ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ & ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

3η Δεκέμβρη: Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία

Μέρα διεκδίκησης της υλοποίησης των αιτημάτων του Αναπηρικού κινήματος

Τη σημερινή μέρα που είναι αφιερωμένη στα άτομα με αναπηρία το Τμήμα  Κοινωνικής Πρόνοιας & Αλληλεγγύης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, επιλέγει να προτάξει την υποστήριξη των δικαιωμάτων όσων εξ αυτών διαβιούν έγκλειστοι και απομονωμένοι στα ιδρύματα της χώρας. Ένας εγκλεισμός που στις σημερινές συνθήκες της πανδημίας του κορωναϊού εγκυμονεί ακόμη μεγαλύτερους κινδύνους για τη ζωή τους όπως ανέδειξαν με τραγικό τρόπο ο τεράστιος αριθμός κρουσμάτων αλλά και θανάτων σε πολλά ιδρύματα και γηροκομεία της χώρας.

Για τους συμπολίτες μας αυτούς, καλούμε την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας να υλοποιήσει άμεσα Προγράμματα Αποϊδρυματοποίησης για όλους, παιδιά και ενήλικες. Και επιτέλους να αφήσει τις ιδεοληψίες και να υλοποιήσει και να επεκτείνει τα προγράμματα που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε σχεδιάσει και χρηματοδοτήσει και που αδικαιολόγητα πάγωσαν οι δήθεν έτοιμοι να κυβερνήσουν».

Ενάμισυ χρόνο τώρα παρακολουθούμε τηλεδιασκέψεις επικοινωνιακού χαρακτήρα και όχι έργο ουσιαστικό, που να βελτιώνει τις ζωές των ανθρώπων. Και ταυτόχρονα μια ασυγχώρητη ολιγωρία στη λήψη των αναγκαίων μέτρων προστασίας των ανθρώπων αυτών και των εργαζόμενων που με υπεράνθρωπες προσπάθειες τους φροντίζουν. Ακόμη και σήμερα είναι επιτακτικά ζητούμενο τόσο η διενέργεια τακτικών και επαναλαμβανόμενων τεστ όσο και η προμήθεια επαρκούς και κατάλληλου υγειονομικού υλικού για τους φιλοξενούμενους και ηρωικά αλλά και εξαντλητικά εργαζόμενους για τη φροντίδα τους

Σήμερα, στις συνθήκες μιας οικουμενικής πανδημίας, που όλοι βιώνουμε τον αποκλεισμό από τα αγαθά της υγείας, της ελευθερίας, των σχέσεων, ΠΑΡΟΤΡΥΝΟΥΜΕ τον κάθε συμπολίτη μας να αναλογιστεί τη ζωή ανάπηρων παιδιών και ενηλίκων, οι οποίοι αποχωρισμένοι από οικογένεια και οικείους,  ζουν κάθε μέρα, για χρόνια, για μια ζωή τον ασφυκτικό αυτό αποκλεισμό, ως μία κανονικότητα, έως εάν αυτό να είναι το φυσικό της ζωής. Είναι όμως εντελώς αφύσικο, είναι άδικο και απάνθρωπο, είναι καθημερινός μαρασμός, είναι σκληρό και άνισο, είναι κοινωνικός και ψυχικός θάνατος. Μια κατάσταση που πρέπει να αλλάξει ριζικά.

Ζητάμε από τον/ την κάθε πολίτη, από τους εργαζόμενους στο χώρο των ιδρυμάτων, ζητάμε από τους νέους ειδικότερα να πάρουν θέση σε αυτή την αδικία και απανθρωπιά και να διεκδικήσουν  μαζί μας  την παραμονή  όλων των ανάπηρων συμπολιτών μας στην κοινωνία της οποίας είναι ισότιμα μέλη, να διεκδικήσουν για λογαριασμό τους «μια ζωή σαν όλων».

Δεν λησμονούμε όμως και τη μεγάλη πλειοψηφία των ανάπηρων συμπολιτών μας που διαβιούν εκτός των ιδρυμάτων και που χωρίς αμφιβολία, βιώνουν σήμερα με μεγαλύτερη ένταση από όλους μας, τις επιπτώσεις της πανδημίας. Και πρωτίστως πλήττονται οι ανάπηροι που δεν έχουν εξασφαλίσει μέσω της εργασίας τους, μισθό ή σύνταξη. Αυτοί βλέπουν στις παρούσες συνθήκες, όχι μόνο την κοινωνική τους απομόνωση να μεγιστοποιείται, αλλά, την ίδια τους την επιβίωση να απειλείται με τις τεράστιες καθυστερήσεις και τα προβλήματα στην απονομή των προνοιακών αναπηρικών επιδομάτων.

Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ είχε υλοποιήσει την τακτική απονομή τους σε συγκεκριμένη ημερομηνία κάθε μήνα και τον εκσυγχρονισμό της διαδικασίας με το ηλεκτρονικό σύστημα απονομής τους, η Κυβέρνηση της ΝΔ, δεν διασφάλισε κατά τη διάρκεια της πανδημίας την απρόσκοπτη απονομή των επιδομάτων αναπηρίας σε παλιούς και νέους δικαιούχους, που για τους περισσότερους αποτελούν το μόνο εισόδημα. Αυτό δημιούργησε για τους ανάπηρους δικαιούχους των προνοιακών παροχών ένα ζοφερό περιβάλλον και μια καθημερινή απίστευτη ταλαιπωρία.

Τα περισσότερα προβλήματα οφείλονται στο γεγονός ότι η κυβέρνηση της ΝΔ πάγωσε την πανελλαδική επέκταση του συστήματος του ηλεκτρονικού φακέλου αναπήρου που αυτοματοποιεί όλη τη διαδικασία, και δεν απαιτεί τη φυσική του παρουσία παρά μόνον στην υγειονομική επιτροπή (ΚΕΠΑ). Όμως και αυτές σταμάτησαν να λειτουργούν λόγω του κορωναϊού.

Η Κυβέρνηση επιδεικνύοντας για άλλη μια φορά την αναλγησία της, απέρριψε πριν λίγες μέρες τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μη αποδεχόμενη την ψήφιση τροπολογίας με την οποία ζητούσαμε σειρά διευκολυντικών ρυθμίσεων. Με την ευκαιρία της σημερινής Παγκόσμιας Ημέρας Ατόμων με Αναπηρία την καλούμε να αποδεχθεί:

  • Να επεκταθούν, για όσο διαρκεί η πανδημία τα χορηγούμενα επιδόματα που χρειάζονται ανανέωση
  • Να δοθεί το επίδομα σε όσους ανάπηρους υποβάλλουν πλήρη φάκελο για πρώτη φορά στον ΟΠΕΚΑ, χωρίς να χρειαστεί να περάσουν από τα ΚΕΠΑ, για όσο διάστημα διαρκεί η πανδημία
  • Να πληρωθούν από το κράτος ιδιώτες γιατροί για να χορηγήσουν στους ανάπηρους τις βεβαιώσεις που δεν μπορούν να πάρουν αυτή τη στιγμή από τα δημόσια νοσοκομεία.
  • Ειδικά για τα φετινά Χριστούγεννα, να χορηγηθούν τουλάχιστον διπλά όλα τα προνοιακά αναπηρικά επιδόματα
  • Να πολλαπλασιαστούν οι υγειονομικές επιτροπές των ΚΕΠΑ και να εξοπλιστούν ψηφιακά ώστε όταν ξανανοίξουν να μην απαιτείται η φυσική παρουσία των αναπήρων, παρά μόνον κατά την κρίση τους από τις υγειονομικές επιτροπές.
  • Να αποκατασταθούν οι σοβαρές δυσλειτουργίες στο ηλεκτρονικό σύστημα του ΟΠΕΚΑ προχωρώντας παράλληλα στην επέκταση σε όλη τη χώρα του ηλεκτρονικού φακέλου του αναπήρου για την απόδοση του αναπηρικού επιδόματος με ηλεκτρονικό τρόπο

Μόνον έτσι υπάρχει ελπίδα να πάρει τέλος η ταλαιπωρία  των αναπήρων εν μέσω πανδημίας χωρίς τραγικές συνέπειες για τη ζωή και την ύπαρξή τους στην κοινωνία.

Καλούμε την Κυβέρνηση να αποδεχθεί και να υλοποιήσει τα πάγια αιτήματα του αναπηρικού κινήματος. Μόνο με ουσιαστικές πράξεις μπορεί να τιμηθεί η Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας και όχι με φιέστες και αόριστες υποσχέσεις που γρήγορα λησμονούνται.

 

Αθήνα 3 Δεκέμβρη 2020

«Όραμα του κ. Μητσοτάκη ο επιθετικός καπιταλισμός για την κοινωνία & την εργασία»

Τι προβλέπει και τι δεν προβλέπει το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τη νέα πτωχευτική διαδικασία (Του Γιάννη Δραγασάκη)

Το  νομοσχέδιο, που έγινε αφορμή για την πρόταση δυσπιστίας, τυπικά κατά του υπουργού Οικονομικών αλλά ουσιαστικά κατά της κυβέρνησης και της πολιτικής της, έχει βαρύτατες συνέπειες για την κοινωνία και για συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες: καταργεί κάθε προστασία της πρώτης κατοικίας, πλήττει τη μικρή ιδιοκτησία και τη μικρή επιχειρηματικότητα, καθώς οι προβλεπόμενες πτωχευτικές διαδικασίες δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αντίδρασης ή υπεράσπισης της θέσης της αδύνατης πλευράς.  Και δεν το λέει αυτό μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και  όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, το πιστοποιούν  και  οι κοινωνικοί και επαγγελματικοί φορείς που τοποθετήθηκαν στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής. Μόνο οι τράπεζες εκφράζουν ικανοποίηση, αν και ούτε αυτές είναι βέβαιες πώς θα λειτουργήσουν στην πράξη όλα αυτά.

Ξανά πειραματόζωο ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών

Υπάρχουν όμως και άλλες σημαντικές πτυχές που δεν έχουν επαρκώς αναδειχθεί. Για παράδειγμα, δύο χρόνια μετά την έξοδο από τα μνημόνια, η  Ελλάδα, με ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης, ξαναγίνεται, από ορισμένες απόψεις, πειραματόζωο για την εφαρμογή ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών, όπως η εξίσωση της πτωχευτικής διαδικασίας φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων. Πρόκειται για μια απόκλιση από τα ευρωπαϊκά δεδομένα και αποτελεί  «μεγάλο πλήγμα στην αρχή του νομικού πολιτισμού όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών», όπως είπαν οι εκπρόσωποι της ΕΚΠΟΙΖΩ στην Επιτροπή της Βουλής.

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι δίνει δεύτερη ευκαιρία. Πρόκειται για εμπαιγμό

Στην περίπτωση της κατοικίας, δεύτερη ευκαιρία θα υπήρχε εάν κάποιος μπορούσε να κρατήσει την κατοικία του. Αν τη χάσει, πώς θα την ανακτήσει, αφού η όποια περιουσία του θα έχει ρευστοποιηθεί;

Για τη μικρή επιχείρηση πάλι, δεύτερη ευκαιρία θα υπήρχε εάν η κυβέρνηση θεσμοθετούσε κίνητρα, εργαλεία και πολιτικές που να ευνοούν την εξυγίανση, την αναδιάρθρωση, τις συγχωνεύσεις, τις ομαδοποιήσεις και τις συνεργασίες των επιχειρήσεων. Η κυβέρνηση όμως και με αυτό το νομοσχέδιο και με τη γενικότερη πολιτική της ευνοεί τη ρευστοποίηση και όχι τη διάσωση.

Αλλά και όταν η πτώχευση γίνεται αναπόφευκτη, η ρευστοποίηση της όποιας  πτωχευτικής περιουσίας  προβλέπεται να γίνεται με τρόπο που ευνοεί τους ισχυρούς πιστωτές και πρωτίστως τις τράπεζες.

Ποιες κοινωνικές ομάδες πλήττονται;

Σε ό,τι αφορά το σκέλος της κατοικίας, πλήττονται όσοι είναι σε αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων τους, αλλά και όσοι θα βρεθούν στο μέλλον σε ανάλογη θέση. Σε ό,τι αφορά τη μικρή επιχειρηματικότητα, με βάση τις εκτιμήσεις του ΙΜΕ-ΓΣΕΒΕΕ, στο νέο καθεστώς fast track πτωχευτικών διαδικασιών δυνητικά, βάσει τζίρου, εντάσσεται το 81% των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Πλήττονται, λοιπόν, άμεσα κοινωνικές ομάδες των οποίων την ψήφο διεκδίκησε η ΝΔ στις εκλογές του 2019. Όπως αποδεικνύεται, όμως, η ΝΔ χάιδεψε τα αυτιά αυτών των κοινωνικών ομάδων με πλαστές υποσχέσεις και με χιλιάδες ψέματα, καλλιέργησε το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μένος, απλά για να αποσπάσει την ψήφο τους, και όχι επειδή είχε πρόθεση να αντιμετωπίσει τα προβλήματά τους. Με άλλα λόγια, το νομοσχέδιο αυτό πλήττει μέρος της εκλογικής βάσης της ΝΔ, για αυτό και δεν ήταν υπερασπίσιμο. Έτσι, αν διαβάσει κάποιος τις δεκάδες ομιλίες υπουργών και βουλευτών της ΝΔ κατά το τριήμερο της συζήτησης τη πρότασης μομφής, θα διαπιστώσει πως ελάχιστα μίλησαν για το νομοσχέδιο. Κυρίως μίλησαν ως αντιπολίτευση προς τον ΣΥΡΙΖΑ, παρά ως υπεύθυνη κυβέρνηση.

Γενικότερη αντίληψη και στρατηγική: η πρώτη πρακτική  εφαρμογή της Έκθεσης Πισσαρίδη

Σήμερα και με το νομοσχέδιο αυτό γίνεται φανερό ότι η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη ούτε θέλει ούτε μπορεί να στηρίξει τις κοινωνικές ομάδες που ονόμαζε «μεσαία τάξη».

Και τούτο γιατί η κυβέρνηση δεν αντιλαμβάνεται τις κοινωνικές αυτές ομάδες, των μικρών ιδιοκτητών και μικρών επιχειρήσεων, ως ισότιμους «παραγωγικούς εταίρους», αλλά τις θεωρεί ως μη παραγωγικές, «βαρίδια» στην ανάπτυξη,  χωρίς μέλλον και προοπτική. Όπως εξηγείται  αναλυτικά στην Έκθεση του κ. Πισσαρίδη, το «όραμα» των συντακτών της, καθώς και του κ. Μητσοτάκη,  είναι ένας καπιταλισμός πιο επιθετικός προς την εργασία και τη μικρή επιχειρηματικότητα, ένας καπιταλισμός σχεδόν αποκλειστικά των μεγάλων επιχειρήσεων, λες και υπήρξε ποτέ ή μπορεί να υπάρξει, τέτοιος καπιταλισμός, όταν η μικρή επιχειρηματικότητα είναι το βασικό στήριγμα και ο κορμός κάθε αναπτυγμένης οικονομίας.

Δεν πρόκειται λοιπόν για κάποιο λάθος, αποτέλεσμα πιέσεων, ή για μεμονωμένο μέτρο αλλά έκφραση μιας γενικότερης αντίληψης. Είναι μια συνειδητή επιλογή,  η πρώτη πρακτική εφαρμογή της Έκθεσης Πισσαρίδη, της στρατηγικής του κ. Μητσοτάκη.

Δύο διαμετρικά αντίθετες στρατηγικές

Σε ό,τι αφορά το πρόβλημα της κατοικίας, οι λόγοι που επέβαλαν την ύπαρξη ενός προστατευτικού  πλαισίου  εξακολουθούν να ισχύουν, αφού η επερχόμενη ύφεση και η συνακόλουθη κοινωνική κρίση φαίνεται να είναι ιδιαίτερα σφοδρές. Αν κάτι πρέπει επιπρόσθετα να γίνει, αυτό είναι ο συνδυασμός ενός προστατευτικού πλαισίου με μια ολοκληρωμένη πολιτική κατοικίας με κοινωνικούς και αναπτυξιακούς στόχους.

Σε ό,τι αφορά τη μικρή επιχειρηματικότητα, κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει ότι το μέσο μέγεθος των μικρών επιχειρήσεων στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά μικρό. Μας απασχόλησε κι εμάς ως κυβέρνηση. Το μελετήσαμε, το συζητήσαμε με τους εκπροσώπους τους και διαμορφώσαμε ένα ολόκληρο κεφάλαιο της Εθνικής Αναπτυξιακής Στρατηγικής. Η δική μας πολιτική αναγνώριζε τη σημασία και το ειδικό βάρος της μικρής επιχειρηματικότητας και για αυτό είχε ως προτεραιότητα  την ενίσχυση της βιωσιμότητάς της, με κίνητρα, με πολιτικές στήριξης, με ειδικά χρηματοδοτικά εργαλεία, με ενθάρρυνση της δικτύωσης και  της συνεργασίας των μικρών επιχειρήσεων.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, αντί της εξυγίανσης και της αναδιάρθρωσης επιχειρήσεων, όπου αυτό είναι αναγκαίο, ευνοεί τη ρευστοποίησή τους Και αυτό γιατί στρατηγική της είναι η συγκέντρωση της αγοράς στον έλεγχο λίγων μεγάλων και ισχυρών ομίλων. Ό,τι γίνεται, δηλαδή ήδη μέσω της λειτουργίας των αγορών, διαδικασία συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης, επιδιώκεται να επιταχυνθεί με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Αυτό είναι το κρυμμένο μυστικό της Έκθεσης Πισσαρίδη και αυτή είναι η ουσία της στρατηγικής της κυβέρνησης. Όμως, όταν οι μισές μικρές επιχειρήσεις σε όλη την Ευρώπη απειλούνται με πτώχευση, όπως διαπιστώνουν πρόσφατες μελέτες, τι άλλο κάνει η κυβέρνηση από το να λειτουργεί ως επιταχυντής της επερχόμενης καταστροφής;

Υπάρχει διέξοδος

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι μέσα σε αυτή την καταστροφική διαδικασία μπορεί να υπάρξει και κάτι θετικό, κάτι το δημιουργικό. Μπερδεύοντας σκόπιμα διαφορετικές καταστάσεις μιλούν για «δημιουργική καταστροφή». Όμως το κλείσιμο επιχειρήσεων σημαίνει πάντα απώλεια θέσεων εργασίας, καταστροφή μιας εμπειρίας και μιας  υλικης ή άυλης αξίας για την κοινωνία. Και τούτο γιατί δεν είναι όλες οι μικρές επιχειρήσεις άχρηστες ή «ζόμπι». Πολλές από τις επιχειρήσεις, ακόμη και αυτές που, «δεν πληρούν τα τραπεζικά κριτήρια», έχουν δυνατότητες μέσα από την εξυγίανση, την αναδιάρθρωση ή τη συνένωσή τους με άλλες επιχειρήσεις. Το πρόβλημα με το νομοσχέδιο αυτό, το πρόβλημα γενικότερα με την πολιτική αυτής της κυβέρνησης, είναι ότι αντί να δημιουργεί εργαλεία και πολιτικές που να διευκολύνουν την εξυγίανση και την αναδιάρθρωση ευνοεί τη ρευστοποίηση, το «λουκέτο».

Όταν δε, η οικονομία βρίσκεται σε φάση πτώσης, όπως συμβαίνει σήμερα, τότε το κλείσιμο επιχειρήσεων βαθαίνει την ύφεση, αυξάνει την ανεργία, δυσκολεύει την ανάκαμψη. Έτσι οι επιπτώσεις διαχέονται στην ευρύτερη κοινωνία.

Με το νομοσχέδιο αποκαλύφθηκε  ότι το ενδιαφέρον της ΝΔ για τη μεσαία τάξη ήταν ψεύτικο, εντελώς υποκριτικό. Τις ανάγκες της μεσαίας τάξης μπορεί να τις ικανοποιήσει μόνο μια προοδευτική πολιτική, με σχέδιο και στρατηγική που είναι στον αντίποδα των νεοφιλελεύθερων ιδεοληψιών  της ΝΔ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κάνει ότι έκανε η ΝΔ ως αντιπολίτευση, δεν θα «χαϊδέψει αυτιά». Γνωρίζουμε τα προβλήματα, ακόμα και τις στρεβλώσεις σε ορισμένες περιπτώσεις. Ακριβώς για αυτό, ζητούμενο για εμάς είναι λύσεις σύγχρονες, βιώσιμες, διατηρήσιμες, παραγωγικές. Και αυτές μπορούν να υπάρξουν μόνο στο πλαίσιο μιας κοινωνικής συμφωνίας  που θα καθορίζει  δικαιώματα, ευθύνες και υποχρεώσεις. Και στη βάση ενός πολιτικού σχεδίου που θα ενώνει τις λαϊκές τάξεις, τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, σε έναν κοινωνικό συνασπισμό εξουσίας, για τον προοδευτικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και τη δημοκρατική διακυβέρνηση.

Αλ. Τσίπρας: Απαιτείται σχέδιο άμεσης ανάγκης για την πανδημία

Δήλωση του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ

Με σχεδόν εκατό φορές περισσότερα κρούσματα από τότε που η κυβέρνηση ανακοίνωνε τη λήξη του lockdown, οι Ελληνίδες και οι Έλληνες καλούμαστε πλέον να αντιμετωπίσουμε το νέο κύμα της πανδημίας.

Καλούμαστε να το κάνουμε, έχοντας όμως μια κυβέρνηση που με τις πράξεις και τις παραλείψεις της σπέρνει η ίδια την ανησυχία και τον πανικό.

Όταν ήρε το lockdown, ο κ. Μητσοτάκης θέλησε να μετατρέψει σε προσωπικό του θρίαμβο την υπεύθυνη στάση του ελληνικού λαού. Και στη συνέχεια, έσπευσε να δημιουργήσει άρον άρον την εικόνα μιας επίπλαστης επιστροφής στην κανονικότητα.

Με μοναδικό του γνώμονα την επικοινωνία και το πρόσκαιρο πολιτικό όφελος, ο κ .Μητσοτάκης ηγείται μιας κυβέρνησης που δείχνει πως άγεται και φέρεται από επιμέρους συμφέροντα και πλέον δεν εμπνέει καμία εμπιστοσύνη στους πολίτες.

Η επιλογή μας ήταν να βάλουμε πλάτη στην πρώτη φάση της πανδημίας. Να μην κάνουμε στείρα αντιπολίτευση για να καρπωθούμε πολιτικά οφέλη, μπροστά στον κίνδυνο της εξάπλωσης του ιού. Να γίνουμε και εμείς κομμάτι της συλλογικής προσπάθειας του ελληνικού λαού να νικήσει αυτόν τον αόρατο εχθρό.

Αυτή η προσπάθεια όμως, σήμερα υπονομεύεται ευθέως από τις ενέργειες της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Η έλλειψη σχεδίου, οι παλινωδίες και η διαρκής προσπάθεια να μεταφέρει τις ευθύνες του στους πολίτες είναι ο απολογισμός της κυβερνητικής πολιτικής τους μήνες μετά την άρση του lockdown.

Τα παραδείγματα είναι πολλά:

Άνοιξαν τον τουρισμό χωρίς σχέδιο και χωρίς μαζικά υποχρεωτικά τεστ, γιατί έτσι απαίτησαν οι ξένοι tour operators.

Αποδέχτηκαν πληρότητα 100% στα αεροπλάνα, γιατί έτσι απαίτησαν οι αεροπορικές εταιρίες.

Αποδέχτηκαν πληρότητα 85% στα πλοία, γιατί έτσι απαίτησαν οι εφοπλιστές.

Αποφάσισαν διαφορετικά υγειονομικά πρωτόκολλα σε κάθε πύλη εισόδου της χώρας.

Αρνήθηκαν να αυξήσουν τα δρομολόγια στις δημόσιες συγκοινωνίες.

Απέτυχαν παταγωδώς να συντονίσουν τις αρμόδιες τοπικές και ελεγκτικές αρχές την τήρηση των μέτρων.

Ενώ απέκρυπταν συστηματικά κρούσματα σε δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς.

Και άφηναν εκτός ελέγχου ευαίσθητους χώρους, όπως οι οίκοι ευγηρίας και οι χώροι λατρείας.

Τώρα το χάος κλιμακώνεται με την απόφαση της κυβέρνησης να ανοίξουν τα σχολεία, ακριβώς όπως άνοιξε και ο τουρισμός.

Χωρίς κανένα σχέδιο, χωρίς καμία ουσιαστική προετοιμασία.

Με περισσότερους αντί για λιγότερους μαθητές ανά τάξη.

Χωρίς προσλήψεις εκπαιδευτικών.

Και με μια Υπουργό που καταφεύγει στη δημιουργική λογιστική για να πείσει περί του αντιθέτου.

Αλήθεια, πόση προστασία θα μπορούν να παρέχουν οι μάσκες, όταν στις τάξεις αυξάνονται αντι να μειώνονται οι μαθητές και θα στοιβάζονται πλέον απο 25 εως και 27 παιδιά σε λίγα τετραγωνικά μέτρα;

Απέναντι σε αυτή τη πρωτοφανή ανευθυνότητα, αλλά και στην ενορχηστρωμένη προπαγάνδα, να φορτωθούν οι ευθύνες στους πολίτες, δεν έχουμε δικαίωμα να μείνουμε σιωπηλοί.

Κανείς δεν δικαιούται να σωπάσει, όταν μια κυβέρνηση παίζει κορώνα-γράμματα με την υγεία και την ασφάλεια των Ελληνίδων και των Ελλήνων.

Κανείς δε δικαιούται να σωπάσει όταν ένας πρωθυπουργός επιλέγει να στοχοποιεί συνειδητά τη νέα γενιά για να κρύψει τη δική του ευθύνη.

Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά στο φάσμα μιας οικονομικής καταστροφής αλλά και μιας νέας υγειονομικής κρίσης. Τα σπασμωδικά μέτρα που λαμβάνει τις τελευταίες εβδομάδες, όχι μόνο δεν καταφέρνουν να περιορίσουν τη πανδημία , αλλά αποτελούν και χαριστική βολή για τον τουρισμό και την εστίαση.

Προειδοποιούμε την κυβέρνηση: Η κατάσταση τείνει να βγει εκτός ελέγχου.

Σταματήστε να θεωρείτε τη διαχείριση της πανδημίας, επικοινωνιακό παιχνίδι.

Σταματήστε τη στοχοποίηση κοινωνικών ομάδων αλλά και κατοίκων ολόκληρων περιοχών της χώρας, για να κρύψετε τις δικές σας ευθύνες και αστοχίες.

Σταματήστε να δίνετε επιχειρήματα με τις παλινωδίες σας όσον αφορά τα μέτρα πρόληψης, σε επικίνδυνες απόψεις και θεωρίες συνωμοσίας.

Οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής, όλοι οι πολίτες, οφείλουν από τη μια να τηρήσουν με αίσθημα συλλογικής ευθύνης όσα συμβουλεύουν οι ειδικοί.

Και από την άλλη να ορθώσουν το ανάστημά τους, να νικήσουν τον φόβο, να κινητοποιηθούν, και να απαιτήσουν από την κυβέρνηση την εφαρμογή ενός σχεδίου άμεσης ανάγκης.

Για τη ζωή και την υγεία όλων.

Για το σήμερα, και για το αύριο.

Πριν να είναι πολύ αργά.

Η τραγωδία και η πολιτική αλητεία

Left.gr

Θα το πούμε ευθέως. Αυτό που κάνει η Ν.Δ. με τους νεκρούς της Marfin είναι χυδαία και απροκάλυπτη καπηλεία. Κρύβεται πίσω τους και από εκεί εκτοξεύει την πολιτική της προπαγάνδα υπολογίζοντας ότι όποιος επιχειρήσει να της απαντήσει θα προσβάλει εκείνους.

Ακριβώς έτσι λειτουργεί η καπηλεία. Ακριβώς αυτό έκαναν και με την τραγωδία στο Μάτι.

Οι άνθρωποι της Marfin δεν κάηκαν από μια «έξαλλη αντιμνημονιακή συγκέντρωση». Κάηκαν κατά τη διάρκεια μιας απολύτως νόμιμης πορείας διαμαρτυρίας, διοργανωτής της οποίας ήταν η ΓΣΕΕ.

Και κάηκαν από τις ενέργειες μιας συμμορίας προβοκατόρων, οι οποίοι βασικό στόχο είχαν την ίδια την πορεία.

Το γεγονός ότι το κτήριο δεν διέθετε πυρασφάλεια και η τράπεζα τους είχε κλειδώσει μέσα έπαιξε επίσης τον ρόλο του. Αλλά ας μην πάμε αλλού αυτή τη συζήτηση.

Όλες οι δυνάμεις που συμμετείχαν στην πορεία καταδίκασαν -προφανώς- το γεγονός και ζήτησαν να διαλευκανθεί η υπόθεση και να συλληφθούν οι ένοχοι.

Το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25 καταγγέλλουν σήμερα την πρακτική του Κ. Μητσοτάκη ως κάπηλη και προσβλητική για τους νεκρούς.

Αλλά τη Ν.Δ. δεν την απασχολεί αυτό. Την ενδιαφέρει «να ζητήσει συγγνώμη ο ΣΥΡΙΖΑ».

Να ζητήσει συγγνώμη για μια εγκληματική πράξη που οι ίδιοι γκεμπελίστικα, χυδαία και απροκάλυπτα προσάπτουν στο αντιμνημονιακό μπλοκ, δηλαδή στον τίμιο κόσμο που προσέβαλαν και ώθησαν στην απελπισία.

Είναι ο σεβασμός της Αριστεράς προς τους νεκρούς που δεν επιτρέπει να δοθεί στη Ν.Δ. η απάντηση που θα της άξιζε.

Καθ’ υπόδειξη των επικοινωνιολόγων τους πάνε να βγάλουν πολιτικό κέρδος από την καπηλεία της τραγωδίας.

Άλλη μια μεγαλειώδης επίδειξη πολιτικής αλητείας.

Οι προτάσεις του σχεδίου μας «Μένουμε Όρθιοι»

 

1. Στήριξη του Εθνικού Συστήματος Υγείας με 1 δις επιπλέον χρηματοδότηση ώστε,
μεταξύ άλλων, να γίνουν 4000 μόνιμες προσλήψεις υγειονομικού προσωπικού, να
ληφθούν επαρκή μέτρα προστασίας για τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής, να γίνει
κεντρικός έλεγχος των εργαστηριακών ελέγχων και να υπάρξει ειδική μέριμνα για
ευάλωτες κατηγορίες του πληθυσμού.
2. Επέκταση της προστασία της πρώτης κατοικίας μετά τον Απρίλιο του 2020 και
απαγόρευση πλειστηριασμών μέχρι το τέλος του έτους.
3. Άμεσα μέτρα για την κοινωνική πρόνοια και αλληλεγγύη ύψους 300 εκ ευρώ με αύξηση
κατά 50% των αναπηρικών επιδομάτων και του ΚΕΑ.
4. Ειδικό επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης με τη μορφή μερίσματος ύψους 1.5 δις ευρώ
για να καλυφθούν εργαζόμενοι σε επισφαλείς θέσεις εργασίας – τα γνωστά μπλοκάκια,
εργόσημα κλπ – αλλά και μη επιδοτούμενοι άνεργοι, συνολικό μέγεθος 1,7 εκ δικαιούχοι.
5. Πλήρης κάλυψη μισθού, ασφαλιστικών εισφορών και δώρου Πάσχα των εργαζομένων
του ιδιωτικού τομέα μέχρι τέλη Μαΐου και επιδότηση των ελεύθερων επαγγελματιών και
αυτοαπασχολούμενων με ποσό ίσο με το 1/12 του περσινού τους εισοδήματος για κάθε
μήνα μέχρι τα τέλη τα Μαΐου. Ύψος παρέμβασης 8,5 δις ευρώ. Μια παρέμβαση που
μπορεί να δώσει τη δυνατότητα, όταν βγούμε από τα σπίτια μας, να ξαναξεκινήσουμε
από εκεί που αφήσαμε τη ζωή μας όταν ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια.
6. Αναστολή καταβολής του συνόλου των φορολογικών υποχρεώσεων για έξι μήνες.
7. Πάγωμα των δανειακών οφειλών και άλλων τραπεζικών υποχρεώσεων για όσο διαρκεί
η υγειονομική κρίση.
8. Πρόγραμμα μη επιστρεπτέας ενίσχυσης ύψους 3 δις ευρώ για μικρές και μεσαίες
επιχειρήσεις που δεν έχουν πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό με κριτήρια τον τζίρο και
τους απασχολούμενους σε αυτές.
9. Επιτάχυνση εκταμίευσης των πληρωμών του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων.
10. Ένα μεγαλόπνοο σχέδιο Ηρακλής για τις επιχειρήσεις, αντίστοιχο δηλαδή αυτού που
ετοιμαζόταν για τις τράπεζες, με παροχή εγγυήσεων από το ελληνικό δημόσιο ύψους 12
δισ. ευρώ, αντίστοιχο του προγράμματος της ΕΚΤ, ώστε να ενισχυθεί η ρευστότητα τους
στην περίοδο της κρίσης.
Κεντρικοί στόχοι των προτάσεων μας
— Διατήρηση θέσεων και σχέσεων εργασίας αλλά και εισοδημάτων μισθωτών και
αυτοαπασχολούμενων-ελευθέρων επαγγελματιών κατά τη διάρκεια της κρίσης, στο
επίπεδο και την ποιότητα που είχαν διαμορφωθεί πριν την έναρξή της.
— Στήριξη των επιχειρήσεων με απευθείας ενισχύσεις και επιδοτήσεις, αλλά και με
διευκολύνσεις ρευστότητας και εξυπηρέτησης χρεών.
— Διατήρηση της εγχώριας ζήτησης της ελληνικής οικονομίας κατά την διάρκεια της
κρίσης, μέσω στήριξης της ιδιωτικής και δημόσιας κατανάλωσης.
— Χορήγηση ρευστότητας στις επιχειρήσεις μέσω δανείων με εγγύηση του δημοσίου και
άλλων χρηματοδοτικών εργαλείων κατά τη φάση αντιμετώπισης της υγειονομικής κρίσης
και μετά το τέλος αυτής.
— Διασφάλιση της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος.

Εμείς πιστεύουμε ότι παρά την πρωτοφανή συνθήκη που ζούμε, υπάρχει τρόπος να
κρατήσουμε την κοινωνία και την οικονομία, τις επιχειρήσεις, τους εργαζόμενους και
όλους τους πολίτες όρθιους. Αρκεί να δράσουμε έγκαιρα και προληπτικά. Με τον ίδιο
τρόπο που οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε την πανδημία. Χωρίς ολιγωρίες, ανεπάρκειες
και ιδεοληψίες. Και αξιοποιώντας από την αρχή όλα τα όπλα που διαθέτουμε στη
φαρέτρα μας. Αυτή είναι η κεντρική λογική που διέπει το πρόγραμμα «Μένουμε όρθιοι»:
Να δράσουμε έγκαιρα, να δράσουμε ΤΩΡΑ, για να μην βρεθούμε μπροστά σε ερείπια και
οικονομικά χαλάσματα, όταν θα βγούμε από τα σπίτια μας. Διότι αν αφήσουμε να συμβεί
αυτό, τότε το κόστος της αποκατάστασης θα είναι πολύ υψηλότερο από το κόστος της
πρόληψης που προτείνουμε σήμερα.

Επιλέγουμε να μιλήσουμε με τη γλώσσα της
αλήθειας στον ελληνικό λαό. Μας περιμένουν μεγάλες περιπέτειες αν συνεχίσουμε να
ακολουθούμε τις εξελίξεις αμήχανα, άτολμα, αποσπασματικά. Αν δεν λάβουμε τις
απαραίτητες πρωτοβουλίες θωράκισης της ελληνικής οικονομίας. Αν συνεχίσουμε στη
στρατηγική «βλέποντας και κάνοντας» της κυβέρνησης ΝΔ. Και κυρίως αν επιλέξουμε
πολιτικές παρεμβάσεις, όπως αυτές που επιλέγει ο κ. Μητσοτάκης, που επιδεινώνουν
αντί να αμβλύνουν τη κρίση, ιδίως στον τομέα των εργασιακών σχέσεων και των μισθών.
Αν οι όποιες παρεμβάσεις δεν είναι εμπροσθοβαρείς, αλλά ακολουθήσουν τη λογική «του
βλέποντας και κάνοντας» που επιλέγει σήμερα η κυβέρνηση, οι συνέπειες θα είναι
δραματικές: Μακροχρόνια παράταση της ύφεσης λόγω κατάρρευσης της προσφοράς και
της ζήτησης, αλλά και της οικονομικής εμπιστοσύνης. Και θα χρειαστούν πολλαπλάσιες
δαπάνες από αυτές που σήμερα προτείνουμε, για να ανατραπούν αυτές οι εξελίξεις που
γρήγορα θα λάβουν μορφή χιονοστιβάδας. Αυτές τις πολλαπλάσιες δαπάνες που θα
χρειαστούμε σε λίγους μήνες από σήμερα, αν δε δράσουμε έγκαιρα, δεν θα μπορούμε
τότε να τις καλύψουμε από κανένα μαξιλάρι ρευστότητας. Γιατί τότε, θα υπερβαίνουν τα
μεγέθη του μαξιλαριού ρευστότητας που δημιούργησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Και θα
πρέπει αναγκαστικά να τις καλύψουμε από νέο δανεισμό. Και στις συνθήκες παγκόσμιας
οικονομικής κρίσης, αυτός ο δανεισμός θα είναι εξαιρετικά πιο δύσκολος απ’ ότι είναι
σήμερα. Και η επιστροφή στον εφιάλτη των μνημονίων θα ξαναζωντανέψει. Έχουμε
λοιπόν ευθύνη σήμερα να μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας όσο σκληρή και αν είναι
αυτή.

Δήλωση του Αλ.Τσίπρα για την απόφαση του Eurogroup: Κατώτερη των περιστάσεων η απόφαση του EG.

Η  απόφαση του Eurogroup είναι, δυστυχώς, κατώτερη των περιστάσεων. Τα 540
δισ. ευρώ για την αντιμετώπιση της κρίσης, είναι ένα πακέτο που υπολείπεται κατά πολύ
των πραγματικών αναγκών για άμεση στήριξη της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Η δε επιμονή σε πιστοληπτική γραμμή του ESM, ύψους 2% του ΑΕΠ σε κάθε κράτος-
μέλος, με προϋπόθεση όμως νέα προγράμματα λιτότητας, σε ό,τι αφορά τις δαπάνες για
την οικονομία, επιβεβαιώνει πως η ηγεσία της ΕΕ αδυνατεί να κατανοήσει το μέγεθος της
κρίσης. Και φυσικά δεν έχει καταλάβει τίποτα από τα λάθη του πρόσφατου παρελθόντος.
Χθες, χάθηκε μία μεγάλη ευκαιρία για αποφάσεις που θα άνοιγαν το δρόμο στην ελπίδα
για ανασυγκρότηση της συνοχής της ΕΕ, για μία ισχυρή ασπίδα απέναντι στην κρίση. Αντί
αυτών, η απόφαση αφήνει ορθάνοιχτο το παράθυρο για μία νέα κρίση χρέους στην
Ευρωζώνη. Μία κρίση που εγκυμονεί φυσικά τεράστιους κινδύνους και για την πατρίδα μας.
Η μόνη ελπίδα παραμένει η επαναφορά στο τραπέζι του εργαλείου αμοιβαιοποίησης του
ρίσκου και διαμοιρασμού των βαρών, στη συζήτηση για το Ταμείο Ανασυγκρότησης. Αν
ούτε αυτό συμβεί, πολύ φοβάμαι ότι σύντομα θα βρεθούμε μπροστά σε τεράστια αδιέξοδα
και ενδεχομένως σε τεκτονικές αλλαγές που θα αφορούν την ίδια την ενότητα της Ένωσης.
 Η κυβέρνηση αλλάζει στρατόπεδο στηρίζοντας την καταστροφική εμμονή
των ομοϊδεατών της του ευρωπαϊκού Βορρά σε διαρκή λιτότητα. Εμμονή
που απειλεί τη χώρα μας με νέες εθνικές περιπέτειες.
Απέναντι σε όλες αυτές τις κορυφαίες εξελίξεις που αφορούν το αύριο της Ευρώπης αλλά
και της χώρας, η ελληνική κυβέρνηση αντί να διαδραματίσει ενεργό και πρωταγωνιστικό
ρόλο, στηρίζοντας ενεργά τις προτάσεις της Ιταλίας, κρύφτηκε και σώπασε. Και το
χειρότερο: Σήμερα επιχαίρει και από πάνω, πανηγυρίζοντας για τις χθεσινές αποφάσεις,
ουσιαστικά αλλάζοντας στρατόπεδο και στηρίζοντας την καταστροφική εμμονή των
ομοϊδεατών της του ευρωπαϊκού Βορρά σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές και διαρκή λιτότητα.
Μόνο που αυτές οι εμμονές απειλούν ευθέως τη χώρα μας με νέα μνημόνια και νέες
εθνικές περιπέτειες.
 Μόνο ευτύχημα η παρακαταθήκη του μαξιλαριού ασφαλείας που άφησε η
κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Δυστύχημα όμως ότι το διαχειρίζεται η κυβέρνηση
Μητσοτάκη χρησιμοποιώντας το ως ασπίδα όχι της κοινωνίας αλλά της
επιχειρηματικής ελίτ.
Σε αυτές τις συνθήκες, το μόνο ευτύχημα είναι η παρακαταθήκη των αποθεμάτων
ρευστότητας, του μαξιλαριού ασφαλείας που άφησε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που
μπορεί να αποδειχθεί η μεγάλη μας ασπίδα, αν αξιοποιηθούν άμεσα, προκειμένου να
ελαχιστοποιήσουν τις συνέπειες της κρίσης και να συγκρατήσουν την ύφεση,
διατηρώντας στη ζωή επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας.
Το μεγάλο δυστύχημα, όμως, είναι ότι αυτήν την παρακαταθήκη θα τη διαχειριστεί η
κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη. Που από ό,τι φαίνεται μέχρι στιγμής, δεν επιθυμεί να την
αξιοποιήσει ως ασπίδα της κοινωνίας, των επιχειρήσεων και των εργαζομένων, αλλά ως
ασπίδα των τραπεζών και της μεγάλης επιχειρηματικής ελίτ.

Ανθεκτικότητα και δημόσιο σύστημα υγείας

Τα τελευταία χρόνια η έννοια της Ανθεκτικότητας (resilience) έρχεται να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της έννοιας της Αειφορίας (sustainability)· θεωρείται πιo διευρυμένη, αφού λαμβάνει υπόψη τη θέση ενός συστήματος μέσα στη γενικότερη συμπλοκή ευρύτερων ή μη συστημάτων, την εξελικτική τους διάσταση, οπότε στοχάζεται και τον «θάνατό» τους… την κατάρρευσή τους.

Για την έννοια της Ανθεκτικότητας δεν υπάρχουν στατικά πράγματα. Ζούμε πλέον στην «Εποχή του Ανθρώπου» -το Ανθρωπόκαινο (anthropocene)- και «[…] δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον κόσμο σαν συμπλοκή έτοιμων πραγμάτων, αλλά ως συμπλοκή εξελικτικών διαδικασιών, όπου τα φαινομενικά σταθερά πράγματα γεννιούνται και πεθαίνουν συνεχώς, […]».(1)

Ο «χορός» αυτός μεταξύ εξελισσόμενων φυσικών και ανθρωπογενών διαδικασιών αποτελεί το υπόβαθρο μέσα στο οποίο λαμβάνονται και εφαρμόζονται οι αποφάσεις μας και οι επιλογές μας. Ολες οι διαδικασίες είναι ενσωματωμένες στο περιβάλλον -οι πόλεις μας, οι χώροι στους οποίους λειτουργούμε, τα οικοσυστήματα που εκμεταλλευόμαστε-, είναι τμήματα ενός ευρύτερου, πολύπλοκου κοινωνικo-οικολογικού συστήματος.

Οσο αυξάνεται η συνδεσιμότητα μεταξύ των συστημάτων μας (ανθρωπογενών και φυσικών) τόσο μειώνεται το «αυτεξούσιό» τους· οι διαδικασίες γίνονται πιο δυναμικές, και οι όποιες καταρρεύσεις καταιγιστικές, άμεσα μεταβιβάσιμες με διευρυμένη επιρροή. Τα πολυώροφα κτίρια καταρρέουν διαφορετικά και με περισσότερες παράπλευρες απώλειες από τα πλινθόκτιστα ισόγεια. Αυτόν όμως τον τρόπο «επιλέξαμε» για να ζούμε… πρέπει τα «οικοδομήματά» μας να αντέξουν, να επιδείξουν ανθεκτικότητα.

Κατά έναν γενικά αποδεκτό ορισμό, Ανθεκτικότητα είναι η ικανότητα ατόμων, συλλογικοτήτων, διοικητικών οργανισμών, εταιρειών και συστημάτων μέσα σε μια περιφέρεια-κράτος να επιβιώνουν, να προσαρμόζονται και να αναπτύσσονται ανεξαρτήτως χρόνιων πιέσεων ή απότομων οχλήσεων.(2) Η προσαρμοστικότητα σε έναν μη στατικό κόσμο, ο οποίος λόγω της έντονης πλέον συνδεσιμότητας εξελίσσεται ταχέως, είναι ζητούμενο· με άλλα λόγια, η ικανότητα να αντεπεξέρχεσαι.

Η Ανθεκτικότητα ως πλαίσιο σκέψης προσπαθεί να επιστήσει την προσοχή στους διαχειριστές των όποιων συστημάτων, ώστε αυτά να μην καταρρεύσουν υπό το βάρος απαιτήσεων που μεταβάλλονται διαρκώς. Και αν οι χρόνιες ενδογενείς πιέσεις φαίνεται να είναι γενικά γνωστές στους διαχειριστές (φθείρουν το σύστημα και υποβιβάζουν την Ανθεκτικότητά του), οι απότομες εξωγενείς οχλήσεις (γεγονότα-σοκ) που μπορεί να δεχτεί ένα σύστημα είναι ικανές (αναλόγως της Ανθεκτικότητάς του) να το εκτροχιάσουν· για αυτό είναι κρίσιμη η πρόβλεψη – πρόληψη.

Στα καθ’ ημάς, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση προ δεκαετίας πυροδότησε την οικονομική κατάρρευση του ελλαδικού κράτους. Ηταν τρόπον τινά ο πυροκροτητής… το μπαρούτι συσσωρευόταν χρόνια. Διαπιστώσαμε πως η Ελληνική Οικονομία δεν είχε καμία ανθεκτικότητα για να αντεπεξέλθει στους τριγμούς που της μεταβίβαζε το διεθνές οικονομικό οικοδόμημα, στο οποίο πλέον είναι συνδεδεμένες όλες οι χώρες.

Τώρα, με την υγειονομική κρίση του κορονοϊού, έχουμε ένα εξωγενές γεγονός-σοκ, αποτέλεσμα της έντονης συμπλοκής ανθρώπου – φύσης… στην ουσία η φύση διεκδικεί χώρο να εξελιχθεί, διεκδικεί πίσω τον χώρο που απαλλοτριώνεται από την πλευρά μας καθημερινά· πυροδοτεί εξελίξεις παγκόσμια που θα κρίνουν καθοριστικά την Ανθεκτικότητα διαφόρων τομέων και ειδικότερα των δημόσιων συστημάτων υγείας.

Το γενικό lock dawn που εφαρμόζεται παντού, παρά το τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό κόστος, φαίνεται να προκρίνεται, ώστε αυτά τα συστήματα να καταφέρουν να ανταποκριθούν. Κανείς δεν θέλει να βιώσει (ίσως με κόστος της ίδιας της ζωής του) τη γύμνια, την έλλειψη Ανθεκτικότητας που τα χαρακτηρίζει.

Το γεγονός ωστόσο, ότι τα δημόσια συστήματα υγείας δεν είναι ικανά να αντεπεξέλθουν σε ένα από τα πολλά σενάρια πανδημίας (τα οποία επεξεργαζόταν εδώ και χρόνια ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας), δεν είναι διόλου τυχαίο. Το αντίθετο μάλιστα, η παντελής έλλειψη μέριμνας για το χτίσιμο Ανθεκτικότητας είναι πολιτική επιλογή. Αυτή η εγκληματική έλλειψη Ανθεκτικότητας είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων νεοφιλελεύθερων επιλογών -αρχής γενομένης από την απαξίωση του βρετανικού δημοσίου συστήματος υγείας επί Θάτσερ- και της αντίστοιχης ρητορικής που υποστήριξε τις ευρωπαϊκές πολιτικές λιτότητας.

Το lock down όμως, ενώ αποδίδει στις περισσότερες των περιπτώσεων, δεν αντικαθιστά τις μάχες… απλά δίνει χρόνο στο σύστημα για να (ανα)συγκροτηθεί. Εδώ ακριβώς βρισκόμαστε τώρα, στο σημείο που πρέπει να εφαρμοστούν συγκεκριμένες πολιτικές για την ενίσχυση και την ενδυνάμωση του δημοσίου συστήματος υγείας της χώρας μας. Η κυβέρνηση όμως μοιάζει μουδιασμένη, αφού αυτό -όσο σωτήριο και να είναι για τον λαό μας- είναι εναντίον της ιδεολογίας της και η ιδεολογία είναι καθοριστική… ιδίως στη διαχείριση κρίσεων.

(1) Ενγκελς Φ., (1886) «Ο Λούντβιχ Φοϋερμπάχ και το τέλος της Κλασικής Γερμανικής Φιλοσοφίας», Ερατώ, Αθήνα 2004, σελ. 21 (2) ARUP’s International Development team

* MSc αντιπροέδρος Επιμελητηρίου Πρέβεζας

Άρθρο του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στην εφημερίδα “Έθνος της Κυριακής”

 

• Ο κορονοϊός μαζί με χιλιάδες αθώους σκότωσε και το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό
• Μέτωπο ζωής σήμερα, μέτωπο λογικής αύριο
• Απαιτείται γενναία δημόσια παρέμβαση για τη σωτηρία της οικονομίας

Η κρίση της πανδημίας του κορονοϊού, που με αιμορραγία σε ανθρώπινες ζωές βιώνει η ανθρωπότητα, δυστυχώς δεν αναμένεται να είναι ούτε σύντομη ούτε ανώδυνη. Κι αυτό που προέχει τούτη την ώρα είναι να δώσουμε όλοι μαζί τη μάχη, ενωμένοι σε ένα μέτωπο ζωής, για να υπάρξουν όσο γίνεται λιγότερες ανθρώπινες απώλειες. Αυτό σημαίνει, με ψυχραιμία, και χωρίς πανικό, να τηρήσουμε ευλαβικά τις οδηγίες των επιστημόνων.
Ταυτόχρονα, όμως, σημαίνει και να ενισχύσουμε τους ανθρώπους του ΕΣΥ, όσους δίνουν τη μάχη στη πρώτη γραμμή του μετώπου. Να τους στηρίξουμε σε ανθρώπινο δυναμικό, με άμεσες προσλήψεις όχι μόνο νοσηλευτών αλλά και γιατρών. Σε υποδομές, που σημαίνει να ανοίξουμε όσα περισσότερα κρεβάτια νοσηλείας και εντατικής θεραπείας γίνεται, επιτάσσοντας και ιδιωτικές μονάδες αν χρειαστεί. Και, τέλος, σε υλικά προφύλαξης, γιατί αν όντως έχουμε πόλεμο με αόρατο εχθρό, τότε δεν μπορούμε να στέλνουμε τους στρατιώτες απροστάτευτους στη μάχη.
Γνωρίζω πολύ καλά – κι αυτό καθοδηγεί και πρέπει να καθοδηγεί όλες τις κινήσεις μας- ότι τώρα είναι η ώρα της ευθύνης και όχι της αντιπαράθεσης. Γι’ αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επικεντρώσει τις παρεμβάσεις του σε προτάσεις εποικοδομητικές προς την κυβέρνηση. Τι περισσότερο μπορεί να κάνει και ποια μέτρα πρέπει κατά τη γνώμη μας να λάβει, για να προστατεύσει τους πολίτες. Και όχι στην καταγγελία για τα λάθη και τις παραλείψεις της, αν και έδωσε και δίνει άπειρες ευκαιρίες όλο αυτό το διάστημα.
Ωστόσο, αυτό που έχει σημασία να συνειδητοποιήσουμε σήμερα, πέρα από τα αυτονόητα για το πώς θα ενισχυθεί η μάχη μας στο πεδίο, είναι ότι είναι πλέον εκτός τόπου και χρόνου οι κυρίαρχες αντιλήψεις πως όλα μπορεί να τα ρυθμίζουν αποτελεσματικά οι αγορές, οι κυρίαρχες μεταρρυθμίσεις συρρίκνωσης του δημόσιου και της δημόσιας υγείας προς όφελος του ιδιωτικού τομέα, το κυρίαρχο μοντέλο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Τα σκότωσε όλα ο κορονοϊός, μαζί, δυστυχώς, με χιλιάδες συνανθρώπους μας, που θα μπορούσαν να είχαν σωθεί αν αυτά τα μοντέλα, αυτές οι αντιλήψεις και αυτές οι μεταρρυθμίσεις δεν είχαν επιβληθεί σχεδόν σε όλο το Δυτικό κόσμο, είτε οικειοθελώς από νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, όπως η σημερινή δική μας, του κ. Μητσοτάκη, είτε υπό τον εκβιασμό του ΔΝΤ και των αγορών.
Ποιος δεν θυμάται ότι οι λαμπροί τεχνοκράτες του ΔΝΤ ζήτησαν επιτακτικά από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., από το 2010 να φτάσει το μαχαίρι των περικοπών βαθιά στο ήδη ανεπαρκές και ελλειμματικό Εθνικό μας Σύστημα Υγείας;
Ποιος δεν θυμάται υπουργό της Ν.Δ. να σηκώνει το γάντι, ως υπουργός Υγείας τότε, δηλώνοντας ότι δεν θα του κλέψει τη δόξα ο Τόμσεν και η τρόικα, για απολύσεις γιατρών και τη θέσπιση εισιτηρίου 5 ευρώ στα νοσοκομεία;
Ποιος δεν θυμάται ότι άφησαν εκτός περίθαλψης περίπου 2,5 εκατομμύρια συμπολίτες μας που δεν είχαν ασφαλιστική κάλυψη, μέχρι που ήρθε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να το ανατρέψει;
Και ποιος μπορεί να ξεχάσει -ήταν και πρόσφατο- όταν, στη συζήτηση του προϋπολογισμού στη Βουλή, ο πρωθυπουργός μας απείλησε περιπαικτικά ότι θα μας κάνει να ανατριχιάσουμε εμάς τους αριστερούς, με τις προτάσεις του για τα ΣΔΙΤ ιδιωτικών μονάδων με Δημόσια νοσοκομεία, όπου ιδιώτες θα χρησιμοποιούσαν τον δημόσιο εξοπλισμό για να βγάζουν περισσότερα κέρδη;
Αλήθεια, δεν είναι η στιγμή να αρχίσουμε να τα ξανασκεφτόμαστε όλα αυτά;
Αλήθεια, τώρα που το ζητούμενο δεν είναι το κέρδος αλλά η ανθρώπινη ζωή, πού είναι κρυμμένοι αυτοί οι ιδιώτες; Δεν τους βλέπουμε πουθενά. Μάλλον θα τηρούν ευλαβικά τις συμβουλές του «Μένουμε σπίτι»…
Αλήθεια, αν δεν είχε μεσολαβήσει η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, νοικοκύρεψε τα δημόσια οικονομικά, διευθέτησε το χρέος, άφησε ένα ισχυρό μαξιλάρι ρευστότητας 37 δισ. ευρώ για ασφάλεια σε μια δύσκολη –καλή ώρα- στιγμή, και στοιχειωδώς παλινόρθωσε το διαλυμένο κοινωνικό κράτος και το Σύστημα Υγείας, πού θα βρισκόμασταν τώρα;
Φανταστείτε, με δυο λόγια, να μη μεσολαβούσαν οι δικές μας 19500 προσλήψεις στο ΕΣΥ τα τελευτάια τέσσερα χρόνια, εκ των οποίων οι 8.500 αφορούν μόνιμο προσωπικό, πόσο πιο αδύναμη θα ήταν η πρώτη γραμμή της άμυνάς μας τώρα;

Με αυτά τα δεδομένα, όμως, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν κακίζω τον κ. Μητσοτάκη που αδυνατεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος των επιπτώσεων που θα έχει η κρίση στην οικονομία και το βάθος των μέτρων που πρέπει να ληφθούν. Δεν τον κακίζω γιατί ο άνθρωπος δεν φταίει. Απλά, δεν έχει το ιδεολογικό υπόβαθρο και τα ερμηνευτικά εργαλεία, τόσο για να αναλύσει και να καταλάβει τη νέα πραγματικότητα όσο και για να συνειδητοποιήσει τι πρέπει να κάνουμε από δω και στο εξής.
Γι` αυτό άλλωστε και προχθές έδωσε εντολή στους υπουργούς του να ανακοινώσουν τόσο ανεπαρκή μέτρα, που, μέσα σε 24 ώρες, αναγκάστηκε να βγεί ο ίδιος και να τους αδειάσει, ανακοινώνοντας επιπρόσθετα. Μόνο που με αυτό το τρόπο δεν κατάφερε να κρύψει ότι η στρατηγική της κυβέρνησης για την οικονομία έχει τίτλο: «βλέποντας και κάνοντας».
Την ώρα που όλες οι χώρες εξήγγειλαν γιγαντιαία προγράμματα σωτηρίας των οικονομιών τους, αυτός ανακοίνωνε μέτρα ισόποσα με αυτά που ανακοινώσαμε εμείς πέρυσι τον Μάη, δηλαδή 1% του ΑΕΠ, όταν, όμως, δεν είχαμε κατάσταση έκτακτης ανάγκης αλλά περιορισμούς από την Ε.Ε.
Μετά την πρώτη ψυχρολουσία, βέβαια, έσπευσαν την επομένη να το διορθώσουν, αλλά και πάλι αντί να ανακοινώσουν οριζόντια μέτρα που θα καλύπτουν το μισθολογικό κόστος και τις δανειακές υποχρεώσεις των επιχειρήσεων, έσπευσαν να εξαγγείλουν απελευθέρωση απολύσεων και ένα επίδομα 800 ευρώ για τους απολυμένους. Την ώρα που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες εκπονούν κολοσσιαία προγράμματα στήριξης, του 95% των μισθών στη Σουηδία, 80% στη Νορβηγία, 75% στη Δανία, 66% στην Πορτογαλία, 60% στην Γερμανία.

Με τη παρέμβασή μου προχθές ζήτησα από τη κυβέρνηση να σχεδιάσει και να υλοποιήσει ένα επιβλητικό πρόγραμμα σωτηρίας της οικονομίας με ορίζοντα τουλάχιστον μέχρι το τέλος του 2020 και με προοπτική δυνητικά και για το 2021. Πρόγραμμα που
δεν μπορεί καταρχήν να είναι μικρότερο από 30 δισ. ευρώ.
Δέκα δισ. ευρω, τουλάχιστον για φέτος, πρέπει να αποτελέσουν το αρχικό κεφάλαιο ενός σχεδίου αντίστοιχου του «σχεδίου Ηρακλής» που ήταν για τις τράπεζες, αυτή τη φορά για την εγγύηση του δημοσίου σε επιχειρηματικά δάνεια.
Και τουλάχιστον άλλα δέκα δισ. μέχρι τέλους του έτους και αντίστοιχο ποσό για τον επόμενο χρόνο, πρέπει να ανακοινωθεί ως διαθέσιμος δημοσιονομικός χώρος για παρεμβάσεις που θα διασφαλίσουν μισθούς και ασφαλιστικές εισφορές, που θα ενισχύσουν το Δημόσιο σύστημα Υγείας και το κοινωνικό κράτος, που θα κρατήσουν τη κοινωνία και την οικονομία όρθια.

Κάποιοι θα αναρωτιούνται: Μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπερβολικός επειδή είναι στην αντιπολίτευση;
Δεν έχουμε παρά να συγκρίνουμε τις προχθεσινές δηλώσεις του κ. Μητσοτάκη με αυτές του Ιταλού πρωθυπουργού Τζουζέπε Κόντε.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός πανηγύριζε για το αυτονόητο, ότι δηλαδή η κ. Λαγκαρντ της ΕΚΤ περιέλαβε και τα ελληνικά ομόλογα σε ένα έκτακτο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης. Πανηγύριζε δηλαδή γιατί την Ελλάδα την έβγαλε ο ΣΥΡΙΖΑ από τα μνημόνια και δεν αποτελεί πια εξαίρεση. Και μάλλον γιατί του φάνηκαν πολλά τα 12 δισ.
Την ίδια στιγμή, ο Ιταλός πρωθυπουργός χαρακτήριζε ανεπαρκές το πακέτο Λαγκαρντ και ζητούσε από τον ESM να διανέμει τα περίπου 500 δισ. ευρώ που διαθέτει για κατάσταση ανάγκης, στα κράτη μέλη.
Είναι ζήτημα ολιγαρκούς προσέγγισης;

 

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ

Συνιστά αναμφίβολα βήμα προς τον ορθολογισμό το γεγονός ότι ο κ. Μητσοτάκης άδειασε σήμερα τους ακραίους του κόμματος του, που όλες τις προηγούμενες μέρες χαρακτήριζαν «άπιστους» τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ή παρακινούσαν τους πιστούς να μεταλάβουν άφοβα.
Ωστόσο όταν είσαι Πρωθυπουργός και έχεις ευθύνη για τη Δημόσια Υγεία όλων των πολιτών, δεν αρκούν οι παραινέσεις αλλά απαιτούνται αποφάσεις.
Η κυβέρνηση τις προηγούμενες μέρες αποφάσισε – ορθώς –  να αποτρέψει τις μαζικές  συναθροίσεις, αναστέλλοντας την λειτουργία σχολείων, πανεπιστημίων, φροντιστηρίων, ΚΑΠΗ, αθλητικών χώρων.
Δεν περιορίστηκε σε παραινέσεις, προχώρησε σε αποφάσεις.
Γιατί λοιπόν δεν αποφασίζει αναστολή ή τροποποίηση του τελετουργικού των μυστηρίων, όπως συνέβη και σε άλλες χώρες, παρά πετάει το μπαλάκι στην Εκκλησία και στους πιστούς;
Δεν είναι θέμα ευσέβειας και ατομικής πίστης, αλλά κατεπείγουσας προστασίας της δημόσιας Υγείας και των πολιτών. Είναι αδιανόητο σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή η κυβέρνηση να πορεύεται με κριτήριο «ισορροπίες» και το όποιο πολιτικό κόστος.

Να αντιστοιχηθούμε με τους πολίτες που μας στηρίζουν

Του Γιάννη Μπαλάφα*

Για τα δεξιά κόμματα και όσους αντιλαμβάνονται την πολιτική με όρους συναλλαγής και οικογενειοκρατίας, οι εκλογές είναι ένα μέσο με το οποίο καθορίζεται από ποιο ρόλο θα συνεχίσουν να ασκούν εξουσία: Θα έχουν κυβερνητικές ευθύνες ή από θέση αντιπολίτευσης θα παρεμβαίνουν στις ασκούμενες πολιτικές; Η θέση τους και η σχέση τους με την εξουσία είναι κάτι που πιστεύουν ότι τους ανήκει και απλώς κληρονομείται ή εκχωρείται στους δικούς τους εκλεκτούς… Αυτοί είναι οι «νόμιμοι ιδιοκτήτες» των ζωών μας! Όλοι οι υπόλοιποι είναι – είμαστε «περιστασιακοί σφετεριστές»… Αν το δικό τους παιδί έχει τελειώσει το Χάρβαρντ, δικαιούται άμεσο διορισμό πριν γίνει 25 ετών. Αν εσύ έχεις περάσει κάτι δεκαετίες εργαζόμενος σε θέσεις ευθύνης στον ιδιωτικό τομέα ή διδάσκοντας στα πανεπιστήμια ή αγωνιζόμενος στα κοινωνικά κινήματα, είσαι «ρουσφέτι», είσαι «σκάνδαλο», είσαι «αριστερός του σαλονιού»…

Για εμάς στην Αριστερά (που η σχέση μας με τους πολίτες είναι ή πρέπει να είναι σχέση αλληλεπίδρασης και εμπιστοσύνης) οι εκλογές έχουν και άλλα χαρακτηριστικά: Αποτελούν μήνυμα, είναι και εντολή, για το τι ζητούν από εμάς. Στις 7 Ιουλίου θα μας πουν οι πολίτες τι θέλουν να κάνουμε από τις 8 Ιουλίου.

Το σίγουρο είναι ότι εμείς και στις 8 Ιουλίου θα κάνουμε ό,τι κάναμε πάντα (ανεξάρτητα από θέση ευθύνης): Θα πρωτοστατούμε στα κοινωνικά κινήματα, θα αγωνιζόμαστε για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, θα υπερασπιζόμαστε τους πιο αδύναμους και θα εργαζόμαστε σκληρά όπως έχουμε συνηθίσει…

Όμως μετά από 4,5 χρόνια στην κυβέρνηση (όχι υποχρεωτικά στην εξουσία…) οφείλουμε να ξανακοιτάξουμε από τις 8 Ιουλίου και ορισμένα άλλα σημεία που (κατά την άποψή μου) θα αποτελούν και σημεία της λαϊκής εντολής:

Οι πολίτες είναι σαφές ότι μας έχουν κατατάξει με την ψήφο τους στα «κόμματα εξουσίας». Αυτό μας φορτώνει με ευθύνες. Δεν είμαστε πλέον στην εποχή τού «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά». Οφείλουμε να έχουμε συμπεριφορά, προτάσεις, επεξεργασίες που να υπηρετούν αυτή την αριστερή κυβερνητική προοπτική.

Οι πολίτες έχουν αυξημένες απαιτήσεις από εμάς. Αυτό που μπορεί να είναι ανεκτό για έναν δεξιό πολιτικό, δεν είναι απαραίτητα ανεκτό για εμάς. Δικά μας παιδιά είναι τα παιδιά όλων των Ελλήνων, ισότιμα, δίκαια, διάφανα.

Όλοι κρινόμαστε για την αποτελεσματικότητά μας. Το ότι καταφέραμε να κατεβάσουμε τους δείκτες ανεργίας κατά 9 ποσοστιαίες μονάδες, είναι ένα μετρήσιμο επίτευγμα. Το ότι ολοκληρώσαμε μια σειρά έργα που επί χρόνια «λίμναζαν», όπως η Ιόνια Οδός που έβγαλε από την απομόνωση την ιδιαίτερη πατρίδα μου, την Ήπειρο, είναι ένα μετρήσιμο αποτέλεσμα. Ό,τι έμεινε και μένει στον χώρο των «καλών προθέσεων», δεν μας διευκολύνει στα επιχειρήματά μας. Απλά και καθαρά.

Εμείς δεν ήμασταν μόνο κυβερνητικοί βουλευτές, ήμασταν και είμαστε και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα μας έδωσε και δίνει τεράστιες μάχες (νικηφόρα, κατά την άποψή μου), χωρίς όμως να έχει ακόμα εναρμονιστεί με τον όγκο και τη σύνθεση των υποστηρικτών του. Είναι σαφές ότι πρέπει να αντιστοιχηθούμε με τους πολίτες που μας στηρίζουν. Να τους καλέσουμε να αποφασίσουν αυτοί με ποιον τρόπο θέλουν και μπορούν να συνταχθούν μαζί μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι και δεν πρέπει να είναι ένα κλειστό κλαμπ ορισμένων πρωτοπόρων πολιτών. Είναι ή πρέπει να γίνει ένα πλατύ κίνημα στο οποίο να ενταχθούν όλοι αυτοί με τους οποίους συναντηθήκαμε προεκλογικά στις πλατείες, στις περιοδείες, στα καφενεία ή (πολύ περισσότερο) στα προοδευτικά ψηφοδέλτια των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Οι πολίτες στις ευρωεκλογές μάς έστειλαν ένα μήνυμα που πιστεύω ότι δεν θα επαναληφθεί στις εθνικές εκλογές. Όμως ακριβώς για να μην επαναληφθεί, πρέπει με ειλικρίνεια να το διαβάσουμε, να το αναλύσουμε και να διορθώσουμε ό,τι δεν ήταν πειστικό.

Είμαι απολύτως σίγουρος ότι στις 7 Ιουλίου το μήνυμα θα είναι πολύ διαφορετικό. Αυτό όμως δεν αλλάζει σε τίποτα αυτά που από την επόμενη εμείς οφείλουμε να κάνουμε. Η δική μου Αριστερά ποτέ δεν ήταν ένας εκλογικός μηχανισμός, ήταν πάντα μια μαχητική δημοκρατική δύναμη. Αυτό πρέπει καθημερινά να το επιβεβαιώνει, προσθέτοντας όμως πλέον και την εντολή για να συμπεριφερόμαστε και ως κόμμα εξουσίας. Να αναλαμβάνουμε ευθύνες, να έχουμε ρεαλιστικές προτάσεις, να συγκρουόμαστε με όσους πρέπει, αλλά και να οικοδομούμε συμμαχίες με όσους υπάρχουν περιθώρια συνεργασίας. Αυτή είναι η εντολή, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι, αυτή είναι η εντολή που περιμένω και στις 7 Ιουλίου.

 

* Ο Γιάννης Μπαλάφας είναι υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στον Νότιο Τομέα της Αθήνας