν είναι το κέρδος αλλά η ανθρώπινη ζωή, πού είναι κρυμμένοι αυτοί οι ιδιώτες; Δεν τους βλέπουμε πουθενά. Μάλλον θα τηρούν ευλαβικά τις συμβουλές του «Μένουμε σπίτι»…
Αλήθεια, αν δεν είχε μεσολαβήσει η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, νοικοκύρεψε τα δημόσια οικονομικά, διευθέτησε το χρέος, άφησε ένα ισχυρό μαξιλάρι ρευστότητας 37 δισ. ευρώ για ασφάλεια σε μια δύσκολη –καλή ώρα- στιγμή, και στοιχειωδώς παλινόρθωσε το διαλυμένο κοινωνικό κράτος και το Σύστημα Υγείας, πού θα βρισκόμασταν τώρα;
Φανταστείτε, με δυο λόγια, να μη μεσολαβούσαν οι δικές μας 19500 προσλήψεις στο ΕΣΥ τα τελευτάια τέσσερα χρόνια, εκ των οποίων οι 8.500 αφορούν μόνιμο προσωπικό, πόσο πιο αδύναμη θα ήταν η πρώτη γραμμή της άμυνάς μας τώρα;

Με αυτά τα δεδομένα, όμως, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν κακίζω τον κ. Μητσοτάκη που αδυνατεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος των επιπτώσεων που θα έχει η κρίση στην οικονομία και το βάθος των μέτρων που πρέπει να ληφθούν. Δεν τον κακίζω γιατί ο άνθρωπος δεν φταίει. Απλά, δεν έχει το ιδεολογικό υπόβαθρο και τα ερμηνευτικά εργαλεία, τόσο για να αναλύσει και να καταλάβει τη νέα πραγματικότητα όσο και για να συνειδητοποιήσει τι πρέπει να κάνουμε από δω και στο εξής.
Γι` αυτό άλλωστε και προχθές έδωσε εντολή στους υπουργούς του να ανακοινώσουν τόσο ανεπαρκή μέτρα, που, μέσα σε 24 ώρες, αναγκάστηκε να βγεί ο ίδιος και να τους αδειάσει, ανακοινώνοντας επιπρόσθετα. Μόνο που με αυτό το τρόπο δεν κατάφερε να κρύψει ότι η στρατηγική της κυβέρνησης για την οικονομία έχει τίτλο: «βλέποντας και κάνοντας».
Την ώρα που όλες οι χώρες εξήγγειλαν γιγαντιαία προγράμματα σωτηρίας των οικονομιών τους, αυτός ανακοίνωνε μέτρα ισόποσα με αυτά που ανακοινώσαμε εμείς πέρυσι τον Μάη, δηλαδή 1% του ΑΕΠ, όταν, όμως, δεν είχαμε κατάσταση έκτακτης ανάγκης αλλά περιορισμούς από την Ε.Ε.
Μετά την πρώτη ψυχρολουσία, βέβαια, έσπευσαν την επομένη να το διορθώσουν, αλλά και πάλι αντί να ανακοινώσουν οριζόντια μέτρα που θα καλύπτουν το μισθολογικό κόστος και τις δανειακές υποχρεώσεις των επιχειρήσεων, έσπευσαν να εξαγγείλουν απελευθέρωση απολύσεων και ένα επίδομα 800 ευρώ για τους απολυμένους. Την ώρα που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες εκπονούν κολοσσιαία προγράμματα στήριξης, του 95% των μισθών στη Σουηδία, 80% στη Νορβηγία, 75% στη Δανία, 66% στην Πορτογαλία, 60% στην Γερμανία.

Με τη παρέμβασή μου προχθές ζήτησα από τη κυβέρνηση να σχεδιάσει και να υλοποιήσει ένα επιβλητικό πρόγραμμα σωτηρίας της οικονομίας με ορίζοντα τουλάχιστον μέχρι το τέλος του 2020 και με προοπτική δυνητικά και για το 2021. Πρόγραμμα που
δεν μπορεί καταρχήν να είναι μικρότερο από 30 δισ. ευρώ.
Δέκα δισ. ευρω, τουλάχιστον για φέτος, πρέπει να αποτελέσουν το αρχικό κεφάλαιο ενός σχεδίου αντίστοιχου του «σχεδίου Ηρακλής» που ήταν για τις τράπεζες, αυτή τη φορά για την εγγύηση του δημοσίου σε επιχειρηματικά δάνεια.
Και τουλάχιστον άλλα δέκα δισ. μέχρι τέλους του έτους και αντίστοιχο ποσό για τον επόμενο χρόνο, πρέπει να ανακοινωθεί ως διαθέσιμος δημοσιονομικός χώρος για παρεμβάσεις που θα διασφαλίσουν μισθούς και ασφαλιστικές εισφορές, που θα ενισχύσουν το Δημόσιο σύστημα Υγείας και το κοινωνικό κράτος, που θα κρατήσουν τη κοινωνία και την οικονομία όρθια.

Κάποιοι θα αναρωτιούνται: Μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπερβολικός επειδή είναι στην αντιπολίτευση;
Δεν έχουμε παρά να συγκρίνουμε τις προχθεσινές δηλώσεις του κ. Μητσοτάκη με αυτές του Ιταλού πρωθυπουργού Τζουζέπε Κόντε.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός πανηγύριζε για το αυτονόητο, ότι δηλαδή η κ. Λαγκαρντ της ΕΚΤ περιέλαβε και τα ελληνικά ομόλογα σε ένα έκτακτο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης. Πανηγύριζε δηλαδή γιατί την Ελλάδα την έβγαλε ο ΣΥΡΙΖΑ από τα μνημόνια και δεν αποτελεί πια εξαίρεση. Και μάλλον γιατί του φάνηκαν πολλά τα 12 δισ.
Την ίδια στιγμή, ο Ιταλός πρωθυπουργός χαρακτήριζε ανεπαρκές το πακέτο Λαγκαρντ και ζητούσε από τον ESM να διανέμει τα περίπου 500 δισ. ευρώ που διαθέτει για κατάσταση ανάγκης, στα κράτη μέλη.
Είναι ζήτημα ολιγαρκούς προσέγγισης;

 

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ

Συνιστά αναμφίβολα βήμα προς τον ορθολογισμό το γεγονός ότι ο κ. Μητσοτάκης άδειασε σήμερα τους ακραίους του κόμματος του, που όλες τις προηγούμενες μέρες χαρακτήριζαν «άπιστους» τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ή παρακινούσαν τους πιστούς να μεταλάβουν άφοβα.
Ωστόσο όταν είσαι Πρωθυπουργός και έχεις ευθύνη για τη Δημόσια Υγεία όλων των πολιτών, δεν αρκούν οι παραινέσεις αλλά απαιτούνται αποφάσεις.
Η κυβέρνηση τις προηγούμενες μέρες αποφάσισε – ορθώς –  να αποτρέψει τις μαζικές  συναθροίσεις, αναστέλλοντας την λειτουργία σχολείων, πανεπιστημίων, φροντιστηρίων, ΚΑΠΗ, αθλητικών χώρων.
Δεν περιορίστηκε σε παραινέσεις, προχώρησε σε αποφάσεις.
Γιατί λοιπόν δεν αποφασίζει αναστολή ή τροποποίηση του τελετουργικού των μυστηρίων, όπως συνέβη και σε άλλες χώρες, παρά πετάει το μπαλάκι στην Εκκλησία και στους πιστούς;
Δεν είναι θέμα ευσέβειας και ατομικής πίστης, αλλά κατεπείγουσας προστασίας της δημόσιας Υγείας και των πολιτών. Είναι αδιανόητο σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή η κυβέρνηση να πορεύεται με κριτήριο «ισορροπίες» και το όποιο πολιτικό κόστος.

Να αντιστοιχηθούμε με τους πολίτες που μας στηρίζουν

Του Γιάννη Μπαλάφα*

Για τα δεξιά κόμματα και όσους αντιλαμβάνονται την πολιτική με όρους συναλλαγής και οικογενειοκρατίας, οι εκλογές είναι ένα μέσο με το οποίο καθορίζεται από ποιο ρόλο θα συνεχίσουν να ασκούν εξουσία: Θα έχουν κυβερνητικές ευθύνες ή από θέση αντιπολίτευσης θα παρεμβαίνουν στις ασκούμενες πολιτικές; Η θέση τους και η σχέση τους με την εξουσία είναι κάτι που πιστεύουν ότι τους ανήκει και απλώς κληρονομείται ή εκχωρείται στους δικούς τους εκλεκτούς… Αυτοί είναι οι «νόμιμοι ιδιοκτήτες» των ζωών μας! Όλοι οι υπόλοιποι είναι – είμαστε «περιστασιακοί σφετεριστές»… Αν το δικό τους παιδί έχει τελειώσει το Χάρβαρντ, δικαιούται άμεσο διορισμό πριν γίνει 25 ετών. Αν εσύ έχεις περάσει κάτι δεκαετίες εργαζόμενος σε θέσεις ευθύνης στον ιδιωτικό τομέα ή διδάσκοντας στα πανεπιστήμια ή αγωνιζόμενος στα κοινωνικά κινήματα, είσαι «ρουσφέτι», είσαι «σκάνδαλο», είσαι «αριστερός του σαλονιού»…

Για εμάς στην Αριστερά (που η σχέση μας με τους πολίτες είναι ή πρέπει να είναι σχέση αλληλεπίδρασης και εμπιστοσύνης) οι εκλογές έχουν και άλλα χαρακτηριστικά: Αποτελούν μήνυμα, είναι και εντολή, για το τι ζητούν από εμάς. Στις 7 Ιουλίου θα μας πουν οι πολίτες τι θέλουν να κάνουμε από τις 8 Ιουλίου.

Το σίγουρο είναι ότι εμείς και στις 8 Ιουλίου θα κάνουμε ό,τι κάναμε πάντα (ανεξάρτητα από θέση ευθύνης): Θα πρωτοστατούμε στα κοινωνικά κινήματα, θα αγωνιζόμαστε για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, θα υπερασπιζόμαστε τους πιο αδύναμους και θα εργαζόμαστε σκληρά όπως έχουμε συνηθίσει…

Όμως μετά από 4,5 χρόνια στην κυβέρνηση (όχι υποχρεωτικά στην εξουσία…) οφείλουμε να ξανακοιτάξουμε από τις 8 Ιουλίου και ορισμένα άλλα σημεία που (κατά την άποψή μου) θα αποτελούν και σημεία της λαϊκής εντολής:

Οι πολίτες είναι σαφές ότι μας έχουν κατατάξει με την ψήφο τους στα «κόμματα εξουσίας». Αυτό μας φορτώνει με ευθύνες. Δεν είμαστε πλέον στην εποχή τού «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά». Οφείλουμε να έχουμε συμπεριφορά, προτάσεις, επεξεργασίες που να υπηρετούν αυτή την αριστερή κυβερνητική προοπτική.

Οι πολίτες έχουν αυξημένες απαιτήσεις από εμάς. Αυτό που μπορεί να είναι ανεκτό για έναν δεξιό πολιτικό, δεν είναι απαραίτητα ανεκτό για εμάς. Δικά μας παιδιά είναι τα παιδιά όλων των Ελλήνων, ισότιμα, δίκαια, διάφανα.

Όλοι κρινόμαστε για την αποτελεσματικότητά μας. Το ότι καταφέραμε να κατεβάσουμε τους δείκτες ανεργίας κατά 9 ποσοστιαίες μονάδες, είναι ένα μετρήσιμο επίτευγμα. Το ότι ολοκληρώσαμε μια σειρά έργα που επί χρόνια «λίμναζαν», όπως η Ιόνια Οδός που έβγαλε από την απομόνωση την ιδιαίτερη πατρίδα μου, την Ήπειρο, είναι ένα μετρήσιμο αποτέλεσμα. Ό,τι έμεινε και μένει στον χώρο των «καλών προθέσεων», δεν μας διευκολύνει στα επιχειρήματά μας. Απλά και καθαρά.

Εμείς δεν ήμασταν μόνο κυβερνητικοί βουλευτές, ήμασταν και είμαστε και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα μας έδωσε και δίνει τεράστιες μάχες (νικηφόρα, κατά την άποψή μου), χωρίς όμως να έχει ακόμα εναρμονιστεί με τον όγκο και τη σύνθεση των υποστηρικτών του. Είναι σαφές ότι πρέπει να αντιστοιχηθούμε με τους πολίτες που μας στηρίζουν. Να τους καλέσουμε να αποφασίσουν αυτοί με ποιον τρόπο θέλουν και μπορούν να συνταχθούν μαζί μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι και δεν πρέπει να είναι ένα κλειστό κλαμπ ορισμένων πρωτοπόρων πολιτών. Είναι ή πρέπει να γίνει ένα πλατύ κίνημα στο οποίο να ενταχθούν όλοι αυτοί με τους οποίους συναντηθήκαμε προεκλογικά στις πλατείες, στις περιοδείες, στα καφενεία ή (πολύ περισσότερο) στα προοδευτικά ψηφοδέλτια των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Οι πολίτες στις ευρωεκλογές μάς έστειλαν ένα μήνυμα που πιστεύω ότι δεν θα επαναληφθεί στις εθνικές εκλογές. Όμως ακριβώς για να μην επαναληφθεί, πρέπει με ειλικρίνεια να το διαβάσουμε, να το αναλύσουμε και να διορθώσουμε ό,τι δεν ήταν πειστικό.

Είμαι απολύτως σίγουρος ότι στις 7 Ιουλίου το μήνυμα θα είναι πολύ διαφορετικό. Αυτό όμως δεν αλλάζει σε τίποτα αυτά που από την επόμενη εμείς οφείλουμε να κάνουμε. Η δική μου Αριστερά ποτέ δεν ήταν ένας εκλογικός μηχανισμός, ήταν πάντα μια μαχητική δημοκρατική δύναμη. Αυτό πρέπει καθημερινά να το επιβεβαιώνει, προσθέτοντας όμως πλέον και την εντολή για να συμπεριφερόμαστε και ως κόμμα εξουσίας. Να αναλαμβάνουμε ευθύνες, να έχουμε ρεαλιστικές προτάσεις, να συγκρουόμαστε με όσους πρέπει, αλλά και να οικοδομούμε συμμαχίες με όσους υπάρχουν περιθώρια συνεργασίας. Αυτή είναι η εντολή, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι, αυτή είναι η εντολή που περιμένω και στις 7 Ιουλίου.

 

* Ο Γιάννης Μπαλάφας είναι υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στον Νότιο Τομέα της Αθήνας

Με το βλέμμα στην κοινωνία για την πραγματική αναμέτρηση (της Ευαγγελίας Μανιτσούδη)

Από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ ανάλαβε την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας το πρώτο μέλημα ήταν η έξοδος από τα μνημόνια και η επιστροφή στην ομαλότητα με την κοινωνία όρθια. Από τότε αναμφισβήτητα και σε πολύ πυκνό πολιτικά χρόνο, έγιναν πολλές οπισθοχωρήσεις, έγιναν λάθη και κινήσεις που δεν είχαν σχέση με τις αξίες μας. Όμως, γνωρίζω καλά ότι όταν δίνεις την μάχη βλέπεις τον τελικό στόχο με τις λιγότερο δυνατές απώλειες. Ό Στόχος επετεύχθη, βγήκαμε από τα μνημόνια αλλά η επιστροφή μιας κοινωνίας κουρασμένης στην κανονικότητα θέλει δρόμο και κόπο. Μην ξεχνάμε ότι τον Αύγουστο βγήκαμε από το μνημόνιο και ακόμη τα αποτελέσματα στην καθημερινότητα του πολίτη δεν έχουν φανεί.
Από τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών επιβεβαιώνεται ότι η μνήμη των πολιτών μικραίνει και πολύ εύκολα το κακό γίνεται καλό και αντίστροφα. Ξεχνάμε γρήγορα!
Ξεχάσαμε ποιος μας έβαλε στα μνημόνια και ποιος μας έβγαλε, ποιος έκλεισε σχολεία, νοσοκομεία, απέλυσε δημοσίους υπαλλήλους και ποιος ανοίγει σχολεία, προσλαμβάνει καθηγητές. γιατρούς και νοσηλευτές.
Κατανοώ όμως την αντίδραση των συμπολιτών μου ως αυθόρμητη και χωρίς να έχουν απόλυτη γνώση των προγραμμάτων του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ .Για αυτό άλλωστε προσπάθησαν νυχθημερόν τα περισσότερα ΜΜΕ που από την Κυριακή το Βράδυ πανηγυρίζουν μαζί με την Αντιπολίτευση, σαν να είχαμε εθνικές εκλογές.
Το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών δεν σημαίνει ότι η κοινωνία συμφωνεί με την ΝΔ, αλλά αντέδρασε και χτύπησε το καμπανάκι στον ΣΥΡΙΖΑ ότι κάτι κάνει στραβά. Στο διάστημα μέχρι τις Εθνικές εκλογές οφείλουμε να μιλήσουμε σε κάθε επαγγελματική, ηλικιακή, κοινωνική ομάδα ξεχωριστά. Είναι αδύνατον οι Δημόσιοι υπάλληλοι να βγάζουν πρώτη δύναμη την ΝΔ, γνωρίζοντας καλά τι έκανε ο Πρόεδρος της ΝΔ ως Υπουργός (κλείσιμο σχολείων, απολύσεις κλπ), οι νέοι που εξαιτίας των πολιτικών επιλογών της ΝΔ έφυγαν στο εξωτερικό(ψάχνοντας για δουλειά ),οι συνταξιούχοι που τους έκοψαν 11 φορές τις συντάξεις.
Άρα, έχουμε πολλή δουλειά και δουλειά ουσίας. Προσωπικά έχω ξαναγράψει ότι δεν επικοινωνείτε όσο απαιτείται το έργο της Κυβέρνησης και αναλωνόμαστε στην ατζέντα της σκανδαλολογίας που τελικά έκανε καλό στην ΝΔ, γιατί δεν φάνηκε όσο έπρεπε τι κάναμε για την κοινωνία.
Με το βλέμμα λοιπόν στην κοινωνία, σε όλους, με θάρρος και ειλικρίνεια και με το δεδομένο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει έργο να επιδείξει και πρόγραμμα για το μέλλον που θα καλυτερεύσει ουσιαστικά την καθημερινότητα στην ζωή μας..
Εκεί θα γίνει η πραγματική αναμέτρηση και είναι ευθύνη μικρή ή μεγάλη όλων μας.
*Η Ευαγγελία Μανιτσούδη είναι μέλος της Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Χίου

Η υπεράσπιση της εργασίας ως μοχλός πίεσης για την Ευρώπη των λαών

Του Κώστα Μπάρκα*
Ο Κοινωνικός Πυλώνας, εξαιτίας του ρόλου  που μπορεί να παίξει στην επαναφορά των προστατευτικών εργασιακών ρυθμίσεων και ως εκ τούτου στην αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος του πιο αδύναμου μέρους των εργασιακών σχέσεων, δηλαδή των εργαζομένων, θα αποτελέσει ένα από τα βασικότερα πεδία συγκρούσεων στην Ευρώπη από εδώ και πέρα.

Η κυρίαρχη στρατηγική εξόδου από την κρίση που έπληξε Ελλάδα και Ευρώπη για μια δεκαετία δεν ήταν ουδέτερη. Οι επιλογές της πολιτικής ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αν μη τι άλλο κατά πλειοψηφία, δημιούργησαν τις καταλληλότερες των συνθηκών για μια βίαιη αναδιανομή εισοδήματος, πλούτου και δύναμης από τα κάτω προς τα πάνω. Κεντρική διαδικασία και αναγκαίο όχημα για την παραπάνω τομή στην προηγούμενη αναπαραγωγή της κοινωνικής ισορροπίας αποτέλεσαν η επίθεση στον κόσμο της εργασίας. Με άλλα λόγια, για να γίνουν οι πλούσιοι και ισχυροί πιο πλούσιοι και πιο ισχυροί -ώστε να ξεπεράσουν αλώβητοι μια κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν- πρέπει αντίστοιχα οι φτωχοί και αδύναμοι να γίνουν πιο φτωχοί και πιο αδύναμοι. Η απορρύθμιση της αγοράς μέσα από μια γενικευμένη επαναδιαπραγμάτευση των όρων, των δικαιωμάτων και των καθεστώτων εργασίας των μεσαίων και χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων αποτέλεσε μια κομβική απόφαση.

Οι επιπτώσεις της ιδεολογίας του «αόρατου χεριού της αγοράς» αποδείχθηκαν μοιραίες για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Το μεταφυσικό αυτό χέρι δεν συμβολίζει τίποτε παραπάνω από ένα εξαιρετικά «ορατό» και πραγματικό σύστημα ανταγωνισμού και κοινωνικού αυτοματισμού που αφήνει απροστάτευτους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες απέναντι στους de facto ισχυρούς του εκάστοτε τραπεζιού. Η αποσάθρωση του εργασιακού τοπίου αποτυπώθηκε σε όλους τους οικονομικούς και τους κοινωνικούς δείκτες, ενώ η αντιστροφή, και όχι απλά η ανάσχεση, αυτής της πραγματικότητας αποτελεί τη μεγάλη πρόκληση των επόμενων χρόνων. Η όποια επαναφορά στην κανονικότητα, μετά το τέλος μια μακράς περιόδου ύφεσης και καταστρατήγησης βασικών εργασιακών (και δημοκρατικών κατ’ επέκταση) δικαιωμάτων, περνάει αναπόφευκτα μέσα από την επαναφορά της κανονικότητας στην εργασία.

Την ίδια στιγμή, η έκρηξη των ανισοτήτων, η διάρρηξη των παραδοσιακών σχέσεων εκπροσώπησης -ειδικά στην περίπτωση της ενσωμάτωσης στο νεοφιλελεύθερο πολιτικό σχέδιο των κομμάτων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας- αλλά και η υιοθέτηση ενός μισαλλόδοξου λόγου από τη συντηρητική (και όχι μόνο) κομματική οικογένεια, ειδικά ενώπιον της νέας συνθήκης που δημιούργησε το μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα, επέτρεψαν στο ακροδεξιό και εθνικιστικό αφήγημα να επανεμφανιστεί ως μια «λαϊκή εναλλακτική», μια «αντισυστημική επιλογή». Με άλλα λόγια, για να επιτευχθεί ο στόχος που περιγράψαμε παραπάνω, είναι εξίσου ζωτικής σημασίας οι φτωχοί και αδύναμοι να θεωρούν πως για το βιοτικό τους επίπεδο ευθύνονται κάποιοι εξίσου φτωχοί και αδύναμοι, με διαφορετική εθνική, θρησκευτική ή ακόμα και έμφυλη ταυτότητα από τους ίδιους.

Οι αγώνες όμως των λαών της Ευρώπης και η αντίστοιχη αλλαγή του πολιτικού συσχετισμού δύναμης σε χώρες όπως η Ελλάδα και αργότερα η Ισπανία και η Πορτογαλία, σε συνδυασμό με μια όψιμη αλλά κρίσιμη επιστροφή κομματιών της σοσιαλδημοκρατίας προς τις συγκροτητικές αρχές αυτής, απέδειξαν πως το μέλλον της Ευρώπης βρίσκεται στις δυνάμεις που αντιλαμβάνονται την ανάγκη για περισσότερη δημοκρατία, περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, περισσότερη ελευθερία και ισότητα.

Το 2017, αναγνωρίζοντας την ανάγκη μιας ενιαίας επαναρύθμισης του εργασιακού τοπίου στο σύνολο των χωρών της ένωσης, υιοθετήθηκε ο Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Πυλώνας, με την κοινή διακήρυξη Συμβουλίου, Ευρωκοινοβουλίου και Κομισιόν, κατά την «Κοινωνική Σύνοδο» στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας: ίσες ευκαιρίες και πρόσβαση στην αγορά εργασίας, δίκαιοι όροι εργασίας και κοινωνική προστασία και ένταξη. Τρεις πολιτικές κατευθύνσεις οι οποίες άπτονται 20 βασικών αρχών. Σε αντίθεση όμως με το Σύμφωνο Σταθερότητας ή άλλες ευρωπαϊκές οδηγίες, ο Κοινωνικός Πυλώνας δεν συνοδεύεται από κάποια διαδικασία νομοθετικής δεσμευτικότητας η οποία θα προβλέπει κυρώσεις για τυχόν παραβιάσεις αυτών των βασικών αρχών.

Είναι σαφές πως ο Κοινωνικός Πυλώνας, εξαιτίας του ρόλου που μπορεί να παίξει στην επαναφορά των προστατευτικών εργασιακών ρυθμίσεων και ως εκ τούτου στην αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος του πιο αδύναμου μέρους των εργασιακών σχέσεων -δηλαδή των εργαζομένων-, θα αποτελέσει ένα από τα βασικότερα πεδία συγκρούσεων στην Ευρώπη από εδώ και πέρα. Με αφορμή τον Πυλώνα, θα εκφραστούν ξανά δύο κυρίαρχα αντιπαραθετικά πολιτικά σχέδια. Το πρώτο, αυτό της απελευθερωμένης οικονομίας, που ευνοείται από το να παραμείνουν οι αρχές αυτές ως ένα ευχολόγιο που δεν θα δεσμεύσει κανένα κράτος και κανέναν εργοδότη, εκφράζεται από τη Δεξιά και τους πολιτικούς της συμμάχους.

Το δεύτερο σχέδιο είναι αυτό που πρεσβεύουμε εμείς. Ενα σχέδιο που στήνει συμμαχίες με τον κόσμο της εργασίας, που θεωρεί τα εργασιακά δικαιώματα ως οργανικό στοιχείο της δημοκρατίας, που δεν πιστεύει πως η επισφάλεια μπορεί να είναι το εργασιακό μέλλον των νέων, που δεν θεωρεί την ανισότητα φυσική κατάσταση ή κίνητρο για αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Είναι το σχέδιο που κατάφερε να επαναφέρει τις βασικές αρχές των συλλογικών συμβάσεων, να αυξήσει κατά 11% τον κατώτατο και να καταργήσει τον υποκατώτατο μισθό, να μειώσει την ανεργία κατά 8 ποσοστιαίες μονάδες, να κερδίσει μεγάλες μάχες ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία, να ευνοήσει τη δημιουργία 400.000 νέων θέσεων εργασίας μέσα σε 4 χρόνια. Οι ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου έχουν ένα και μόνο επίδικο: ποιο σχέδιο από αυτά τα δύο θα υπερισχύσει την επόμενη μέρα. Η απάντηση πρέπει να δοθεί από τα κάτω και από τα αριστερά για μια Ευρώπη των πολλών, μια Ευρώπη των λαών της.

* Υφυπουργός Εργασίας και βουλευτής Πρέβεζας

Απάντηση Τζανακόπουλου στον κ. Στουρνάρα

 

Ο κύριος Στουρνάρας για άλλη μία φορά δημιουργεί την εντύπωση ακόμα και στον πιο καλοπροαίρετο ότι επιχειρεί πολιτική παρέμβαση.  Το υπουργείο Οικονομικών έδωσε μια χιουμοριστική απάντηση, ότι μάλλον θα μπέρδεψε τους προϋπολογισμούς της σημερινής κυβέρνησης με τους προϋπολογισμούς της δικής του θητείας ως υπουργού Οικονομικών της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, όταν  η ελληνική οικονομία δεν έπιασε ούτε μία φορά τους στόχους του προγράμματος που είχε συμφωνήσει με την Τρόικα το 2012, το 2013, το 2014. Ουδέποτε έχουμε διακινδυνέψει  τη σταθερότητα τη ελληνικής οικονομίας,  για την οποία ο ελληνικός λαός στην κυριολεξία μάτωσε. Αντιθέτως, κάθε παρέμβαση μας η οποία στοχεύει στην στήριξη της κοινωνικής πλειοψηφίας, γίνεται μέσα στο πλαίσιο των πραγματικών δυνατοτήτων. Η πραγματικότητα των αριθμών λέει το εξής:  ότι αυτή την στιγμή τα μέτρα αυτά, σε καμία περίπτωση για το 2019, δεν πρόκειται να θέσουν σε κίνδυνο την επίτευξη του στόχου πρωτογενούς πλεονάσματος. Σε ό,τι αφορά δε το 2020, αυτό το οποίο κάνουμε είναι το εξής:  Αφ’ ης στιγμής δημιουργήθηκαν υπερπλεονάσματα τα προηγούμενα χρόνια μέσα από τις θυσίες του ελληνικού λαού, αυτό το οποίο εμείς οφείλουμε να κάνουμε ως κυβέρνηση είναι να αξιοποιήσουμε, όσο το δυνατόν περισσότερο, τα ρευστά διαθέσιμα για να δημιουργήσουμε δημοσιονομικό χώρο για την ελληνική οικονομία. Έτσι, ώστε να μπορέσει και η ανάπτυξη να τονωθεί αλλά και η κοινωνία να στηριχθεί.  Η χώρα δεν βρίσκεται πλέον σε μνημονιακή επιτροπεία. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε τη δυνατότητα, εφόσον τηρούμε τους συγκεκριμένους στόχους που έχουν συμφωνηθεί, να σχεδιάζουμε και να υλοποιούμε τις δικές μας  πολιτικές, με βάση τις αποφάσεις της κυβέρνησης. Και αυτό ακριβώς κάνουμε.

Πολιτική Απόφαση Κεντρικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ 19-5-2018

 

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΥΡΙΖΑ
19/5/2018
1. Η πολιτική συγκυρία
Διανύουμε μια ιδιαίτερα σημαντική και κρίσιμη περίοδο με ορατή πλέον την έξοδο από τα μνημόνια και την επιτροπεία. Το τέλος των μνημονιακών προγραμμάτων δεν συνεπάγεται και το τέλος της κρίσης, διότι η κρίση στη χώρα δεν υπήρξε α-ποκλειστικά δημοσιονομική, αλλά ευρύτερη δομική κρίση του ελληνικού καπιτα-λισμού. Η επώδυνη και καταστροφική περίοδος των μνημονίων προκάλεσε ή ό-ξυνε προβλήματα, οι συνέπειες των οποίων θα χρειαστούν πολύ καιρό για να ξε-περαστούν, αφήνοντας βαθύ το αποτύπωμά της στην ελληνική κοινωνία και οι-κονομία. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας διέλυσαν τον οικονομικό και κοι-νωνικό ιστό, παρασύροντας τη χώρα σε ένα ολέθριο σπιράλ ύφεσης και αποε-πένδυσης. Την εξαετία 2009-2014 το ΑΕΠ της Ελλάδας υπέστη μείωση κατά 25%, η ανεργία εκτοξεύτηκε στο 27% και μεγάλα τμήματα του ελληνικού λαού οδηγήθηκαν στη φτωχοποίηση.
Η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και η διεύρυνση των οικονομικών ανισοτή-των στα χρόνια των μνημονίων είχαν ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας. Η πλειοψηφία αυτή ήρθε αντιμέτωπη με τις κυρίαρχες πολιτικοοικονομικές ελίτ και έθεσε τέρμα στις καταστροφικές πολιτι-κές των συγκυβερνήσεων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, οδηγώντας τον ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρ-νηση της χώρας.
Στο πολιτικό σύστημα διαμορφώθηκαν επίσης κρίσιμες αλλαγές.
-Η Νέα Δημοκρατία έχει εδώ και χρόνια υιοθετήσει τις πιο ακραία νεοφιλελεύθε-ρες και κοινωνικά ανάλγητες πολιτικές, που συνοδεύονται από υπερσυντηρητικές και ακροδεξιού χαρακτήρα επιλογές. Ταυτόχρονα, η προάσπιση των πιο ακραία διαπλεκομένων συμφερόντων αποτελεί στρατηγική επιλογή της ΝΔ, η οποία -απροκάλυπτα πλέον- στέκεται ευθέως απέναντι σε κάθε μέτρο κοινωνικής στήρι-ξης, θεσμικής εμβάθυνσης της δημοκρατίας και υπεράσπισης των δικαιωμάτων.
-Η πλήρης προσχώρηση του ΠΑΣΟΚ στις νεοφιλελεύθερες, αντικοινωνικές πολι-τικές είχε ως αποτέλεσμα τη διάρρηξη των σχέσεων και των δεσμών ανάμεσα στην σοσιαλδημοκρατία και τις κοινωνικές δυνάμεις που τη στήριζαν παραδοσια-κά.
Σήμερα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί τη χώρα σε έξοδο από τα μνημονιακά προγράμματα και μάλιστα με τις λιγότερες δυνατές απώλειες για το κοινωνικό
σώμα, με την κοινωνία όρθια. Με αργά αλλά σταθερά βήματα, μέσα από σκληρό
αγώνα και με μάχες στο εσωτερικό μέτωπο για την πάταξη της διαφθοράς και της
διαπλοκής, η χώρα ανακτά την αυτοπεποίθηση, την αξιοπρέπεια και την οικονο-
μική της κυριαρχία. Ταυτόχρονα, ανακτά τη χαμένη γεωπολιτική δυναμική της.
Μέσα από σημαντικές πρωτοβουλίες στην εξωτερική πολιτική, η διεθνής θέση και
εικόνα της χώρας αναβαθμίζονται. Η Ελλάδα αποτελεί δύναμη σταθερότητας που
προωθεί την ειρήνη, τη συνεργασία και τον διάλογο σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη
περιοχή όπως αυτή της νοτιοανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων.
Το παλιό σύστημα προσπαθεί και θα συνεχίσει να προσπαθεί με όλα τα μέσα,
προκειμένου να επιστρέψει στην εξουσία και στη συνέχιση όλων εκείνων των κα-
ταστροφικών πολιτικών που οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία και στη δίνη
της λιτότητας και της επιτροπείας. Όσο μάλιστα πλησιάζουμε στην οριστική α-
πεμπλοκή της χώρας από την εποχή των μνημονίων με την υπογραφή μιας Αρισ-
τερής κυβέρνησης, τόσο οι αντιδραστικές επιθέσεις θα εντείνονται, τόσο τα εμ-
πόδια που θα προσπαθεί να βάλει το «μαύρο» αυτό μέτωπο θα αυξάνονται.
Ο λαός όμως δεν ξεχνά και δεν θα βάλει σε κίνδυνο, όλα όσα ο ίδιος με θυσίες
και κόπους έχει υποστεί για να οδηγηθούμε στην σημερινή κατάσταση, στην ο-
ριστική έξοδο από τα μνημόνια και στο δρόμο για την βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη.
Στην κατεύθυνση αυτή, προέχει η ανάληψη πρωτοβουλιών από τον ΣΥΡΙΖΑ, για
τη διαμόρφωση προοδευτικών, ριζοσπαστικών, κοινωνικών και πολιτικών συμ-
μαχιών σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, που θα αμφισβητούν το κυρίαρχο νεο-
φιλελεύθερο μοντέλο. Η ρωγμή που δημιουργήθηκε πρέπει να βαθύνει και να
συμπεριλάβει εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις που αναζητούν ιδεολογική και πολι-
τική εκπροσώπηση. Κρίσιμη είναι η συνειδητοποίηση της συγκυρίας.
Είναι η ώρα για την ανασύνταξη των δυνάμεών μας, για την αξιολόγηση της μέχρι
τώρα πορείας, για τον σχεδιασμό της επόμενης φάσης. Είναι ανάγκη να διαμορ-
φώσουμε το δικό μας στρατηγικό σχέδιο για τη μεταμνημονιακή εποχή.
Σε επόμενη Κ.Ε. θα συζητηθεί το στρατηγικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο μπο-
ρεί να αποτελέσει τη βάση για την ανάπτυξη ενός μεγάλου μετώπου σε Ελλάδα
και Ευρώπη. Ενός προοδευτικού πόλου που θα διευρύνεται συνεχώς με τη συμ-
μετοχή όλο και περισσότερων δυνάμεων, οι οποίες αντιλαμβάνονται τον ισχυρό
συμβολισμό της διακυβέρνησης με κορμό την Αριστερά και κατανοούν πως η λύ-
ση δεν μπορεί να δοθεί στο πλαίσιο της σημερινής αρχιτεκτονικής της Ευρώπης,
αλλά με τον προοδευτικό μετασχηματισμό της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης.
Η προοδευτική συμμαχία στο Ευρωκοινοβούλιο, το Φόρουμ των προοδευτικών
δυνάμεων στη Μασσαλία, καθώς και το πρόσφατο Προοδευτικό Φόρουμ στην
Αθήνα, συνιστούν μεταξύ άλλων το πλαίσιο των ενεργειών και των πρωτοβουλι-
ών που πρέπει να συνεχιστούν σε όλα τα επίπεδα.

2. Ο ρόλος των Περιφερειακών Αναπτυξιακών Συνεδρίων στην
αναπτυξιακή διαδικασία της χώρας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης
Η διενέργεια των Περιφερειακών Αναπτυξιακών Συνεδρίων συνιστά μια πρωτόγ-
νωρη πολιτική διαδικασία. Η διαβούλευση με την ίδια την κοινωνική βάση (τοπική
αυτοδιοίκηση – επαγγελματικά επιμελητήρια – πανεπιστημιακά ιδρύματα – σω-
ματεία εργαζομένων – αγρότες- ενεργοί πολίτες) αποτελεί τομή για την πολιτική
πραγματικότητα της χώρας μας.
Μέχρι σήμερα έχουν πραγματοποιηθεί δεκατέσσερα περιφερειακά συνέδρια. Η
κοινωνική μόχλευση που προκλήθηκε στις περιοχές καθώς και η συμμετοχή του
μεγαλύτερου μέρους των φορέων, ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων, έδειξε
ότι εκφράζεται κοινή αγωνία για το μέλλον κάθε περιοχής. Το εύρος της συμμετο-
χής έδωσε στις διαδικασίες τα χαρακτηριστικά λαϊκής διαβούλευσης. Αναδείχθηκε
η ανάγκη για αποκέντρωση, σε ένα πλαίσιο άμβλυνσης των ενδοπεριφερειακών
ανισοτήτων, με στόχο την δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη. Εδραιώνεται στην αντί-
ληψη της κοινωνίας πως η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτουν τόσο την ειλικρινή
διάθεση, όσο και ένα υπό διαμόρφωση συνεκτικό αναπτυξιακό σχέδιο για την
παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Γνωρίζουν ότι η διαδικασία των αναπτυ-
ξιακών συνεδρίων δεν εξαντλείται με το τέλος τους. Θα υπάρχει συνεχής παρα-
κολούθηση των δεσμεύσεων καθώς και η αξιοποίηση των προτάσεων των δια-
φόρων παραγωγικών και κοινωνικών φορέων και συλλογικοτήτων που πήραν
μέρος και συνέβαλαν σε αυτή την διαδικασία.
3. Η στρατηγική μας για τις αυτοδιοικητικές εκλογές
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση αποτελεί τον εγγύτερο προς τους πολίτες δημοκρατικό και
συγχρόνως συμμετοχικό θεσμό διοίκησης, καθώς και τον δεύτερο πυλώνα του
πολιτικοδιοικητικού μας συστήματος. Η Αυτοδιοίκηση είναι θεσμός δημοκρατίας,
αποκέντρωσης λαϊκής συμμετοχής και ανάπτυξης. Στη χώρα μας ωστόσο η Τοπι-
κή Αυτοδιοίκηση ήταν διαχρονικά όμηρος πελατειακών δικτύων, σχέσεων εξάρ-
τησης και διαπλοκής, μικρών και μεγάλων συμφερόντων σε τοπικό και εθνικό ε-
πίπεδο.
Η αναθεώρηση του θεσμικού πλαισίου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι μια
εξαιρετικά σημαντική νομοθετική πρωτοβουλία και αποτελεί τον καρπό πολύμη-
νων διαβουλεύσεων και συζητήσεων.
Βασικά της στοιχεία συνιστούν η καθιέρωση της απλής αναλογικής ως εκλο-
γικού συστήματος και για τους δύο βαθμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και η
ενίσχυση των διαδικασιών διαβούλευσης και συμμετοχής (δημοψηφίσματα,
λαϊκές συνελεύσεις κλπ.)
Αποτελεί ένα πρώτο βήμα, που δημιουργεί τις προϋποθέσεις ουσιαστικής αλλα-
γής και αποτύπωσης της κοινωνικής απαίτησης για ενίσχυση της τοπικής δημοκ-
ρατίας, της συμμετοχής των πολιτών, της αλληλεγγύης και της ανάπτυξης.
Είναι προφανές πως οι αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 θα διεξαχθούν σε ένα
πολύ διαφορετικό πολιτικό κλίμα από εκείνο των αντίστοιχων εκλογών του 2014.
Στόχος μας πρέπει να είναι η εδραίωση της ενισχυμένης παρουσίας του ΣΥΡΙΖΑ
στην Αυτοδιοίκηση. Αξιοποιώντας την εμπειρία του 2014 πρέπει να αποφύγουμε
τα λάθη που διαμόρφωσαν ένα αρνητικό αποτέλεσμα, καθώς υπήρξε μεγάλη α-
ναντιστοιχία τόσο του κοινωνικού ρεύματος υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ όσο και του εκλογι-
κού σώματος που τον εμπιστεύτηκε δύο φορές το 2015.
Οφείλουμε να μην αγνοήσουμε ξανά τις πολιτικές ιδιαιτερότητες της αυτοδιοίκη-
σης, την ανάγκη συνεχών παρεμβάσεων σε τοπικό επίπεδο διαμέσου ευρύτερων
αυτοδιοικητικών σχημάτων, την ανάδειξη στελεχών -όχι μόνο με βάση την πολιτι-
κή τους συγκρότηση και κομματική τους ένταξη, αλλά και με βάση την ενεργοποί-
ησή τους στην επίλυση των τοπικών προβλημάτων. Η αλλαγή του εκλογικού
συστήματος με την καθιέρωση της απλής αναλογικής δημιουργεί τις προϋποθέ-
σεις για ενδυνάμωση της κουλτούρας των συνεργασιών, φέρνει νέες δυνάμεις
στο προσκήνιο και προωθεί δημοκρατικές, προοδευτικές και προγραμματικές
συγκλίσεις.
Οφείλουμε να κατανοήσουμε τις συνέπειες και να αποφύγουμε την αρνητική εμ-
πειρία από τις λογικές «καθαρότητας» και «καταγραφής» που οδηγούν σε απο-
μόνωση, χωρίς όμως εκπτώσεις από τις αρχές και τις αξίες μας.
Επιδιώκουμε τη συγκρότηση συνδυασμών νίκης, που θα διοικήσουν την επόμενη
μέρα τους Δήμους και τις Περιφέρειες και θα διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο
σε κάθε περιοχή. Προϋπόθεση για να συμβεί αυτό είναι οι ευρύτερες δυνατές συ-
νεργασίες, που θα βασίζονται σε συγκεκριμένες προγραμματικές και προοδευτι-
κές συγκλίσεις.
Με βάση τα παραπάνω, η κατεύθυνσή μας το επόμενο χρονικό διάστημα δεν
μπορεί να είναι άλλη από αυτή του δρόμου της συγκροτημένης λειτουργίας των
αυτοδιοικητικών κινήσεων, της δραστήριας παρουσίας τους στα αυτοδιοικητικά
πράγματα και στην κοινωνία, της καλλιέργειας του προγραμματικού λόγου τους
και της αναζήτησης συνεργασιών σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, με προγ-
ραμματικό πλαίσιο γύρω από τους παρακάτω άξονες:
• Την ευρύτερη δυνατή συμφωνία για το ρόλο της Αυτοδιοίκησης στο πολιτι-
κό–διοικητικό σύστημα της χώρας, σε συνδυασμό με τις μεταρρυθμίσεις
που προωθούνται για τους ΟΤΑ, με την ενίσχυση της δημοκρατίας και με τη
συμμετοχή των πολιτών.
• Ένα συνεκτικό αναπτυξιακό σχέδιο βασισμένο στις ανάγκες των τοπικών
κοινωνιών (όπως αυτές αποτυπώθηκαν και μέσα από τα περιφερειακά συ-
νέδρια), με σεβασμό στο περιβάλλον.
• Τη συγκρότηση μετώπου απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό, την ακροδεξιά,
το φασισμό, τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και την
ομοφοβία. Συνεχής και συνεπής υπεράσπιση των πολιτικών και κοινωνικών
δικαιωμάτων.
• Την εφαρμογή κοινωνικής και πολιτιστικής – πολιτισμικής πολιτικής (υγεία,
παιδεία, αλληλεγγύη), με την ενίσχυση δημοτικών και κοινωνικών υπηρεσι-
ών με σταθερές και πλήρους απασχόλησης θέσεις εργασίας (8500 προσ-
λήψεις στις ανταποδοτικές υπηρεσίες).
• Την προώθηση της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας ως εναλλακτι-
κού οικονομικού παραδείγματος, που θα συμβάλλει στην ανάπτυξη πολιτι-
κών απασχόλησης, ενισχύοντας σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο την
κοινωνία των πολιτών και το κοινωνικό της κεφάλαιο.
• Τη θεσμοθέτηση της τακτικής λογοδοσίας.
• Τη χρηστή και διαφανή διαχείριση του δημοσίου χρήματος, με την αξιοποί-
ηση και διάχυση νέων τεχνολογιών για τη βελτίωση της ζωής των πολιτών.
Στο παραπάνω προγραμματικό πλαίσιο θα πρέπει να συμπεριληφθεί και η δι-
εθνής διάσταση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Στόχος μας είναι η ενισχυμένη
εκπροσώπηση της ΤΑ στην Επιτροπή Περιφερειών της Ε.Ε. -όπου ο ΣΥΡΙΖΑ
και η Ευρωπαϊκή Αριστερά μπορούν να διεκδικήσουν την αναβάθμιση του ρό-
λου της Επιτροπής- καθώς επίσης η συνεργασία της ΤΑ με διεθνή δίκτυα ό-
πως «Διεθνής Συνασπισμός Πόλεων κατά του ρατσισμού» και «Δήμαρχοι για
την Ειρήνη».
Για την καλύτερη οργάνωση της δουλειάς μας μπορούμε να διακρίνουμε
δύο κατηγορίες Δήμων και Περιφερειών:
• Περιπτώσεις που είμαστε διοίκηση. Το βασικό επιχείρημα θα είναι το
έργο που επιτελούν αυτές οι δημοτικές-περιφερειακές αρχές, οι οποίες
οφείλουν να το επικοινωνούν στους πολίτες με στόχο την ενεργοποίηση
τοπικών κοινωνικών ομάδων ή κινημάτων που μπορούν να
προσανατολισθούν σε θετικές και παράλληλες με τις αυτοδιοικητικές αρχές,
ενέργειες και όχι μόνο. Η συμμετοχή των δημοτών, ή τουλάχιστον των
μελών των παρατάξεων που διοικούν μέσα από συγκροτημένες
διαδικασίες, αποτελεί σημαντικό παράγοντα πολιτικής αναζωογόνησης
τους.
• Περιπτώσεις όπου βρισκόμαστε στην αντιπολίτευση ή δεν
συμμετέχουμε στα Συμβούλια. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις πρέπει άμεσα να
πρωτοστατήσουμε σε πρωτοβουλίες συγκρότησης προοδευτικών
αυτοδιοικητικών σχημάτων, μέσα από αυθεντικές δημοκρατικές
διαδικασίες, επιδιώκοντας τη συμμετοχή των πολιτών που είναι δραστήριοι
κοινωνικά, σε κινήσεις, συλλόγους, κοινωνικές οντότητες κ.λ.π.
Στα παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε μια πολύ σημαντική πολιτική διάσταση:
Οι Αυτοδιοικητικές εκλογές, η πορεία προς αυτές και τα αποτελέσματά τους μπο-
ρούν και πρέπει να αξιοποιηθούν στην κατεύθυνση της προώθησης βημάτων για
ευρύτερες προοδευτικές πολιτικές συγκλίσεις μεταξύ κοινωνικών και πολιτικών
υποκειμένων, μέσα από τα κατάλληλα, κάθε φορά, πρόσωπα και τις πλέον κα-
τάλληλες πρακτικές.
4. Άξονες προγραμματισμού
α. Οι βασικές μας επιλογές ως προς τα αυτοδιοικητικά σχήματα, τους επικεφαλής,
τις συμμαχίες, τους συνδυασμούς πρέπει να έχουν δρομολογηθεί – απαραίτητα –
μέσα στο επόμενο 6μηνο, ως ακρότατο χρονικό όριο.
β. Οι τελικές επιλογές πρέπει να είναι αντικείμενο διαβουλεύσεων των παραταξια-
κών μας σχημάτων, συζητήσεων με τους συμμάχους μας, ζύμωσης μέσα στις το-
πικές κοινωνίες.
Στο κομματικό επίπεδο, απαιτείται η εμπλοκή των τοπικών οργανώσεων, των νο-
μαρχιακών επιτροπών, των περιφερειακών επιτροπών, καθώς και των κεντρικών
οργάνων του κόμματος. Το τελευταίο αφορά οπωσδήποτε τις περιφέρειες, τις
πρωτεύουσες νομών και όλους τους μεγάλους Δήμους.

Αλ.Τσίπρας: Άμεσες πρωτοβουλίες για την εξάλειψη των έμφυλων διακρίσεων

«Συνδέουμε άμεσα την έξοδο της χώρας από την επιτροπεία και τα μνημόνια με συγκεκριμένες θεσμικές πρωτοβουλίες για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των γυναικών και τον περιορισμό και εξάλειψη των υπαρκτών έμφυλων διακρίσεων», ανέφερε ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, απευθύνοντας χαιρετισμό στη Βουλή στη συζήτηση για την κύρωση της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης για την πρόληψη και καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας.

Όπως τόνισε ο πρωθυπουργός, η 8η Μαρτίου έχει κοινωνικό περιεχόμενο, σημειώνοντας πως σήμερα γιορτάζουμε τους αγώνες και τις διεκδικήσεις, προκειμένου να φέρουμε πιο κοντά το όραμα για ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα.
Σημείωσε δε πως η ημέρα αυτή πρέπει να μας θυμίζει όσα κατακτήθηκαν σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο από τους αγώνες των γυναικών,υπογραμμίζοντας παράλληλα την ανάγκη διεύρυνσης και κατοχύρωσης της ισότητας των δύο φύλων.
 «Στη χώρα μας, την Ελλάδα, υπήρξε μια μακρά πορεία αγώνων» συμπλήρωσε ο Αλέξης Τσίπρας, τονίζοντας ωστόσο τις υπαρκτές μισθολογικές ανισότητες, τη σεξουαλική παρενόχληση τη σωματική βία, ακόμα και μέσα στην οικογένεια, που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες.
«Οι σύγχρονες κοινωνίες, ακόμα και οι πιο προοδευτικές, απέχουν ακόμα πολύ από αυτό που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πλήρης ισότητα των δύο φύλων. H σημερινή μέρα δεν είναι καθόλου κατάλληλη για εμπορευματοποιημένους εορτασμούς με απουσία κοινωνικού και πολιτικού περιεχομένου» σημείωσε, επισημαίνοντας ότι η εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, αφορά την κοινωνία, είναι ζήτημα συλλογικής στάσης.
Επικαλέστηκε μάλιστα έρευνα του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων που δείχνουν ότι ακόμα και στην ΕΕ η κατάσταση σχετικά με τη βία κατά των γυναικών, είναι «πιο σκληρή από ό,τι ίσως θα υποθέταμε ότι είναι». Όπως ανέφερε, το ποσοστό των γυναικών που έχει πέσει θύμα σωματικής ή και σεξουαλικής βίας στην Ευρώπη, από την ηλικία των 15 ετών και άνω, είναι 1 στις 3 γυναίκες, δηλαδή ποσοστό 33%. Πρόκειται για 62.000.000 γυναίκες στην ΕΕ, είπε ο πρωθυπουργός.

Την ίδια ώρα, σημείωσε ότι 13.000.000 γυναίκες σε διάστημα 12 μηνών είχαν βιώσει κάποιας μορφής ψυχολογική βία από έναν τέως ή νυν σύντροφο, όπως δημόσιο εξευτελισμό ή απαγόρευση εξόδου από το σπίτι. Στην έρευνα επίσης υπολογίζεται, πως κάθε χρόνο πεθαίνουν 3.500 γυναίκες λόγω ενδοοικογενειακής βίας στις 28 χώρες μέλη της ΕΕ.

Ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε πολύ σημαντικό βήμα για την εξασφάλιση του σεβασμού των δικαιωμάτων των γυναικών την κύρωση που συζητά η Βουλή σήμερα, ενώ αναφέρθηκε και στο νομοσχέδιο «τομή», όπως το αποκάλεσε, του υπουργείου Εσωτερικών που μπήκε σε δημόσια διαβούλευση που αφορά στην προώθηση της ουσιαστικής ισότητας των φύλων και την καταπολέμηση της έμφυλης βίας.

Το νομοσχέδιο περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ρυθμίσεις για την ενίσχυση της εκπροσώπησής των γυναικών στη Βουλή και τη τοπική αυτοδιοίκηση, με αύξηση του ποσοστού ανά φύλο στα ψηφοδέλτια των βουλευτικών και αυτοδιοικητικών εκλογών στο 40% επί του συνόλου των υποψηφίων, από 1/3 που είναι σήμερα.
Όπως επεσήμανε ο πρωθυπουργός, το νομοσχέδιο αφορά την πρόληψη και την αντιμετώπιση του φαινομένου της ασκούμενης βίας κατά των γυναικών, καθώς προβλέπεται η δημιουργία ενός ολοκληρωμένου δικτύου δομών και υποδομών με αντικείμενο την προσφορά ψυχοκοινωνικής στήριξης, νομικής συμβουλευτικής, αλλά και ασφαλούς διαμονής στις γυναίκες που πέφτουν θύματα της βίας.
Να σημειωθεί πως η παρέμβαση του πρωθυπουργού έλαβε χώρα στην κοινή συνεδρίαση της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, στην αίθουσα της Γερουσίας, για την επεξεργασία του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Δικαιοσύνης «Κύρωση της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για τη Πρόληψη και την Καταπολέμηση της Βίας κατά των γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας και προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας».
Με τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, μεταξύ άλλων, ενισχύεται η ποινική νομοθεσία για την αντιμετώπιση εγκλημάτων που διαπράττονται σε βάρος των γυναικών, καταργείται η άκρως αναχρονιστική διάταξη του άρθρου 339 παρ. 3 ΠΚ  για μη άσκηση ποινικής δίωξης εάν μεταξύ του υπαιτίου αποπλάνησης ανηλίκου και του θύματος τελέστηκε γάμος και τροποποιείται ο νόμος 3500/2006 για την ενδοοικογενειακή βία, με στόχο την ευρύτερη και αποτελεσματικότερη εφαρμογή του.

Τ. Πετρόπουλος: Τριπλή ασπίδα στην απώλεια του ΕΚΑΣ το 2019

Προσαύξηση στις συντάξεις ως 700 ευρώ, μηδενική συμμετοχή για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και επίδομα ενοικίου ως 87 ευρώ περιλαμβάνουν τα μέτρα που θα εφαρμοστούν από 1η Ιανουαρίου 2019 για τους χαμηλοσυνταξιούχους ώστε να αντισταθμιστεί η κατάργηση του ΕΚΑΣ, είπε ο υφυπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης Τάσος Πετρόπουλος Στο Κόκκινο και τον Στάθη Σχινά. Ξεκινάει πιλοτικά η ηλεκτρονική πλατφόρμα για τις προσωρινές συντάξεις, σε 75.000 περιορίστηκαν ήδη οι ληξιπρόθεσμες οριστικές που εκκρεμούν.

«Είναι μία νομοθετική ρύθμιση του 2015, που με την έναρξη κάθε έτους επανέρχεται η συζήτηση για αυτήν, ακριβώς επειδή υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σοβαρό πρόβλημα», είπε ο κ. Πετρόπουλος και «δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τις αιτίες. Από το 2010 με το ν. 3863 το ΕΚΑΣ αποσχίστηκε από την σύνταξη και τον πυρήνα προστασίας της, θεωρούμενο προνοιακή παροχή», όπως θύμισε, και «τότε, με το email Χαρδούβελη και τις δεσμεύσεις της τότε κυβέρνησης, η προοπτική ήταν να συνδεθεί με την περιουσιακή κατάσταση του λήπτη, αν έχει ακίνητα, κατοικία, κτλ. … ενώ το ίδιο θα έμπαινε σε διαδικασία πλήρους κατάργησης».

«Όταν ήρθαμε το 2015», συνέχισε ο ίδιος, «συμφωνήσαμε τα μέτρα αυτά να ληφθούν σταδιακά, με σκοπό να σβήνουμε τις συνέπειες με άλλα μέτρα, αυτό που είπαμε “αντίμετρα” ή “παράλληλο πρόγραμμα”».

Έτσι, «με την έναρξη της ισχύος του ν. 4287, όταν επανυπολογιστούν οι συντάξεις, θα επιφέρουν μία μικρή αλλά αξιόλογη αύξηση στις κατώτατες συντάξεις. Αυτές μέχρι 700 ευρώ βλέπουμε ήδη ότι έχουν μία προσαύξηση, από 1η Ιανουαρίου του 2019». Για παράδειγμα:

  • από 503 ευρώ σε 595 ευρώ (αύξηση 92 ευρώ)
  • από 526 ευρώ σε 612 ευρώ (αύξηση 86 ευρώ)
  • από 606 ευρώσε 666 ευρώ (αύξηση 60 ευρώ)

«Αυτές οι αυξήσεις είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν, είναι σχεδιασμένες και θα προκύψουν μέσα από το σύστημα», τόνισε ο κ. Πετρόπουλος.

Επίσης, «για συντάξεις ως 700 ευρώ θα υπάρχει από 1/1/2019 μηδενική συμμετοχή στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Η εξοικονόμηση κατά μέσο όρο είναι άλλα 30 ευρώ μηνιαίως», όπως ανέφερε.

Παράλληλα, από το 2019 «όσοι διαμένουν σε ενοίκιο θα λαμβάνουν επίδομα από 50 ως 87 ευρώ μηνιαίως».

Ξεκινάει η πιλοτική εφαρμογή της ηλεκτρονικής πλατφόρμας για συντάξεις

Στον ΕΦΚΑ την ίδια ώρα είναι βέβαιο ότι πετυχαίνουμε ένα πλεόνασμα άνω των 600 εκατ. ευρώ … ο στόχος μας είναι, όπως και το 2017, να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα στη διαχείριση της καλύτερης απόδοσης των παροχών.

Με τις νέες ρυθμίσεις οφειλών, θα έχουμε ακόμη καλύτερη βελτίωση στα οικονομικά του ΕΦΚΑ και θα μπορέσουμε να κάνουμε μία καλύτερα σχεδιασμένη πολιτική το επόμενο διάστημα.

Στο μέτωπο της απόδοσης συντάξεων και εφάπαξ, ο κ. Πετρόπουλος σημείωσε ότι αντιμετωπίζονται «προβλήματα σχεδόν ενός αιώνα … αποτελεί μεγάλο επίτευγμα να έχουν περιοριστεί οι ληξιπρόθεσμες κύριες συντάξεις σε 75.000 με την έναρξη του 2018, κάτι που μας κάνει αισιόδοξους για ακόμη καλύτερη πορεία».

«Την επόμενη εβδομάδα θα ανακοινώσουμε και την εφαρμογή της πλατφόρμας για τις προσωρινές συντάξεις που απονέμονται με την υποβολή ηλεκτρονικών αιτήσεων από τους ενδιαφερόμενους … είναι μία πρόβα για την μελλοντική λειτουργία του ΕΦΚΑ ως προς την έκδοση των οριστικών συντάξεων με το σύστημα σε πλήρη λειτουργία, ώστε να εκδίδεται η σύνταξη τον ίδιο μήνα της υποβολής της αίτησης».