Όταν σπάει η σιωπή

Είναι μεγάλο πράγμα να σπάει η σιωπή. Καμιά γυναίκα δεν πρέπει να αφεθεί μόνη της απέναντι στην κακοποίηση.

«Στο γραφείο που δούλευα ήταν δύο. Μου έκαναν επιθέσεις ξεχωριστά ο καθένας, αλλά ήταν ξεκάθαρα σε συνεννόηση μεταξύ τους. Δεν το έκαναν καν ως αστείο που συνεχιζόταν και παρατράβαγε.  Ήταν επιθετικοί. Απέφευγα το ασανσέρ και έτρεμα μήπως βρεθώ μόνη μαζί τους.

Πήγα στον διευθυντή, ο οποίος μου είπε να προσέχω γιατί θα έχανα τη δουλειά μου.  Όταν βαρέθηκαν να μου χαλάνε τη ζωή, στην εταιρεία ξεκινούσαν αναδιαρθρώσεις. Με απέλυσαν για να με ξεφορτωθούν…».

Αυτή είναι η προσωπική μαρτυρία μιας κοπέλας που εργαζόταν ως γραμματέας σε μια εταιρεία προβεβλημένη, με εξαιρετικό προφίλ και άριστες δημόσιες σχέσεις. Και είναι μία από τις αναρίθμητες περιπτώσεις σεξουαλικής παρενόχλησης που συμβαίνουν χωρίς να ακούγονται ποτέ.

Τι κοινό έχουν οι περιπτώσεις αυτές;

Πρώτον, ότι κάποιος εκμεταλλεύεται τη θέση ισχύος που διαθέτει για να καταναγκάσει μια γυναίκα με οποιονδήποτε τρόπο. Δεύτερον, δεν υπάρχουν ποτέ αποδείξεις και τίποτα δεν μπορεί να τεκμηριωθεί. Τρίτον, το θύμα καθίσταται αυτόματα υπόλογο ότι αυτό με τη συμπεριφορά του προκάλεσε τέτοιες καταστάσεις. Και τέταρτον, εγείρεται η υποψία ότι κάποιο άλλο κίνητρο υπάρχει όταν γίνονται τέτοιου είδους καταγγελίες. Κι έτσι, η μόνη επιλογή που απομένει είναι η σιωπή.

Αυτή τη σιωπή έσπασε η Μαρία Μπεκατώρου μιλώντας δημόσια για όσα υπέστη από παράγοντα της Ομοσπονδίας Ιστιοπλοΐας.

Κάποιοι έσπευσαν να τη δικάσουν. «Τώρα το θυμήθηκε», «ποιος ξέρει τι συνέβη πραγματικά», «ποιος ξέρει τι παιχνίδι παίζει» είπαν πονηρά, δείχνοντας για ακόμα μια ακόμα πόσο αποκρουστικά είναι τα κόμπλεξ που επικρατούν σε μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Αλλά ο περισσότερος κόσμος συγκλονίστηκε από τις αποκαλύψεις. Αθλητές και αθλήτριες έσπευσαν να της συμπαρασταθούν. Κι ακόμα περισσότερες καταγγελίες για κακοποίηση άρχισαν να βγαίνουν στο φως.

Είναι μεγάλο πράγμα να σπάει η σιωπή. Καμιά γυναίκα δεν πρέπει να αφεθεί μόνη της απέναντι στην κακοποίηση. Δυνατή φωνή και αλληλεγγύη. Αυτά είναι τα όπλα που διαθέτουμε απέναντι στην αποκτήνωση. Και είναι όπλα αποτελεσματικά.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2021

Τα κροκοδείλια δάκρυα της ΝΔ για την Σοφία Μπεκατώρου

Οι καταγγελίες της Σοφίας Μπεκατώρου για το βιασμό της από τον αντιπρόεδρο της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας, όχι μόνο πυροδότησε μια συζήτηση για το ίδιο το περιεχόμενο και τη φύση της εγκληματικής πράξης που υπέστη, αλλά θέτει ουσιαστικά και ένα κορυφαίο διττό πολιτικό ζήτημα: Πώς θα προστατευθούν τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης και πώς θα εξαλειφθεί κάθε μορφή τέτοιου εγκλήματος.

Το ζήτημα αυτό προφανώς είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιλυθεί, καθώς στηρίζει την ύπαρξή του σε στερεότυπα δεκαετιών, καλλιεργημένα από τις δυνάμεις του οικονομικού και κοινωνικού κατεστημένου, σε έκταση μάλιστα που καταλήγουν τα ίδια τα θύματα να θεωρούν αυτές τις εγκληματικές πράξεις «κανονικότητα».

Τούτη η διαπίστωση δεν πρέπει να μοιάζει γενικόλογη ή αφηρημένη, καθώς ο σεξισμός καλλιεργήθηκε συνειδητά σε περιόδους που η υποτιθέμενη «πρόοδος» κάλπαζε. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις ιλουστρασιόν περιοδικές εκδόσεις της δεκαετίας του ’90 και του 2000, στις οποίες οι γυναίκες εμφανίζονταν σαν συνοδευτικό πούρων ή εξαντλούσαν το ρόλο τους στο να είναι καλές «γκόμενες»; Ποιος μπορεί να αθωώσει την άρχουσα οικονομική τάξη που προόριζε τις γυναίκες να καταλαμβάνουν αποκλειστικά το ρόλο της δημιουργίας νέων φτωχών εργατικών χεριών ή στην καλύτερη περίπτωση τις θεωρούσε άξιες μόνο για συγκεκριμένες χειρωνακτικές δουλειές;

Τα προβλήματα που εμπότισαν μεγάλες ομάδες εντός της κοινωνίας δεν λύνονται από τη μία μέρα στην άλλη, προφανώς. Αλλά και η επίλυσή τους δεν μπορεί να εξαντληθεί μόνο στην (αναγκαία) προτροπή να μιλήσουν τα θύματα και να δημοσιοποιήσουν τα εγκλήματα. Με άλλα λόγια η σεξουαλική κακοποίηση ως φαινόμενο δεν θα απαλειφθεί ούτε με ευχολόγια ούτε μόνο με αποσπασματική και περιπτωσιολογική αντιμετώπιση.

Παράλληλα με τη δημοσιοποίηση, είναι αναγκαία η λήψη προληπτικών και προωθητικών μέτρων, που εκτείνονται από τις πρώτες βαθμίδες της παιδείας μέχρι την ελάχιστη καθημερινή πρακτική. Ανάμεσα σε αυτά τα μέτρα μπορεί να περιλαμβάνεται και η επιβολή ποσόστωσης συμμετοχής γυναικών σε φορείς, εκλεγμένα δώματα, διοικήσεις και ελεγκτικά όργανα, σε χώρους όπου παρατηρείται τέτοιου είδους εγκληματική συμπεριφορά.

Ο χώρος του αθλητισμού, όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα, φαίνεται πως είναι ένας τέτοιος χώρος. Τι ρόλο έπαιξαν ή θα παίξουν οι πολιτικές δυνάμεις στον αγώνα ενάντια στα σεξουαλικά εγκλήματα; Η Αριστερά έδωσε δείγματα όσο ήταν στην κυβέρνηση και ένα από αυτά ήταν και όσα προέβλεπε ο νόμος 4603/2019 και συγκεκριμένα το άρθρο 25.

Σε αυτό προβλεπόταν πως «τουλάχιστον το ένα τρίτο (1/3) των θέσεων των μελών του Δ.Σ. [εντός αθλητικού σωματείου] καταλαμβάνουν υποψήφιοι του ενός από τα δύο φύλα». Στόχος ήταν να αυξηθεί η συμμετοχή των γυναικών στις διοικήσεις των σωματείων, ώστε βάσει της πραγματική κατάστασης στα σωματεία, να προωθηθούν στις διοικήσεις και περισσότερες αθλήτριες.

Η συγκεκριμένη πρόβλεψη καταργήθηκε από τον σημερινό υφυπουργό Αθλητισμού. Ο Λευτέρης Αυγενάκης είχε δηλώσει πως «η ποσόστωση φύλου αποτελεί ανοησία, ιδεοληψία και απολίθωμα».

Η ΝΔ, λοιπόν, δεν φέρει ευθύνη μόνο για το ότι δεν απομάκρυνε έγκαιρα τον βιαστή της Σοφίας Μπεκατώρου από τις τάξεις της. Αλλά επειδή κατάργησε και ένα μικρό νομικό βήμα που βοηθούσε την ισότιμη συμμετοχή των γυναικών στα αθλητικά πράγματα. Προς όφελος ποιών αλήθεια;

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ τη Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2021

Το πεντακοσάρικο

Η κυβέρνηση, αντί να κάνει προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτών και αντί να αποσυμφορήσει τα μέσα μαζικής μεταφοράς, προσλαμβάνει ειδικούς φρουρούς.

Τρία πράγματα έχει κάνει τις τελευταίες ημέρες η κυβέρνηση. Το πρώτο είναι η κατάργηση της προστασίας για 35.000 πρώτες κατοικίες, που μετατέθηκε τελικά για το τέλος του μήνα.

Το δεύτερο είναι η δημιουργία ειδικών αστυνομικών σωμάτων για τα πανεπιστήμια και τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Το τρίτο ήταν η αύξηση του προστίμου για παραβίαση της καραντίνας στα 500 ευρώ.

Εν τω μεταξύ το πολυδιαφημισμένο «σχέδιο Ελευθερία» έχει τιναχτεί στον αέρα. Δεν υπάρχουν εμβόλια σε επάρκεια, ούτε εμβολιαστικά κέντρα. Οι εμβολιασμοί γίνονται στα νοσοκομεία. Και, τώρα σε όλη αυτή την ανυποληψία έρχονται να προστεθούν και οι καθυστερήσεις από την Pfizer.

Είναι λοιπόν προφανές ότι η μάχη ενάντια στην πανδημία θα διαρκέσει πολύ ακόμα. Ένα τρίτο κύμα είναι ήδη μπροστά μας.

Και η κυβέρνηση, αντί να κάνει προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτών και αντί να αποσυμφορήσει τα μέσα μαζικής μεταφοράς, προσλαμβάνει ειδικούς φρουρούς.

Αντί να συνταγογραφήσει τα τεστ και να επιβάλει πρωτόκολλα στους εργοστασιακούς χώρους, αυξάνει τα πρόστιμα. Και αντί να στηρίξει τον κόσμο, ετοιμάζει κατασχέσεις με τον νέο Πτωχευτικό και μαζικούς πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας.

Και δεν είναι μόνο αυτά.

Για την απουσία μέτρων που μετέτρεψε τη Θεσσαλονίκη σε Μπέργκαμο η κυβέρνηση στοχοποίησε την επιστημονική επιτροπή. Για τους θανάτους εκτός ΜΕΘ σε ποσοστό 80% είχε το θράσος να τα ρίξει στους γιατρούς.

Άνοιξε τα δημοτικά σχολεία χωρίς μέτρα για την αποσυμφόρηση των μαθητών για να μην προσλάβει δασκάλους. Και μετά από τρεις μήνες λοκντάουν, που καταστρέφει χιλιάδες ανθρώπους, ολοένα και περισσότερες περιοχές ξεπετιούνται στο κόκκινο και μπαίνουν σε καθολική απαγόρευση.

Δεν είναι διαχείριση αυτή. Και ευτυχώς, μπροστά στις τεράστιες αντιδράσεις, εγκατέλειψαν το πεντακοσάρικο.

Αλλά έστω κι έτσι, ο κόσμος πρέπει να καταλάβει με ποιους έχει να κάνει.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2021

Ο Δένδιας και τα Γαυγάμηλα

Αποδεικνύουν ότι όλη αυτή η ολοκληρωτική επίθεση μίσους, λαϊκισμού και πατριδοκαπηλίας που εξαπέλυσαν τότε δεν έγινε παρά μόνο για μικροπολιτικούς λόγους.

Οφείλουμε να επισημάνουμε στον υπουργό Εξωτερικών ότι αν οι Βόρειοι γείτονές μας μας έχουν παραχωρήσει την αποκλειστικότητα στα Γαυγάμηλα, αυτό οφείλεται στη Συμφωνία των Πρεσπών. Εκεί διευθετήθηκε αυτό. Αλλά τη Συμφωνία των Πρεσπών ο Ν. Δένδιας την έχει καταψηφίσει ως επιζήμια για τη χώρα. Και το κόμμα του άφριζε, τότε, από «πατριωτική» αντιπολιτευτική λύσσα.

Δεν είναι κακό που ο Κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του έχουν προσγειωθεί στον ρεαλισμό σε σχέση με τις Πρέσπες. Το εξοργιστικό είναι ότι το κάνουν σαν να μην συνέβη ποτέ τίποτα.

Σαν να μην καβάλησαν ένα πρωτοφανές κύμα μίσους, σαν να μην κατέβηκαν ποτέ σε διαδηλώσεις δίπλα στους συντεταγμένους Κασιδιάρηδες, σαν να μην υποκίνησαν και να μην χρηματοδότησαν συγκεντρώσεις που προσπάθησαν να καταλάβουν το Κοινοβούλιο, σαν να μην κάλυψαν εκατοντάδες τραμπουκισμούς και επιθέσεις. Μπορεί ο Δένδιας όχι. Το κόμμα του όμως ναι.

«Πώς θα πάτε στη Θεσσαλονίκη, κύριε Τσίπρα;» αναρωτιόταν όλο χαιρεκακία στη Βουλή ο Κ. Μητσοτάκης έχοντας πλήρη συναίσθηση ότι έτσι υποκινεί εκδηλώσεις βίας από τους φανατικούς «μακεδονομάχους» της Ν.Δ.

Ούτε μισή κουβέντα δεν είπε η Ν.Δ. για να καταδικάσει τις επιθέσεις, τους τραμπουκισμούς κατά πολιτών, το κάψιμο ενός υπό κατάληψη σπιτιού, τις μπογιές, τις πέτρες και τις μολότοφ στα γραφεία και τα σπίτια Μακεδόνων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Αντέδρασε μόνο όταν το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο διαμαρτυρήθηκε για τη βεβήλωση του εβραϊκού μνημείου στη Θεσσαλονίκη. Διότι γίνονταν και τέτοια στις διαδηλώσεις για το μακεδονικό, με τους παράγοντες της Ν.Δ. στην πρώτη γραμμή. Για να θυμόμαστε ποιοι κατέβηκαν με τον φασισμό σε κοινά συλλαλητήρια.

Τώρα ο Μητσοτάκης δίνει τα χέρια με τον Ζάεφ και οι ομόλογοι υπουργοί Ελλάδας και Βόρειας Μακεδονίας συναντώνται σαν να μην τρέχει τίποτα. Και πολύ καλά κάνουν.

Απλώς αποδεικνύουν ότι όλη αυτή η ολοκληρωτική επίθεση μίσους, λαϊκισμού και πατριδοκαπηλίας που εξαπέλυσαν τότε δεν έγινε παρά μόνο για μικροπολιτικούς λόγους. Κι αυτό λέει πάρα πολλά για την πολιτική ποιότητα και το ήθος του κόμματος που κυβερνά σήμερα. Και πρώτα απ’ όλα του Κ. Μητσοτάκη.

Ίσως θα ήταν χρήσιμη για τη δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό μια ελάχιστη κουβέντα αποδοκιμασίας για όσα συνέβησαν τότε.  Έστω και εκ των υστέρων. Αλλά δεν την περιμένουμε. Αντ’ αυτού, βλέπουμε τον Ν. Δένδια να επαίρεται ότι την είπε στον Βορειομακεδόνα ομόλογό του για τα Γαυγάμηλα. Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ το Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2021

Αδίστακτοι

Η κυβέρνηση, «πιεζόμενη από τις τράπεζες», έχει αποφασίσει να άρει την προστασία από 35.000 πρώτες κατοικίες.

Στις 15 Ιανουαρίου έληγε κανονικά η προθεσμία για τον επαναπροσδιορισμό των υποθέσεων του Νόμου Κατσέλη. Αυτό σημαίνει ότι 35.000 πρώτες κατοικίες θα έχαναν πλέον την προστασία και θα πήγαιναν για πλειστηριασμό.

Η συντονιστική επιτροπή των δικηγορικών συλλόγων της χώρας είδε το τεράστιο πρόβλημα που δημιουργείται και πήγε στον υπουργό Δικαιοσύνης. Ο υπουργός σήκωσε τα χέρια και τους παρέπεμψε στο Μαξίμου. Και το Μαξίμου σήκωσε επίσης τα χέρια και είπε ότι είναι πολύ ισχυρή η πίεση των τραπεζών και δεν μπορεί να κάνει τίποτα.

Μετά από ωριμότερη σκέψη, η κυβέρνηση έδωσε παράταση 15 ημερών. Είναι άγνωστο τι θα προλάβει να γίνει σε 15 ημέρες όταν οι αιτήσεις που έχουν κατατεθεί μέχρι σήμερα είναι μόλις 4.400.

Η ουσία του ζητήματος όμως παραμένει: η κυβέρνηση, «πιεζόμενη από τις τράπεζες», έχει αποφασίσει να άρει την προστασία από 35.000 πρώτες κατοικίες μέσα στην πανδημία και την κρίση. Διότι το ζητάνε οι τραπεζίτες.

Ας το κρατήσουμε αυτό μαζί με κάποια άλλα πράγματα: όπως ότι πήγαν να κόψουν τα δωρεάν φάρμακα σε 600.000 χαμηλοσυνταξιούχους και τελευταία στιγμή αναγκάστηκαν να το μαζέψουν.

Ή ότι πέρασαν έναν Πτωχευτικό Κώδικα που λεηλατεί κυριολεκτικά όσους πρόκειται να χρεοκοπήσουν από την κρίση και τα lockdown.

Αυτό για να καταλάβουμε με ποιους έχουμε να κάνουμε. Και πόσο αδίστακτα δουλεύουν για το συμφέρον των ισχυρών την ώρα που η κοινωνία βουλιάζει σε μια πρωτοφανή κρίση.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2021

Άγιο είχαμε

Αν τώρα είχαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ…

Αν τώρα είχαμε ΣΥΡΙΖΑ, η αντιπολίτευση θα φώναζε για το μπάχαλο στους εμβολιασμούς. Για την αδυναμία λειτουργίας των 1.018 εμβολιαστικών κέντρων που έχουν υποσχεθεί και για το γεγονός ότι τώρα στέλνουν τους άνω των 85 να εμβολιαστούν στα νοσοκομεία.

Για τον πρωθυπουργό που παραδέχτηκε ότι γίνονται 3.000 εμβολιασμοί την ημέρα και τοποθέτησε τον πήχη στους 8.000. Για τους υπουργούς που λένε διαφορετικά νούμερα ο καθένας. Και για τα φούμαρα που έχουν πουληθεί στον κόσμο με τις επιχειρήσεις «Ελευθερία».

Αν τώρα είχαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ο εισαγγελέας που ψάχνει γιατί δεν πάρθηκαν μέτρα στη Θεσσαλονίκη θα ήταν πρώτο θέμα σε όλα τα ΜΜΕ. Κομμάτια από τις καταθέσεις θα έβγαιναν στα κανάλια και τις ιστοσελίδες.

Η αντιπολίτευση θα κατηγορούσε την κυβέρνηση ότι πήρε κόσμο στον λαιμό της και τα Νέα θα έβγαζαν μαύρα πρωτοσέλιδα με τα ονόματα των νεκρών.

Τα δελτία θα ήταν γεμάτα από ιστορίες ανθρώπων που έχασαν τους δικούς τους αβοήθητους μέσα σε αποδιοργανωμένα νοσοκομεία.

Και ο Αρκάς δεν θα έκανε πρότζεκτ με τον Θανασάκη και τις τηγανητές πατάτες αλλά με τον Τσίπρα και τον Καμμένο να θάβουν πτώματα.

Και επίσης, αν είχαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η αντιπολίτευση θα φώναζε για τους προδότες, που πάνε σε διερευνητικές με την Τουρκία, ενώ το καλοκαίρι άφησαν το “Ουρούτς” να φτάσει 7,5 μίλια από το Καστελλόριζο.

Αλλά, ευτυχώς, έχουμε κυβέρνηση αρίστων. Και όλα πάνε ρολόι.

Άγιο είχαμε.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2020

Η ανηθικότητα του κ. Κοντοζαμάνη

Για να καλύψει τις εγκληματικές της ευθύνες, η κυβέρνηση δεν διστάζει να στοχοποιήσει τους ανθρώπους που δίνουν την μάχη στην πρώτη γραμμή.

Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας κ. Κοντοζαμάνης βγήκε την Κυριακή και είπε ότι για τους θανάτους εκτός ΜΕΘ, που είναι κοντά στο 80% των συνολικών θανάτων από Covid, ευθύνονται αποκλειστικά οι γιατροί. Αυτοί, είπε, είχαν τον τελικό λόγο για το ποιος θα μπει σε ΜΕΘ και ποιος όχι.

Προφανώς ο κ. Κοντοζαμάνης προσπαθεί να πείσει ότι η κυβέρνηση είχε εξασφαλίσει τις απαιτούμενες ΜΕΘ αλλά οι γιατροί δεν τις αξιοποίησαν.

Ότι δηλαδή το ιατρικό προσωπικό των νοσοκομείων, για δικούς του λόγους, επέλεξε να αφήσει το 80% των θανατηφόρων περιστατικών χωρίς ολοκληρωμένη φροντίδα.

Συνεπώς είναι υπεύθυνο και για το γεγονός ότι κάποιοι από τους ανθρώπους αυτούς θα μπορούσαν και να είχαν ζήσει. Η ανηθικότητα της δήλωσης αυτής είναι τουλάχιστον εξοργιστική.

Όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν έντονες οι κραυγές από τα νοσοκομεία όλης της χώρας για τα ασφυκτικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν, την έλλειψη ΜΕΘ και την εγκατάλειψη του ΕΣΥ.

Και τώρα ο κ. Κοντοζαμάνης προβαίνει σε τέτοιες δηλώσεις την ώρα που το υπουργείο κρύβει τα στοιχεία για το πόσοι άνθρωποι πεθαίνουν εκτός ΜΕΘ, ακριβώς για να μην φανεί η έλλειψη κλινών εντατικής θεραπείας.

Η ουσία είναι μία: για να καλύψει τις εγκληματικές της ευθύνες, η κυβέρνηση δεν διστάζει να στοχοποιήσει τους ανθρώπους που δίνουν την μάχη στην πρώτη γραμμή. Και αυτό είναι ενδεικτικό όχι μόνο για την ανικανότητα αλλά και για το ήθος της.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2020

Να βάλουμε τέλος στον κατήφορο

Η χώρα χρειάζεται αλλαγή σελίδας, με μια άλλη διακυβέρνηση, ικανή να αντιμετωπίσει τα προβλήματα προς όφελος της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Μετά από 10 μήνες πανδημίας, το τρίπτυχο που περιγράφει σταθερά την πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι:

Πλήρες αλαλούμ στη διαχείριση της πανδημίας, από τη μη ενίσχυση του ΕΣΥ μέχρι τις συνεχείς καθυστερήσεις και παλινωδίες στα λοκντάουν και το φιάσκο με τους εμβολιασμούς.

Συνέχιση κανονικά, αν όχι με αυξανόμενη σπουδή, της νεοφιλελεύθερης ατζέντας της, ιδίως τώρα που η προσοχή της κοινωνίας είναι στραμμένη στην πανδημία. Ένταση του αυταρχισμού και της καταστολής με πρόσχημα την πανδημία και τα αναγκαία μέτρα περιορισμού.

Μπροστά σε αυτήν την πραγματικότητα, η οποία παρατείνεται χωρίς να διαγράφεται ορατή προοπτική εξόδου, η κοινωνία βρίσκεται αποσβολωμένη, φοβισμένη, αβοήθητη και σε ουσιαστικό κενό ηγεσίας, καθώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη ενδιαφέρεται μόνο για τον επικοινωνιακό εξωραϊσμό και την εκμετάλλευση της κρίσης ως ευκαιρίας για τους ημέτερους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία δεν μπορεί να παρακολουθεί αυτήν την κατάσταση μόνον με προτάσεις για την πανδημία, τις οποίες αν η κυβέρνηση είχε εισακούσει έστω και κατ’ ελάχιστον, η κατάσταση σήμερα θα ήταν σημαντικά καλύτερη.

Η χώρα χρειάζεται αλλαγή σελίδας, με μια άλλη διακυβέρνηση, ικανή να αντιμετωπίσει τα προβλήματα προς όφελος της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία θα εντείνει τη μαχητική και προγραμματική αντιπολίτευση και θα συνεχίσει να επιδιώκει τον συντονισμό των δυνάμεων της προοδευτικής αντιπολίτευσης με στόχο μια μεγάλη πλειοψηφική κοινωνική συμμαχία που θα σταματήσει τον κατήφορο και θα απαλλάξει τη χώρα από τη Δεξιά.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2020

Οι καιροί ου μενετοί

Στην κυβέρνηση -μόλις χθες το έπραξε ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης- εξακολουθούν να πουλάνε ελπίδα και εφησυχασμό.

Στην κυβέρνηση -μόλις χθες το έπραξε ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης- εξακολουθούν να πουλάνε ελπίδα και εφησυχασμό
Ήδη από τις αρχές του φθινοπώρου, η κυβέρνηση, αντί να ετοιμάσει τη χώρα και το ΕΣΥ για το, επερχόμενο τότε, δεύτερο και ήδη σήμερα τρίτο κύμα της πανδημίας, είχε υπερεπενδύσει στο προσφερόμενο για επικοινωνιακό εντυπωσιασμό θέμα του εμβολίου, το οποίο αφενός παρουσίαζε ως πανάκεια, αφετέρου δε υποστήριζε σε σειρά ειδικών συνεντεύξεων και παρουσιάσεων ότι είναι όλα έτοιμα μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια ώστε να αρχίσουν και μέχρι το καλοκαίρι να ολοκληρωθούν οι απαραίτητοι εμβολιασμοί για να αποκτήσουμε τείχος ανοσίας.

Και μετά ήρθε η πραγματικότητα.

Το δεύτερο κύμα κορωνοϊού ήταν πολύ πιο άγριο και φονικό, χωρίς η κυβέρνηση να έχει ενισχύσει το ΕΣΥ. Η ανταπόκριση της κυβέρνησης ήταν αλλοπρόσαλλη, με μπρος – πίσω, χωρίς αποφασιστικότητα.

Άφησε τη βόρεια Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη στο έλεος του Θεού και την ίδια ώρα έκανε επίδειξη καταστολής στο Πολυτεχνείο.

Και όταν τελικά άρχισαν να έρχονται τα εμβόλια, αποδείχθηκε ότι το μόνο για το οποίο είχε προετοιμαστεί η κυβέρνηση ήταν να εμβολιαστούν τα μέλη της κατά προτεραιότητα πριν από τους υγειονομικούς, πριν από τις ομάδες υψηλού κινδύνου, πριν από τους εργαζόμενους της πρώτης γραμμής.

Κατά τα λοιπά, και παρά τους πομπώδεις σχεδιασμούς, όχι μόνο δεν υπάρχουν αρκετά εμβόλια και κάποιος στοιχειωδώς ταχύς ρυθμός εμβολιασμών, αλλά αντιθέτως δεν υπάρχουν ούτε σύριγγες.

Παρ’ όλα αυτά, στην κυβέρνηση -μόλις χθες το έπραξε ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης- εξακολουθούν να πουλάνε ελπίδα και εφησυχασμό.

Όμως οι καιροί ου μενετοί. Απαιτείται δράση.  Όχι αύριο, χθες.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ το Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2020

Εγρήγορση

Τραμπικούς (και επίδοξους Τραμπ) έχουμε και στην Ελλάδα, όπως διαπιστώσαμε τα τελευταία χρόνια σε πολλές περιπτώσεις, με αποκορύφωμα τις Πρέσπες.

Ποιος θα περίμενε αυτές τις εικόνες που είδαμε από την Ουάσιγκτον; Στην πιο ισχυρή και σταθερή θεσμικά και προηγμένη χώρα του κόσμου να γίνεται εισβολή πλήθους και κατάληψη στο Κοινοβούλιο;

Και μάλιστα την ώρα που αυτό συνεδριάζει για να επικυρώσει την εκλογή του νέου Προέδρου, από οπαδούς του απερχομένου, λες και πρόκειται για πολέμαρχους στην Αφρική ή, ακόμα περισσότερο, σαν πορτοκαλί «επανάσταση» στην ανατολική Ευρώπη.

Άσχετα με τη γνώμη καθενός για τον ρόλο της Ουάσιγκτον στα παγκόσμια πράγματα, η προχθεσινή ημέρα θα μείνει στην Ιστορία των ΗΠΑ ως μέρα ντροπής, αλλά θα πρέπει να λειτουργήσει και ως καμπανάκι κινδύνου για τη δημοκρατία σε όλο τον κόσμο.

Ο συνδυασμός υπερσυντηρητικών, ρατσιστών, θρησκόληπτων, συνωμοσιολόγων και περιθωριοποιημένων είναι γόνιμο έδαφος για μανιπουλάρισμα από τη νέα, προηγμένη τεχνολογικά Ακροδεξιά τύπου Μπάνον, η οποία επαναφέρει τον φασισμό με νέο προσωπείο στο προσκήνιο και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Τραμπ ή επίδοξοι Τραμπ υπάρχουν παντού και η κρίση τής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, που απέτυχε ή δεν ενδιαφέρθηκε καν να δώσει απαντήσεις στα προβλήματα των κοινωνιών, τους οπλίζει με «επιχειρήματα».

Η χλιαρή αντιμετώπισή τους, αν όχι και υπόγεια υποστήριξη, οφείλεται στο ότι θεωρούνται χρήσιμοι για να αναστέλλουν ή να καταστέλλουν την προοδευτική κατεύθυνση των κοινωνικών στρωμάτων που ριζοσπαστικοποιούνται μέσα από την οικονομική και κοινωνική κρίση.

Τραμπικούς (και επίδοξους Τραμπ) έχουμε και στην Ελλάδα, όπως διαπιστώσαμε τα τελευταία χρόνια σε πολλές περιπτώσεις, με αποκορύφωμα τις Πρέσπες.

Και έχουμε και πολιτικές δυνάμεις που τους στεγάζουν, και ΜΜΕ που τους διαμορφώνουν. Και παρατεταμένη πολυεπίπεδη κρίση στην ελληνική κοινωνία έχουμε. Και αναιμική δημοκρατία και θεσμούς, σε σύγκριση με τις ΗΠΑ αν μη τι άλλο, επίσης έχουμε δυστυχώς.

Πρέπει λοιπόν να βρισκόμαστε σε συνεχή εγρήγορση για την υπεράσπιση της δημοκρατίας.

  • Το κύριο άρθρο της ΑΥΓΗΣ την Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2020